XXI. NiTiDULiDAE. - Rhizophagüs. 225 



fijn en weinig dicht bestippeld. Kort en bieed-eivormig. Lengte ± 1 mm. . f e s t i v u s Er. 

 Kop en voorrand van het halsschild bij het ^ donker bronskleurig. Zie verder: C.N.I. 

 494 pulchellus Er. 



Kliizophagus i) g r a n d i s Gyllh. (C.N.I.494). Leeft in de gangen van Dendroctonus 

 m i c a n s Kugel., waar zij de larven van deze soort vervolgt. Ook meerdere andere R h i z o- 

 p h a g u s-soorten ontwikkelen zich in de gangen van X y 1 o p h a g e n. De biologie is door 

 Weber beschreven. 



R. deprcssus F. (cribratus Steph., subopacus Woll.) (C.N.I.494.18.1). Leeft o.a. in de gangen 

 van M y e 1 o p h i 1 u s p i n i p e r d a L. en minor Hartig. Volgens Ganglhauer en Reuter 

 ook achter de schors van loofboomen. Bij a. o b s c u r i p e n n i s Everts zijn de dekschilden 

 zwartachtig (Loosduinen, April) (B.117). 



R, g r a n d i s en d e p r e s s u s, bij welke de tweede tusschenruimte der dekschilden naar 

 voren verbreed en verspreid bestippeld is, worden tot het sub-gen. Eu rhizophagüs Mé- 

 quignon gerekend. 



R. cribratus Gyll. (C.X.I.494.18.2) wordt door Reuter tot een sub-genus Anomophagus 

 gerekend, bij hetwelk de sprieten schijnbaar 10-ledig zijn, aangezien het 11e lid in het groote, 

 knotsvormige, aan den top recht afgeknotte 10e lid opgenomen is en op het afstompingsvlak als 

 een ring herkenbaar is. Bij de overige Rhizophagu s-soorten zijn de sprieten duidelijk 11- 

 ledig en is de ovale knots aan den top geringd. 



Ik ving deze soort in het Haagsche bosch, in aantal, in fleschjes met suikerbier, achter de losse 

 schors van eiken en tegen beukenstanimen bevestigd; vermoedelijk leeft zij in de gangen van 

 Dryocoetes villosus F. en Xyloterus domesticus L. i^ezV/er zegt: achter 

 beukenschors en laat dan volgen: in de gangen van I p s (T o m i c u s) t y p o g r a p h u s L., 

 welke soort echter in sparren (maar niet in Nederland) voorkomt. Ook werd zij nog bij Ruurlo, 

 Burgst bij Breda en Steyl (Limb.) gevangen. 



R. politus Hellw. (C.N.I.495.18.3) heet volgens Reuter en Mequignon: picipes Oliv. (politus 

 Hellw.). Roestroode exemplaren zijn, volgens Ganglbauer en Reitter: a. Brucki Reitt. (zie 

 l.c.49o. sp. pr.). Bij Valkenburg (Limb.) werd een exemplaar gevangen, bij hetwelk in het midden 

 tegen den voorrand van het halsschild, volkomen symmetrisch, twee ronde groef j es voorhanden 

 zijn. De ontdekker, Pater Rüschkamp S. J. noemde deze bifoveolatus nov. ab. (B.117). 

 De soort is nog bij Amsterdam, Baarn, Maarsbergen en op vele plaatsen in de provinciën Gelder- 

 land, Overijssel, Noord -Brabant en Limburg, soms in aantal, gevangen. 



R. ferrugineus Payk. (alpicola Baudi) (C.N.I.495.18.4) is nog bij den Haag, Rotterdam, Baarn, 

 Doorn (achter dennenschors), in Zeeland en op vele plaatsen in Gelderland en Limburg gevangen. 



R. parallelocoUis Gyll. (terebrans Steph., Erichsoni Thoms., Hahnenfeldi Tourn., robustus 

 Schiiï.) (C.N.I.495.18.5). Leeft ook in kelders op wijnvaten, aan schimmelend hout en zwermt op 

 kerkhoven, waar zij zich in grafkelders zou ontwikkelen, levende van de vetmassa van ontbonden 

 lijken. De biologie is behandeld door: von Heijden, Joy en Bailey. 



R. perforatus Er. (fallax Rey) (C.N.I.495.18.6) komt ook in Zuid-Limburg, in aantal, in mollen- 

 nesten voor. De biologie is behandeld door Mequignon. 



R. d i s p a r Payk. (elongatus Oliv.) (C.N.I.496). Achter dennenschors. Volgens Reitter in de 

 gangen van Hylastes palliatus Gyll. Geheel eenkleurig roestroode exemplaren zijn a. 

 *punctulatus Guilleb. Eene vroegere opgave (1870) uit Utrecht (onder rottende wortelen) was on- 

 juist, wegens verkeerde determinatie ^). 



R. bipustulatus F. (bipunctatus Herbst, longicoUis Gyll., reductus Rey) (C.N.I.496.18.7). Vol- 

 gens Reitter zijn geheel roodbruine exemplaren a. G y 1 1 e n h a I i Thoms. (L.VIII). Schilsky 

 brengt deze tot R. d i s p a r. Ook zou, volgens Ganglbauer, deze op de onuitgekleurde d i s p a r 

 duiden. Het midden van het halsschild en de schijf der dekschilden zouden donkerder zijn dan het 

 overige licht roestroode lichaam (zie: Ganglbauer Kafer Mitteleuropa III. 1899). Buitengewoon 



') Zie: A. Mequignon, Révision générale du genre Rhizophagüs (In „1'Abeille", T. 31, N . 4, 

 1909), 



en: Rhizophagidae, Coleopterorum Catalogus, Junk-Schenkling, Pars 61. 1914. 



^) R. s i m i 1 a r i s Reitt., volgens Schilsky bij Hamburg?, is niet in de „Fauna Germanica" ge- 

 noemd; moet vervallen. Deze soort is uit den Caucasus beschreven; aan mij onbekend. 



15 



