XVI. CORYLOPHIDAE. - CORYLOPHUS. OrTHOPERUS. 191 



lichter, veelal met donkerder dijen. De dekschilden eirond, vóór het midden veel bree- 

 der dan het halsschild. Onder schimmelenden hooi- en strooaf val, veelal in aantal . . 



p i c e u s Comolli. 



Corjiophus sublaevipennis Jacq. Duv. In Frankrijk. Van C. cassidoides Marsh. 

 (C.N.I.432.2.1) onderscheiden door de lichtere kleur en hoofdzakelijk door de veel fijnere, soms 

 nagenoeg ontbrekende bestippeling der dekschilden; ook in de bovenzijde veel fijner netsgewijze 

 gechagrineerd. Lengte j — 1 mm. 



Ortlioperus ^) p u n c t u I a t ii s Reitt. (L.VII). Door het geheele land waargenomen, doch 

 iets minder algemeen dan b r u n n i p e s Gyllh. O.a. uit vochtige, afgevallen beukenbladeren ge- 

 zeefd. 



O. briinnipes Gyllh. (Kluki Wank.= Dorcatoma Zusmaehusense Beek) (C.N.I.432.3.1 en L.VII). 

 De als corticalis Redt. vermelde ab. wordt door Ganglbaner en Reitter tot O. a t o m u s gerekend. O. 

 Schneider vermeldt O. b r u n n i p e s Gyllh. var. corticalis Redt. van het Duitsche Noordzee- 

 eiland Borkum. 



O. a t o in u s Gyllh. (corticalis Redt., brunnipes DuV., Reitt. ; obscuratus Perris, picatus Reitt., 

 ? punctum Mrsh.) (L.VII). Op meerdere plaatsen in de provinciën Zuid-Holland en Gelderland, ook 

 in Gaasterland, aangetroffen. Achter schimmelende boomschors, zeldzamer dan p u n c t u 1 a- 

 t u s en brunnipes. 



O. picatus Mrsh. (C.N.I.432.3.2). De uit Loosduinen vermelde exemplaren ontving ik van den 

 heei- Éricson terug als : ? p i c a t u s Mrsh. Met deze is niet synoniem a t o m u s Gyllh. Ganglbauer 

 en Schilsky vermelden ? picatus Marsh, als synoniem van brunnipes Gyllh. Reitter 

 noemt picatus Marsh, in 't geheel niet, wel picatus Reitt. als synoniem van a t o m u s 

 Gyllh. Wat dus eigenlijk O. p i c a t u s Mrsh. is, moet nog nader uitgemaakt worden. O. Schneider 

 vermeldt O. picatus Mrsh. van het eiland Borkum. 



O. p i I o s i 11 s c II I u s Jacq. Duv. (corticalis Kr., atomus Matth., ? nigrescens Steph.) (L.VII). 

 Uit plantenafval. Zeldzaam. Bij den Haag (in een roos), Jisp (N.-Holl.), Baarn, Aug., Burgst bij 

 Breda, Ommen en op meerdere plaatsen in Gelderland. Niet in Reitter' s „Fauna Germanica" ver- 

 meld. 



O. coriaceus Muls. et Rey (L.IX). In plantenafval, dorre, schimmelende bladen, onder mos 

 en in oude bundels rijshout. Een paar exemplaren bij Burgst nabij Breda, Febr. Deze soort is niet 

 door den heer Ericson gedetermineerd; met Oanglbauer en Reitter's beschrijvingen stemmen deze 

 volkomen overeen. Eene vroegere opgave uit den Haag is vervallen, als zijnde eene verkeerde de- 

 terminatie. Volgens Ganglbaner het naast verwant aan O. p i 1 o s i u s c u 1 u s Jacq. DuV., doch 

 minder gewelfd, iets kleiner, mat en eenigszins vetglanzig; ook nog onderscheiden doordat de basis 

 van het halsschild aan weerszijden breed en oppervlakkig, maar toch duidelijk uitgebogen is. Pek- 

 zwart, sprieten en pooten roodgeel. De bovenzijde, onder den microskoop gezien, uiterst fijn en 

 dicht gechagrineerd ; de dekschilden met eene zeer sterke loupe bezien, uiterst fijn en oppervlakkig 

 verspreid bestippeld. Lengte | mm. 



Hierbij volgt eene betere analytische tabel der verschillende Ortlioperus-soorten : 



1 Eene grootere, zwarte soort, van ongeveer 1 mm. lengte, met een zeer kort, breed-ovaal, 

 matig gewelfd, lichaam. De microskopische grondsculptuur, tusschen de, met eene sterke 

 loupe zichtbare, zeer fijne, verspreide, maar zeer duidelijke bestippeling, welke op den 

 glans der bovenzijde geen invloed heeft, bestaat uit lange, op het halsschild hoofdza- 

 kelijk dwars-, op de dekschilden meestal schuin geplaatste mazen. Glanzig zwart, de zij- 

 rand van het halsschild en het uiteinde der dekschilden roodbruin doorschijnend. Sprie- 

 ten en pooten roestrood, sprietknots zwartachtig, de dijen bruinachtig. Halsschild naar 

 voren veel minder versmald dan bij a t o m u s, aian weerszijden van de basis duidelij- 

 ker uitgebogen, zoodat het midden van de basis in eene sterke ronding naar achteren 

 schijnt uitgetrokken; uiterst fijn en verspreid, met de loupe gezien vooral naar de basis 

 duidelijk zichtbaar bestippeld. Bestippeling op de dekschilden duidelijker dan op het 



halsschild. Meestal met brunnipes Gylh. vermengd piinctulatiis Reitt. 



Naverwant is eene soort met iets langer elliptische, veel smallere, naar voren en naar 

 achteren veel sterker versmalde, gedaante en iets dichtere en duidelijker bestippeling 



•) Een groot aantal exemplaren van dit genus, uit de collecties van Mr. Vyttenboogaart, van wijlen 

 Dr. H. J. Veth en van mijzelf, zijn door den voortreffelijken kenner dezer minutiën, wijlen de heer B. 

 Ericson, te Hindaos in Zweden gerevideerd. 



