XVII. Trichopterygidae. - Ptenidium. 195 



midden bultig met kantige zijden. Bij P. p u s i 1 1 u m Gyll. is de kiel van het prosteinum scherp, 

 in het midden ingedrukt; tusschen de scherpkantige zijden smaller en dunner, naar voren 

 met knopvormig uiteinde. 



P. fuscicorne Erichs. (obscuricorne Motsch. picipes Matth.) (C.N.I.436.1.2). Zeer verbreid en op 

 vele plaatsen niet zeldzaam. 



P. foruiicetoniin Kr. (C.N.I.437 1.3) moet heeten niyrinecopliilnm Motsch. (formicetorum Kr.). 

 Werd ook bij Valkenburg (Limb.) in het hol van een spitsmuis gevangen. 



P. piisilliim Erichs. (nitidum Heer) (C.N.I.437.1.5) moet heeten: iiitiduni Heer (pusillum Erichs., 

 minutissimum Steph., quadrifoveolatum Allib.) (L.VII). Verbreid en zeer algemeen. Deze soort is 

 kleiner en smaller dan pusillum Gyll. en onderscheidt zich door de vier grootere, diepere, even- 

 groote groef jes voor de basis van het halsschild en door de 4 diepe groefjes in de basale dwarsgroef 

 van het schildje. Glad, glanzig, zwart; zeer kort en sjjaarzaam behaard; de dekschilden naar het 

 uiteinde pekbruin; sprieten en pooten roodgeel, de laatste twee sprietleedjes soms bruinachtig. 

 Halsschild sterk gewelfd, zeer spaarzaam en eenigszins uitgewischt bestippeld of nagenoeg glad. 

 Dekschilden korter, aan de zijden meer afgerond en veel meer gewelfd dan bij pusillum Gyll., 

 zeer spaarzaam en eenigszins uitgewischt in langsrijen bestippeld. Prosternale uitsteeksel aan 

 weerszijden langs den zijrand gegroefd. Lengte ongeveer | mm. 



P. laevigatlini Er. (non Gillm.) (atomaroides Matth., Brucki Matth.) (C.N.I.437. 1.6). Verbreiden 

 niet zeldzaam ; ook in mollennesten. 



P. W a n k o w i c z i Matth. (B.90). Twee exemplaren uit een mollennest bij Valkenburg in 

 Limburg, Maart. Op de etiket schreef Ericson: „nee P. i n t e r m e d i u m". In Oanglbauer''s 

 „Die Kafer von Mitteleuropa III 1899" en in den „Cat. Col. Eur. etc. 1906" heet deze: P. i n t e r- 

 m e d i u m Wankow% ( ? Wankowiczi Matth.). In Reitter's „Coleopt. Germ. II. 1909" is W a n k o- 

 w i c z i IMatth. synoniem met intermedium Wankow. 



FlacJi (Best.-Tab. XVIII. Trichopterygidae; in: Verh. K. K. Zool. bot. Ges. Wien 

 XXXIX Bd. 1898"), brengt P. intermedium Wankow. tot een sub-gen. W a n k o w i c- 

 z i u m, dat zich van het sub-gen. G i 1 1 m e i s t e r i u m Flach (waartoe P. nitidum Heer 

 behoort) onderscheidt, doordat het scutellum in de basale dwarsgroef eene korte, kleine middel- 

 plooi en aan weerszijden 6 ingestoken stippen vertoont, waardoor de dwarsgroef gekerfd schijnt, 

 ter^\'ijl bij het sub-gen. G i 1 1 m e i s t e r i u m in de basale dwarsgroef 4 diepe groefjes, maar geen 

 kleine middel plooi voorhanden is. Bovendien vertoont de prosternale voortzetting eene middelgroef ; 

 bij P. n i t i d u m daarentegen is deze aan weerszijden, langs de zijden, gegroefd. Bij alle overige, 

 in ons land bekende, soorten vertoont de basale dwarsgroef van het schildje, aan weerszijden, slechts 

 één enkel stipvormig groefje. Overigens gelijkt, volgens Ganglhauer, P. i n t e r m e d i u m Wan- 

 kow. zeer op pusillum; ook is deze nog door de veel kortere en meer spaarzame beharing der 

 bovenzijde, nl. der dekschilden, te onderscheiden. Glanzig zwart; de dekschilden kastanjebruin met 

 lichteren top; sprieten en pooten geel; halsschild voor de basis met 4 kleine stipvormige groefjes, 

 bovendien verspreid bestippeld; dekschilden zeer duidelijk, zeer wijd uiteen, eenigszins in langs- 

 rijen bestippeld. Lengte ongeveer 1 mm. 



Twee exemplaren van P. i n t e r m e d i u m Wank., voor vele jaren van Reuter, uit den Cau- 

 casus (det. Flach), ontvangen, zijn, volgens Ericson: pusillum Gyll. Wat nu eigenlijk P. i n- 

 t e r m e d i u m Wankow., sensu Ericson, is, kan ik nog niet uitmaken. 



P. t u r g i d u m Thoms. In Noord- en Middel-Europa, volgens Thomson bij Formica r u f a 

 L. Door de sculptuur van het schildje en de over de geheele lengte gegroefde, prosternale voortzet- 

 ting naverwant aan 1 a e v i g a t u m Er. Van deze onderscheiden door den korteren, meer ge- 

 drongen vorm, de (met eene sterke loupe) duidelijk zichtbare beharing en de veel duidelijker be- 

 stippeling der, evenals het halsschild, glanzig gladde, in het voorste derde gedeelte afgerond-ver- 

 breede, naar het uiteinde meer versmalde dekschilden. De beharing der bovenzijde is zeer spaar- 

 zaam en kort, doch in bepaalde richting duidelijk zichtbaar. De zeer verspreide bestippeling der 

 dekschilden schijnt eenigszins in rijen te staan. Lengte ongeveer 1 mm. Opgaven van vroeger 

 waren onjuist, in 1887 vervallen. 



P. Brisouti Matth. (nitidum Bris. nee Heer, evanescens Motsch.) (C.N.I.437 en l.c. II.A.774). 

 Zeer verbreid en op sommige plaatsen in aantal uit kompost en allerlei plantenafval. 



P. p u s i 1 1 u m Gyll. (nee Heer) (evanescens Matth., punctatun Motsch., terminale Haldem). 

 (L.VII). In de Coleopt. Neerl. 1 436.1.4 synoniem aan evanescens Mrsh.,volgens Ericson eene 



