XIX. HisTERiDAE. - HiSTER. Dendrophilus. Cissister. Carcinops. 205 



H. biiuaculatiis L. (erythropterus F., apicatus Schrank, spissatus Rey, obliquus Say) (C.N.I. 

 455.2.18) wordt tot een sub-gen. P e r a n u s Lewis (A t h o 1 i s t e r Reitt.) gebracht. Hier be- 

 vindt zich nabij de voorhoeken van het halsschild, binnen de strepen, eene groef. De pleurae van 

 den mesothorax zijn driehoekig, de langste zijde is naar den lichaamsrand, tusschen halsschild en 

 dekschilden, gericht en door eene rechte, diepe, van binnen scherpkantig begrensde, langsgroef ge- 

 rand (bij de andere H i s t e r-soorten, is dit, van terzijde zichtbare, deel meer of minder vierhoekig 

 of ruitvormig, met de smalle zijde naar den lichaamsrand, tusschen halsschild en dekschilden, ge- 

 richt en dan niet gerand ; slechts eene gewone randlijn of een randkant vertoont de schuine achter- 

 rand, welke echter bij H. u n i c o 1 o r geheel ontbreekt). Dekschilden met eene roode schuine 

 vlek, die zelden ontbreekt (a. *mono Schmidt); met 5 geheel doorloopende rugstrepen en eene, 

 naar voren meer of minder sterk afgekorte, naadstreep; de fijne lijn in den randkant van het hals- 

 schild is naar achteren sterk verkort. 



H. 12-striatiis Schrnk. (bissexstriatus Dftsch., puncticollis Rey) (C.X.I.455.2. 17). Bij een exem- 

 plaar uit Zeeburg, bij Amsterdam, ontvangen, is van de randstreej} der dekschilden een uiterst ge- 

 • ring spoor in het midden voorhanden, n.1. op het linker dekschild een kort streepje tusschen twee 

 stijijes en op het rechter dekschild vier stipjes, van welke het derde als een iets langwerpig groefje. 

 Dit exenijDlaar vormt den overgang tot H. 14-striatus Gylh. (quinquestriatus Motsch.), bij 

 welke in 't midden een duidelijk langsstreepje, als rudiment van de randstreep, voorhanden is. Deze 

 laatste is geenszins als eene zelfstandige soort te beschouwen, doch als eene var. van 12-s t r i a- 

 tus (B.96). 



H. f u n e s t u s Er. (arenicola Thoms.) (C.X.I.454 noot 1). In Xassau en in den Elzas. Deze 

 soort is het naast verwant aan H. bissexstriatus F., doch onderscheidt zich doordat de 

 dekschilden drie geheel doorloopende buitenste rugstrepen, korte of nagenoeg uitgewischte resten 

 van eene 4e en 5e rugstreep en een iets over het midden naar voren reikende naadstreep vertoonen ; 

 bij bissexstriatus zijn vier geheel doorloopende buitenste rugstrepen, eene rest van eene 5e 

 rugstreep voor het uiteinde en eene meestal iets over het midden naar voren reikende naadstreep 

 ontwikkeld. De bovenste buitenrand der voorkaken is stompkantig, bij bissexstriatus 

 scherpkantig ^). De buitenste randstreep van het halsschild is zeer sterk verkort, meestal slechts 

 nabij den voorhoek aangeduid. Voorschenen meestal met 4 tanden, van welke de voorste in den re- 

 gel dubbel is. Pygidium verspreid en matig sterk, propygidium veel grover bestippeld. Glanzig 

 zwart, sprieten roodbruin met roestroode knots. Lengte 3i— 6 mm. 



H. lugubris Truqui. Deze soort welke, volgens Schilsky, in den Elzas voorkomt, wordt door 

 Reitter tot een sub-genus Eudiplister gerekend. Terwijl bij alle overige, in ons gebied voor- 

 komende, H i s t e r-soorten de voorrand van het halsschild slechts één volledige randstreep ver- 

 toont en het prosternum geen langsstreep doet zien, vertoont het subgenus Eudiplister aan 

 den voorrand van het halsscliild twee volledige randstrepen en het prosternum meestal langsstre- 

 pen; ook heeft het halsschild twee zijstrepen, van welke de binnenste veelal naar achteren verkort 

 is ; bovendien eene doorloopende lijn in den zijrandkant. Bij de soort lugubris zijn op de dek- 

 schilden 4 doorloopende en 2 verkorte rugstrepen voorhanden, geen schouderstreep ; sterk ont- 

 wikkelde zijstrepen op het halsschild; voorschenen met drie tanden, de eindtand met dubbele 

 spits; kop en voorkaken dicht bestippeld, dof; halsschild zeer fijn bestippeld, glanzig; de laatste 

 twee tergiten dicht en krachtig bestippeld; prosternum met langsstrepen. Zwart of roodbruin, 

 sprietknots roestrood. Lengte 4|— 6 mm. 



Dendrophilus punctatus Herbst (pygmaeus F., corticalis Payk., Cooperi Steph., latipes 

 Bon.) (C.X.I.455 en l.c. II A.774). Loosduinen, achter boomschors, April, Sept. ; Haagsche bosch, in 

 een fleschje suikerbier, achter boomschors geplaatst, Oct. ; Doetinchem, Valkenburg, in een uilen- 

 nest; Exaeten bij Baaksem (Limb.). Zij wordt ook in de nesten van Vespa crabro L. aange- 

 trolïen en in molm van oude boomen en bij mieren. 



D. pygmaeus L. (Sheppardi Curt., formicetorum Aubé) (C.X.I.455.3.1). Ook bij Formica 

 e X s e c t a Xyl., bij Nunspeet, Aug. 



Cissister niinimus Aubé (seminulus Steph., corpusculus Mars.) (Carcinops minima Aubé) 

 (C.X.I.455.4.1) leeft van verdroogde dierlijke overblijfselen, o.a. in aardapjielvelden, in de duinen, 

 aan vischresten, welke voor bemesting dienden ; ook onder steenen aan dierlijke overblijfselen. Zij 

 is nog bij Amsterdam, Bergen-op-Zoom en in Limburg, in aanspoelsel van de Maas, gevangen. 



Carcinops quatuordecimstriata Steph. (pumilio Erichs., nana Lee.) (C.N.I.456.4.2) komt terzelf- 

 der plaatse als C i s s i s t e r m i n i m u s voor, ook aan aas en uitwerpselen. In Rotterdam werd 

 zij aangetroffen in muizennesten, onder den vloer van een pakhuis. Zij zou ook aan aas en uitwerp- 

 selen in ooievaarsnesten gevonden zijn. 



M Reitter (Faun. Germ. II. 284) zegt juist het tegenovergestelde, wat wel op eene vergissing berust. 



