XIX. HiSTERiDAE. - AcRiTus. Onthophilus. - XX. Phalacridae. - Phalacrus. 2 1 1 



auteurs, het cj van n i g r i c o r n i s Hofifm. zijn, wat volgens het hieronder volgende onjuist blijkt 

 te zijn. 



A. nigricornis Hoffm. (minutus ]Mars.) (C.N.I.462.12.4) is zeer verbreid, in drogen koemest, rot- 

 tende plantenstoffen, kompost en in aanspoelsel der rivieren. 



De beide sculptuurvorraen van deze soort duiden, volgens Gabriel, op geslachts-dimorplnsme, 

 daar alle exemplaren met gewone bestippeling op de dekschilden (v. affinis Gerh.) cJc?» terwijl die 

 met streepvormige stippels op de dekschilden $$ zijn. De echte A. s e m i n u 1 u m Klist, is, vol- 

 gens Gabriel, lichter gekleurd, het prosternum opvallend korter en van voren ononderbroken ge- 

 rand, sprietknots lichtgeel. De boogstippels voor de basis van het halsschild, welke zich, bij sterke 

 vergrooting, als kerftandjes vertoonen, die door boogsgewijze verdiepingen van elkaar gescheiden 

 zijn, reiken slechts tot het eerste derde gedeelte van de halve basis, terwijl bij n i g r i c o r n i s zij 

 het I gedeelte nog overschrijden; ook staan zij op eene duidelijk kielvormig verhevene lijn, bij ni- 

 gricornis daarentegen nagenoeg in hetzelfde vlak met de daarvoor gelegene stippels. (Vergelijk 

 ook: Deutsch. Ent. Zeit. 1903.239); zie J. Gerhardt: A c r i t u s nigricornis Hofim. (Zeits. 

 f. En-tom. Breslau 28.12.1903). 



Onthophilus sulcatus F. (striatus Herbst, globulosus Schmidt) (C.N.I.463.13.1) werd in de pro- 

 vinciën Gelderland , Noord -Brabant en Limburg, in groot aantal, in mollennesten en ook in konij- 

 nen-, hamster- en dassenholen gevangen. Ook in aardappelvelden en in zandkuilen; ook bij Hil- 

 versum. Uit de zeeprovinciën zag ik geen exemplaren. 



O. striatus Forster (C.N.I.463.13.2). Ook in konijnenholen en mollennesten gevangen. Ook in rot- 

 tende plantenstoffen. 



Sub-orde III. CLAVICORNIA. 

 XX. Familie PHALACRIDAE. 



Phalacrus Paykull (C.N.I.464.1). De meeste soorten van dit genus ontwikkelen zich in de, met 

 brand- en roestzwammen, bezette aren van Gramineeënen Cyperaceeën (C.N.II.A. 



774). 



Phalacrus grossus Er. (C.N.I.465.1.1) is nog bij Noordwijk en Wijk-aan-Zee gevangen. Opgaven 

 uit Warnsveld en Breda zijn twijfelachtig. 



P. coruscus Panz. (C.N.I.465.1.2) heet, volgens Schilsky en Reitter: fimetariusF. (coruscus Panz., 

 ook = ater Hrbst., nigrinus Steph., intermedius Hochh., Genei Tourn.). Het „Brandkevertje". Vol- 

 gens K. Friedrichs i) voedt zich deze soort voornamelijk met brandsporen (van Ustilago bro- 

 m i V o r a Fisch. v. Waldh. en p e r e n n a n s Rostv. Zij leeft op door „brand" aangetaste gras- 

 sen. Voor dat de brandmassa's zich in de aren en pluimen der Gramineeën vertoonen, wordt, 

 volgens Friedrichs, het stuifmeel van Composieten en andere kruidachtige planten genut- 

 tigd. Kleine exemplaren vormen a. H u m b e r t i Rye (L.VIII); zelden zijn de pooten bruin (a. 

 p i c i p e s Steph.) (L.VIII), bij Nijmegen; nog zeldzamer bruingeel (a. r u f i p e s Tourn. (Hum- 

 berti Flach) (L.VIII), bij Maarsbergen. Monstrueuse exemplaren, met veelal verdiepte rugstrepen 

 op de dekschilden zijn: m. D o e b n e r i Flach. 



P. substriatus Gyllh. (millefolii Steph., trichopus Waltl, punctatostriatus Waltl) (C.N.I.465. 

 1.3). Volgens Ginllebeau op met brand- of roestzwammen bezette aren van C a r e x-soorten 

 (C.N.n.A.774). 



P. hybridus Flach (hipponensis Guilleb.). Deze soort welke, volgens Ganglbauer, in Zeven- 

 burgen, Hongarije, Frankrijk en Noord-Afrika voorkomt, is, volgens E. A. Neivbery,ookmEnge- 

 land gevonden. Zij staat tusschen coruscus Panz. en g r o s s u s Er. in, is van eerstgenoemde 

 onderscheiden door den niet gechagrineerden kop en halsschild en in meer of minder regelmatige 

 rijen bestippelde, daartusschen met zeer spaarzame, slechts nagenoeg alleen microskopisch herken- 

 bare stippelt jes bezette dekschilden ; van g r o s s u s door de gemiddeld geringere grootte, den fijn 

 microskopisch gechagrineerden grond der dekschilden en de veel fijnere, minder regelmatige stip- 

 pelrijen. Overigens heeft zij den habitus van coruscus, glanzig zwart en dito sprieten en poo- 

 ten. De tusschenruirate langs den naad met eene rij van 4 of 5 grootere stippen of (var. *conjusus 

 Guilleb., ?quercus Tourn.) zeer fijn en verspreid bestippeld; de overige tusschenruimten met zeer 



') K. Friedrichs, Ueber Phalacrus coruscus als Feiud der Brandpilzen des Getreides 

 und seine Entwicklung in brandigen Aehren (Arb. a. d. Kais. Biol. Anst. f. Land- u. Forstwirtsch. 

 VII, 1908, p. 38) en //. M. Quanjer, in Tijdschr. voor Plantenziekten, XIX Jaarg. 5e afl. 1913. 



