XIX. HiSTERiDAE. - Platysojia. Hister. 203 



Die soorten van het genus P 1 a t y s o m a, bij welke de dekschilden ternauwernood langer dan 

 breed zijn, behooren tot het sub-gen. P 1 a t y s o m a s.str. ; die bij welke de dekschilden veel lan- 

 ger dan te zamen breed zijn en het lichaam smal, met parallele zijden en zwak gewelfd is, tot het 

 sub-gen. C y 1 i s t o s o m a Lewis (bij Schilski/ genus propr.). 



Reuter onderscheidt de drie soorten van het eerste sub-genus aldus : 



1 Achterschenen aan den buitenrand, behalve de eindtand, met twee tandjes. Lichaam 

 met langs- en dwarswelving, ovaal. Dekschilden naar buiten met drie doorloopende en 

 naar binnen met twee afgekorte rugstrepen; van de naadstreep is slechts van achteren 

 een rudiment aanwezig. Zwart, de a. *rufnm Schilsky ^) rood (immatuur ?). Lengte 



3—4 mm (pimcticolle Heer, delatum Baudi, marginatum Thoms., decem- 



striatum Thoms., ?betulinum Hochh., cavifrons Leoni, Leonii Bickh.) frontale Payk. 

 Achterschenen, achter het midden, slechts met één tandje. Lichaam vlak gedrukt, met 

 parallele zijden 2 



2 Dekschilden met drie doorloopende rugstrepen, propygidium spaarzaam bestippeld. 



Lengte 3— 3^ mm coiupressuin Herbst. 



Dekschilden met vier doorloopende rugstrepen, propygidium dicht bestippeld. Lengte 

 3— 3J mm deplanatum Gyll. 



P. angiistatum Hoffm. (C.N.I.45LL1) is op vele plaatsen in de prov. Gelderland en Utrecht,ook bij 

 Hilversum, Ommen en bij den Haag (achter schors van uit Gelderland ingevoerde boomstammen) 

 gevangen. 



Hister q u a d r i m a c u 1 a t u s L. (crassimargo Des Gozis) (C.N.I.452). Deze soort leeft in 

 koemest, waar zij de A p h o d i ë n en hare larven vervolgt. 



H. uuicolor L. (C.N.I.452.2.1). Er bestaat eene afwijking (in Stiermarken) bij welke niet het ge- 

 ringste spoor van de buitenste subhumerale streep is te herkennen, alleen de binnenste subhume- 

 rale streep is voorhanden. Overigens vertoont deze soort naast de binnenste ook een boogvormig 

 stuk van de buitenste humerale streep. 



H. binotatus Er. Volgens Schilski/ in den Elzas. Deze soort is naverwant aan H. t e r- 

 r i c o 1 a Germ. en onderscheidt zich aldus: 



Zwart, de dekschilden in het midden met eene groote, roode vlek. Halsschild met twee, 

 nagenoeg doorloopende, randstrepen. Dekschilden met eene, naar voren en nog meer 

 naar achteren afgekorte, buitenste sub-humerale streep ; met di'ie geheel doorloopende 

 buitenste en drie onvolkomen bimienste rugstrepen; de naastreep reikt meestal over 

 het midden naar voren, de 4e rugstreep meestal tot aan het midden, of is slechts, evenals 

 de öe, nabij het uiteinde aangeduid. Voorschenen met 3 of 4 tanden aan den buitenrand. 



Lengte 35— 5 mm. (sub-gen. Eucalahister Reitt.) binotatus Er. 



Geheel zwart. Halsschild met twee zijstrepen, van welke de buitenste in het niidden, 

 de binnenste op een afstand van de basis eindigt. Dekschilden met eene nagenoeg vol- 

 ledige, de basis echter niet geheel bereikende buitenste subhumerale streep en drie ge- 

 heel doorloopende buitenste rugstrepen. De 3 binnenste rugstrepen slechts aan het uit- 

 einde der dekschilden aangeduid, de naadstreep hoogstens tot aan het midden reikende. 

 Voorschenen met 4 tanden aan den buitenrand, de 4e tand klein. Lengte 5|— 7 mm. 



t e r r i c o 1 a Germ. 



H. distin ctus Erichs. (C.N.I.452) leeft, volgens Bickhardt, vooral op zandgrond, aan haren 

 van allerlei zoogdieren, wellicht ook aan veeren ; zij zou daar vliegen- en keverlarven verslinden. 

 Ook werd zij gevangen op hazen- en konijnen vellen; zij zou daar jacht maken op Trox sabu- 

 1 o s u s L. en s c a b e r L. en andere kleine kevers, als C r y p t i c u s q u i s q u i 1 i u s L. en 

 Philonthus lepidus Grav. ; ook onder neergelegd koehaar. Deze soort werd in Duitsch- 

 land op meerdere plaatsen (Ahrweiler, Hildesheim en aan de Main) gevangen. 



Bickhardt vermeldt nog het navolgende over deze soort : Ofschoon de zijstrepen op het halsschild 

 niet altijd volkomen evenwijdig zijn, zoo is toch de binnenste zijstreep ternauwernood bochtig (bij 

 m e r d a r i u s Hoffm. en c a d a v e r i n u s Hoffm. daarentegen sterk naar buiten gebogen), 

 veel meer is dan meestal de buitenste zijstreep iets naar binnen gebogen en convergeert daardoor 

 met de binnenste. Bovendien onderscheidt zich distin ctus altijd van de naast verwante 

 merdarius door de geringere grootte, de hoog gewelfde, rondachtig-eivormige gedaante, de 

 zwakkere uitranding van het mesosternum en den veel korteren, apicalen eindtand der voorschenen. 

 De bestippeling van het jsygidium is soms iets fijner dan die van het propygidium, in elk geval is de 

 bestippeling van het propygidium altijd nog grover dan bij merdarius. Nog is een zeer ka- 



M H. Bickhardt, Über nicht ausgefarbte Histeriden, in: Deutsch. Ent. Zeit. 1914. Deze mogen, 

 volgens hem, geen bijzonderen naam dragen. Daarop antwoord van Paul Delahon, 1. c. 1914. 



