194 XVII. Trichopterygidae. - Ptenidium. 



Achtercoxae slechts smal gescheiden. Eene gi-auwzwarte of bruinzwarte soort, 



met gelen achterrand der dekschilden (p u 1 c h e 1 1 u m AUib.) M i c r o p t i 1 i u ra 



Matth. 

 Lichaam slank, neergedrukt, gevleugeld of ongevleugeld, bij de ongevleugelde vormen 

 roodgeel, bij de gevleugelden donker bruingeel tot kastanjebruin. Dekschilden vi'ij sterk 

 verkort, een groot deel van het achterlijf vrij latende; bij de ongevleugelde vormen iets 

 korter dan bij de gevleugelden. Middelcoxae aaneenstootende. Achtercoxae breed ge- 

 scheiden. De gevleugelde met normale oogen, de ongevleugelde zonder oogen of met 

 vlakke, pigmentlooze oogen (Xeuglenes Thoms.) Ptinella Motsch. 



12 Halsschild evenzoo breed als de dekschilden, aan de basis recht afgeknot; de hoogstens 

 rechte achterhoeken de basis der dekschilden niet omvattend, of slechts onduidelijk 



naar achteren uitstekende. Lichaam met parallele zijden 13 



Halsschild minstens zoo breed als de dekschilden, aan de basis het breedst, naar voren 

 meer of minder afgerond-versmald; de spitse achterhoeken naar achteren uitgetrokken 



en de basis der dekschilden omvattend 16 



13 Halsschild achter het midden het breedst, met sterk afgestompte achterhoeken . . . 



(Aderces Thoms.) Pterjx Matth. 



Halsschild in of dicht voor het midden het breedst, met meer of minder scherpe achter- 

 hoeken 14 



14 Bovenzijde met uiterst fijne, dichte bestippeling; weinig glanzig, nagenoeg mat ... 15 

 Bovenzijde glanzig en matig dicht en sterk bestippeld. De scherp aangeduide rechte 

 achterhoeken van het halsschild iets naar achteren gericht . . .Baeocrara Thoms. 



15 De achterhoeken van het halsschild zijn weinig scherp en niet naar achteren getrokken. 



De middelste sprietleedjes zijn weinig langer dan breed Nephanes Thoms. 



De achterhoeken van het halsschild zijn scherp aangeduid, eenigszins spits en iets naar 

 achteren getrokken. Halsschild aan de basis merkbaar versmald. De middelste spriet- 

 leedjes lang gestrekt (Smicrus Matth., Ganglb.) Micrus Matth. 



1 6 De middelste sprietleedjes hoogstens achter den top ingesnoerd, verspreid behaard. Ach- 

 tercoxae op een afstand van J van de achterrands-breedte van het metasternum ge- 

 scheiden. Achterlijf met zes vrij liggende sterniten. Pygidium aan den achterrand met 

 een scherpen middeltand en twee zijtandjes 



(Acrotrichis Motsch., Ptilium Motsch.) Trichopterjx Kirby. 

 De middelste sprietleedjes zeer gestrekt, voor de basis en achter den top ingesnoerd, 

 rondom behaard. Achtercoxae op een afstand van ?j van deachterrand-breedte van het 

 metasternum gescheiden; het metasternum daartusschen aan weerszijden in eene tand- 

 vormige voortzetting uitgetrokken. Achterlijf met 7 vrij liggende sterniten. Pygidium 

 aan den achterrand met een scherpen middeltand, zonder zijtandjes. . Actinoptcryx Matth. 



Nadat wijlen de heer J. Ericson te Hindaos in Zweden meer dan 2000 exemplaren der verschillen- 

 de Trichopterygide n-genera gerevideerd en gedetermineerd heeft, zijn de navolgende 

 Ptenidium i)-soorten, als Nederlandsch bekend geworden, waarbij nog eene soort bij- 

 gevoegd is, die wellicht nog ontdekt kan worden. 



Ptenidium piinctatuni Gyllh. (litorale Motsch., alutaceum Gillm.) (C.N.I.436.1.1). Hier is het me- 

 tasternum van diepe, in nagenoeg regelmatige rijen staande, stippels voorzien. Deze soort is ook 

 zeer algemeen op zeeklei, onder wier. 



P. corpulent II ni Lucas (atomaroids Motsch.) (C.N.I.436, als var. van 1.4 P. e v a n e s- 

 c e n s Mrsh. en L.VII). Volgens Ericson eene goede soort. Zij onderscheidt zich van e v a n e s- 

 c e n s Mrsh. door de plompere, breede gedaante, het kleinere halsschild, de langere, breedere, 

 meer buikige dekschilden en de sculptuur. Dekschilden met groote, ondiepe, vrij onregelmatig ge- 

 plaatste stippels, welke langs den naad in eene oppervlakkige rij, dicht opeen geplaatst zijn. 

 Lichaam sterk gewelfd, sterk glanzig, diep zwart, de uiterste zijrand lichter. Sprieten en pooten 

 lichtgeel. Lengte | mm. Zeer zeldzaam, den Haag en Arnhem. Zou ook in mollennesten voorkomen. 



P. evanescens Mrsh. (apicale Erichs.) (C.N.I.436.1.4 en L.VII). Deze soort schijnt in Nederland 

 zeer zeldzaam te zijn ; ik zag slechts twee exemplaren uit Eysden (Limburg), Juli. Zij zou in Enge- 

 land in de holen van spitsmuizen gevonden zijn. Alles wat overigens tot dusver tot deze soort gere- 

 kend werd, behoort, volgens Ericson, tot P. p u s i 1 1 u m Gyll. (evanescens Matth.) (L.VII). 



Volgens Ericson is P. evanescens Marsh, minder dicht behaard dan p u s i 1 1 u m Gyll. 

 (non Heer). De kiel van het prosternum is naar voren breed, naar achteren smaller wordende, in het 



') De heer I. Ericson schreef mij, dat de Ptcnidiu m-exeniplaren zoodanig geprei)areerd moeten 

 worden, dat men het prosternum kan zien, omdat dit licliaamsdeel, zoowel als de zijplaten van de onder- 

 zijde, de hoofdkenmerken der soorten aangeven. 



