XXI. NiTiDULiDAE. - Brachypterus. Carpophilus. 215 



Reitter (I.c. 1919) beschouwt thans B. u n i c o 1 o r Klist, als te zijn opgesteld op kleinere exem- 

 plaren van glaber; de andere genoemde onderscheidingskenmerken (meer zwart, dunner be- 

 haard en roodachtig 2e sprietlid) zijn niet van dien aard om eene zelfstandige soort, zelfs niet eene 

 bepaalde variëteit aan te nemen, daar ook bij glaber variëteiten bekend zijn en andere con- 

 stante kenmerken niet gevonden worden. 



B. glaber Steph. (pubescens Er.) (C.H.I.472.2.4). Van deze soort ving ik destijds exemplaren bij 

 Domburg, Juni, bij welke, ofschoon de sprieten pekzwart zijn, de pooten en vooral de dijen rood- 

 bruin zijn ; ik noemde deze, welke overigens eenigszins aan B. f u 1 v i p e s Er. herinnert, 

 r 11 f o f e UI o r a t II s nov. ab. (B.96) ; onuitgekleurde exemplaren van deze soort zijn bruinachtig 

 met roodachtige sprieten, doch blijven de sprieten donkerder gekleurd dan bij u r t i c a e en f u 1- 

 v i p e s. Naar de kleur der sprieten en pooten zijn dus de hier genoemde vier soorten volstrekt 

 niet met zekerheid te onderscheiden. 



B. fiilvipes Er. (C.N.I.472.2.5) is nog op vele plaatsen in Limburg, maar ook bij Domburg ge- 

 vangen. Ook van het duitsche Xoordzee-eiland Borkum vermeld. 



B. iirticac F. (abbreviatus Herbst, scutellatus Panz., erythropus Steph., pusillus Melsh.) (C.N.I. 

 472.2.6). Eenkleurig bruine of roodbruine exemplaren, zonder metaalglans, zijn a. a f t i n i s Heer 

 (L.VIII). 



B. V e 1 a t u s Wollast. (rotundicollis Murray). Deze soort, welke door Murray uit Syrië, 

 Duitschland enz. en door Schilshy met D! opgegeven is, onderscheidt zich gemakkelijk door den 

 uiterst dicht gerimpelden, oppervlakkig en dicht bestippelden, volkomen doffen kop en het 

 smalle halsschild. Zwart, op de dekschilden met donker groenachtigen metaalglans, met witach- 

 tige, vrij grove en tamelijk lange, neerliggende beharing matig dicht bekleed. Sprieten, mond- 

 deelen met de bovenlip en de pooten roodgeel, de sprietknots meestal bruinachtig. Halsschild 

 smaller dan de dekschilden, aan de zijden flauw en gelijkmatig afgerond, met volkomen afge- 

 ronde achterhoeken, gewelfd, binnen de achterhoeken slechts zwak neergedrukt, vrij grof, diep 

 en dicht bestippeld. Schildje veel fijner en meer verspreid bestippeld. Dekschilden H maal zoo 

 lang als het halsschild, nagenoeg even sterk en iets dichter dan dit bestippeld. Lengte 1|— 2 mm. 

 Volgens Oanglhauer in het Middell. zee-gebied. 



Carpophilus (E c n o m o r p h u s) s e \ p u s t u I a t u s F. (abbreviatus Panz., bimaculatus 

 Mrsh.) (C.X.I.473.3 en L.III). Bij Arnhem, April en Mei, in aantal. Ook eenmaal bij den Haag. 

 Nov., achter de schors van een boom uit Winterswijk aangevoerd. 



€. (Ecnomorphus) decipicus Horn (L.V). Amsterdam, in groot aantal in krenten 

 en dadels. Door mij eenmaal in den Haag een vliegend exemplaar gevangen ; bij Prinsenhage, 

 Aug., uit beukenbladen gezeefd; ook in Utrecht. Deze soort werd in Europa het eerst door den 

 heer P. Scherdlin in Straatsburg, in groot aantal, uit gedroogde appelen van Californië verkregen. 



€. lu u t i 1 a t u s Er. ^) (hemipterus F., bimaculatus Montrouz., puberulus Montrouz., luri- 

 dus Murray) (L.V.). In Leiden, in een dadelkist ; in muizentarwe in Ginneken ; ook in Zuid-Limburg. 

 Deze soort was vroeger, ten onrechte, als C. r u b r i p e n n i s Heer ^) gedetermineerd. Volgens 

 Grouvelle eene var. van d i m i d i a t u s F. 



€. i m UI a c u 1 a t u s Lucas (L.IX). In Delft in een slaoliefabriek, met C. d i m i d i a t u s 

 F. (pusillus Steph., auropilosus Wollast.), in ladingen A r a c h i d e n-noten. Ook in Amster- 

 dam uit coprah en den Haag in gedroogde appelen, met hemipterus. Ik bezit ook exempla- 

 ren uit Spanje en Algerië. 



€. hemipterus L. (flexuosus Payk., bimaculatus Oliv., cadaverinus F., ficus F., quadriguttatus 

 Thunb., pictus Heer, bimaculatus Melsh.) (C.N.I.473.3.2). Bij a. q u a d r a t u s F. (dimidiatus 

 Heer) (B.120) breidt zich de gele kleur der dekschilden zoozeer uit, dat alleen nog de omgeving 

 van het schildje bruin blijft (Valkenburg-L.). Bij een ex. uit Amsterdam is ook het halsschild 

 rood. De a. q u a d r i s i g n a t u s Er. (B.51 en L.VII) bij Kerkrade en Valkenburg (Limburg). 



De tabel van Carpophilus Leach (L.V) zou aldus in hoofdzaak naar Reitter, verbeterd en aan- 

 gevuld kunnen worden: 



1 De dekschilden laten drie geheele achterlijfs-tergiten onbedekt (sub-gen. U r o p h o- 



') Zie: P. Scherdlin, Carpophilus mutilatus Er., in: Ann. Soc. Ent. de Belg. 1907. 

 ') C. rubripennis Heer (castanopterus Er.) komt, volgens Reitter, in Middel- en Zuid-Europa 

 voor. 



