200 XVII. Trichopterygidae. - Trichopteryx. 



gere dekschilden en de kortere pekzwarte sprieten. Lichaam zwart; dekschilden bruinachtig, naar 

 het uiteinde tamelijk versmald; pooten geel. Lengte van ruim ^ — l mm. 



T. a t r a t a Motsch. (L.VII). Bij Gorkum en Sleeuwijk, langs de Merwede, Ajiril. Xaverwant 

 aan fascicularis Hrbst. Deze soort onderscheidt zich door de eenigszins langwerpige, sterk 

 gewelfde gedaante, de niet naar het uiteinde versmalde dekschilden, de pekzwarte sprieten en pek- 

 zwarte of lichtbruine pooten en de sculptuur. Halsschild vrij koit, ternauwernood breeder dan de 

 dekschilden, naar achteren verbreed, grof korrelig; de korreltjes in onregelmatige, gebogen rijen 

 geplaatst, in de tusschenruimten met eene zeer fijne netsgewijze sculptuur. Dekschilden met weinig 

 afgeronde zijden, vrij diepe onregelmatige korrelrijen en iets lichteren top. Bovenzijde sterk glanzig, 

 dicht goudglanzig behaard. Lengte 1 mm. 



T. brcvipennis Erichs. (clavipes Gillm., pumila Erichs., Ganglb. et Reitt. ; sericans Gillm. non 

 Heer, longicornis Matth.) (C.N.I.444.9.9). Niet zeldzaam in het Haagsche bosch en in komjiost in den 

 Haagschen dierentuin; ook bij Burgst nabij Breda en bij Voorburg, Leiden, Rotterdam, ArnhenT en 

 Tiel. Deze soort is onderscheiden door de geringe afmeting, de korte breede gedaante, den opvallend 

 grooten, uitpuilenden kop, de zeer korte dekschilden, benevens de pekzwarte sprieten en pooten. 

 Halsschild met in dichte, gebogene rijen staande, duidelijke, kleine korreltjes en netsgewijze gecha- 

 grineerde tusschenruimten. Dekschilden bij het ^ naar het uiteinde verbreed, met dwarsrijen van 

 dicht opeen staande diepe ruwigheden. Bij het (^ het eerste voortarsen-lid sterk verbreed en de eer- 

 ste leedjes der middeltarsen verdikt. Lengte f— J mm. 



T. E d i t h i a Matth. In Col. Neerl. als een vorm van brevipennis Erichs. vermeld, door 

 Ericson, als eene goede soort beschouwd; niet uit Nederland bekend. Volgens ilfa?//(eji?s onderscheidt 

 zich deze soort door de smalle, verlengde gedaante, de lang-ovale dekschilden, welke smaller zijn 

 dan het halsschild, de bruingrijze kleur en de sculptuur. Sprieten en pooten geelachtig. Xaverwant, 

 en wellicht evenals E d i t h i a Matth., slechts geringe afwijkingen van T. brevipennis 

 Erichs., zijn: T. G u e r i n i Allib. enWaterhousei Matth. Om ze nader te duiden zijn een 

 groot materiaal en inzage van de typen noodig. 



T. longicornis Mannh., Motsch., non Matth. In Col. Xeerl. tot brevipennis Er. (C.X.I. 

 444.9.9) gerekend, is, volgens Ericson, eene goede, maar nog niet in Nederland gevangen soort. Het 

 uit den Haag vermelde exemplaar is T. K i r b y i Matth. In 1887 werd deze soort (als = p u mi- 

 1 a Erichs.), ten onrechte als niet zeldzaam vermeld; sedert vervallen. 



T. suffocata Halid. (non = cantiana Matth.) (C.X.I.444.9.8). Deze soort, welke volgens 

 Ericson, uit de lijst der Nederlandsche soorten moet vervallen, onderscheidt zich door den lang- 

 ovalen vorm, den langen, uitstekenden kop; het korte halsschild, dat niet breeder is dan de dek- 

 schilden (bij cantiana Matth. groot en breeder dan de dekschilden), met in 't geheel niet ver- 

 lengde achterhoeken; de oA'ale, van voren en van achteren wat samengetrokken dekschilden, het 

 verlengde achterlijf, de donker zwarte kleur en de verspreide, zeer oppervlakkige sculptuur. Lengte 

 1 mm. Zou op het duitsche Xoordzee-eiland Borkum voorkomen. 



T. ?caiitiana ?Matth. (L. VIII). In het Haagsche bosch, tusschen dorre bladeren. Deze soort 

 is, volgens Ericson, niet synoniem aan siiffocata Haliday. Drie exemplaren van c a n t i a- 

 n a, ofschoon met eenigen twijfel, werden door den heer J. B. Ericson als zoodanig gedetermineerd. 

 Volgens Maüheics onderscheidt deze zich van 1 a t a door de geringere grootte, den kleineren kop, 

 het aan de basis veel minder verbreede halsschild, de diep zwarte kleur, de zeer korte beharing en 

 door de kortere, dikkere, zwartachtige sprieten. Het groote halsschild is in dicht op eenstaande, ge- 

 bogen rijen, eenigszins korrelig en van sterk glanzige, diep rimpelige tusschenruimten voorzien. 

 Dekschilden met nagenoeg evenwijdige zijden en met dwarsrijen van matig sterke korreltjes. Van 

 a t r a t a Mots. onderscheiden door de helder gele pooten. Lengte ruim y — 1 mm. 



T. H i r b y i Matth. (L.VII). Bij den Haag, Amsterdam, Rhoon en Breda. Deze soort is het 

 naast verwant aan brevipennis Er. De dekschilden zijn langer en ovaal, bij b r e v i p e n- 

 n i s bijna vierkant. Halsschild groot, naar achteren verbreed, de grootste breedte voor de basis; 

 vrij dicht en vrij duidelijk korrelig, met scherp netsgewijze tusschenruimten en aan de basale hoe- 

 ken met een lang dwarsgroefje, de achterhoeken scherp en langer. Dekschilden met dichte dwars- 

 rijen van vrij scherpe korreltjes. Lichaam zwart, met lange gele haren bezet. Sprieten pekzwart, 

 pooten geelachtig. Bij het ^ de eerste tarsleedjes sterk verbreed. Lengte f mm. 



T. Montandoni Allib. (similis Gillm,; ?rivularis Allib. i), non Matth., abdominahsFairm. et Lab., 

 minima Motsch., ?Jansoni ]\Iatth., non = longicornis Motsch. et picicornis Mnnh.) (C.X.I.444.9.6). 



') T. rivularis Allib. was vroeger (1887) ten onrechte als inlandsch vermeld. 



