XXI. XiTiDULiDAE. - Carpophilus. Omosiphora. Epuraea. 217 



delijk of bijna geheel uitgewischt. Halsschild de helft breeder dan lang, de zijden rood- 

 bruin of geelbruin doorschijnend, Sprietknots langwerpig, los geleed. Lengte 2^-— 3^ 



mm. Zie verder C.N.l.c sexpustulatiis Fabr. 



Iets minder gestrekt, korter en wat breeder; meer vuil zwartbruin, de dekschilden 

 soms geheel of gedeeltelijk-, ook wel het geheele lichaam lichter gekleurd; zwak glan- 

 zig en spaarzaam behaard. Bestippeling, vooral op de dekschilden, dichter en meer 

 gelijkmatig, iets fijner dan bij s e x p u s t u 1 a t u s . Halsschild ongeveer J breeder 

 dan lang, iets minder verbreed dan bij s e x p u s t u 1 a t u s. Dekschilden een weinig 

 langer dan te zamen breed. Sprietknots minder gestrekt doch eveneens losser geleed. 

 Lengte 2|— 3^ mm decipiens Horn. 



Omosiphora Reitter (C.N.I.473.4). Dit genus wordt door Ganglbauer en in Reuter'' sF&unsiGer- 

 manica als sub-genus van Epuraea Er. beschouwd. De benaming Omosiphora (1875) 

 wordt, ook door Reitter, vervangen door E p u r a e a n e 1 1 a Crotch (1874). 



De a. *8kaUtzkyi Reitt. van O. 1 i m b a t a Oliv. is zwart, de zijden van halsschild en der 

 dekschilden, de sprieten, behalve de zwarte knots, en de pooten roestrood. De soort werd nog 

 in Zuid-Limburg ook in een mollennest aangetroffen. 



Epuraea Erichs. (C.N.L474.5). Een aantal soorten van dit genus schijnt van hout-exsudaties en 

 ambrosia (zie over ambrosia: C.N.II.767) te leven, wat wellicht ook het geval is met zulken, 

 welke in mollen- en hommelnesten leven. 



Epuraea decenigiittata F. (C.X.I.474.0.1). Bij Grouvelle heet deze soort: guttata Oliv. (= decem- 

 guttata F.). Het S is glanziger dan het $, dat tusschen de bestippeling dicht mazig gechagrineerd 

 is. Exemplaren bij welke de gele vlekken op de dekschilden, ter weerszijden van den naad, tot 

 een gelen langsband met elkaar versmolten zijn, komen enkele malen voor, doch zijn uiterst zeld- 

 zaam. 



E. f 11 s c i c o 1 1 i s Steph. (diffusa Ch. Bris.) (C.N.I.474 en I.A.669). Haagsche bosch, met 

 d e c e m g u 1 1 a t a F. doch zeldzaam ; ook bij Loosduinen, Aerdenhout, Doetinchem en op 

 meerdere plaatsen in Limburg. 



E. aestiva L. (depressa Gyll., ochracea Er.) (C.N.I.474.5.2) heet, volgens Ganglbauer: ocliracca 

 Er. (obsoleta Herbst, depressa Gyll., aestiva Er.); volgens Schilsky en Reitter: depressa Gyll. 

 (aestiva Er., ochracea Er., obsoleta Herbst), ook bij Grouvelle, met de synoniemen: aestiva Hrbst; 

 convexiuscula JVIimh., obsoleta Hrbst., ochracea Sturm, testacea Oliv., ? truncatella Müll., 

 ? villosa Thunb. Oji de regels 1 en 3 v. o. (l.c.) staat signata St., lees : bisignata St. Deze soort is o. a. 

 nog bij Sittard in mollennesten en bij Valkenburg, in aantal, in hamsterholen gevangen; ook bij 

 Bombus 1 a p i d a r i u s L. 



E. ineliua Erichs. (depressa Hlig.) (C.X.I.475.5.4) is in Zuid-Limburg op meerdere plaatsen in 

 mollemiesten aangetroffen. 



E. s i 1 a c e a Herbst (laricina Motsch.) (C.N.I.475). Terwijl het type eenkleurig geel, is bij a. 

 *fagi Bris. het achtergedeelte der dekschilden, met uitzondering van den zijrand, zwartachtig; de 

 donkere grondkleur omsluit meestal, achter het midden, eene ovale lichtere vlek. Volgens Reitter 

 leeft deze soort op bloesems, aan uitvloeiende sappen van beuken en aan boomzwammen. Bij 

 Celle in Xoord-Duitschland de ab. aan uitvloeiend berkensap. 



E. neglecta Heer (C.N.I.475.5.5). De a. c o n v e r g e ii s Reitt. (L.VI) werd, met het type, bij 

 Valkenburg gevangen; ook een exemplaar met eene zwarte vlek op elk der dekschilden. Het type 

 werd nog bij Oldenzaal, Denekamp, Winterswijk, Vaals en Epen (Limb.) gevangen. 



E. n a n a Reitter (C.X.I.A.669). Eene kleine, kort-ovale, tamelijk breede soort; geheel vuil- 

 bruin, bij a. *binotata Reitt. de dekschilden in 't midden met eene donkere vlek; sprietknots 

 geheel donker gekleurd, pooten geel. Halsschild smaller dan de dekschilden, van voren weinig 

 smaller dan aan de basis; de zijden, vóór de eenigszins spitse achterhoeken, iets uitgebogen. Dek- 

 schilden met afgeronde, zeer smal afgezette en opgebogen zijden; naar achteren versmald en elk 

 afzonderlijk aan het uiteinde afgerond. Bij de naast verwante soorten (terminata, varie- 

 gata, rufomarginata en obsoleta) is het halsschild van voren veel smaller dan van 

 achteren en vertoonen de, naar achteren niet sterk versmalde, dekschilden tamelijk rechte zijden. 

 Bij Reitter, wegens de donkere sprietknots en de zeer smal afgezette en opgebogen zijden der 

 dekschilden, nabij m e 1 i n a. Er. geplaatst. Lengte 2— 2| mm. Achter de schors van sparren en 

 in zwammen. Het type op het Xoordzee-eiland Borkum en bij Otrange in België. 



