230 XXII. Cryptophagidae. - C'ryptophagus. 



€. Il i r t II I II s Kr. (C.X.I.506.5.19, als vorm hirtuhis, en L.IX) is geen vorm van s canicus, 

 maar eene goede soort, welke door Reuter nabij p o p u 1 i Payk geplaatst wordt (zie ook „C. N." 

 I. 504 noot 2). In de tabel C.X. 1.504, bij 14 aldus met p o p u 1 i te vergelijken: 



14 Halsschild verbreed, uiterst dicht en tweemaal zoo krachtig bestippeïd als de dekschil- 



den 14' 



Halsschild dicht en slechts iets sterker bestii^peld dan de dekschilden. Dekschilden 

 ovaal, niet cyündervormig; eenkleurig bruingeel of roestrood. De soorten t'iimatus 

 Gyllh. en qiiercinus Kr. Zie: tabel bij 15. 

 Halsschild vrij dicht, doch niet dichter bestippeïd dan de dekschilden. Zie nader l.c. 



504.5.10 badiiis St. 



14' Eene zeer groote soort, gewelfd, met parallele zijden, roestrood. Dekschilden in den re- 

 gel donker, de basis en de zijranden van voren breed, roestrood (type); of geheel roest- 

 rood (a. *f/ranf/ïs Kr.). Lengte 2|—3i mm populiPayk. 



Veel kleiner, kort-ovaal, de napvormige verbreeding der voorhoeken van het halsschild 

 \ van de lengte van den zijrand innemende. Eenkleurig bruingeel of bruin. Lengte 2 — 

 2^ mm. Zeldzaam. Venlo, Maastricht en Bemelen, bij Valkenburg, in een duivennest. 

 Ook eenmaal bij den Haag hirtiilus Kr. 



C. V a I i d u s Kr. (C.jX.I.506.5. 1 9, als vorm validus, en L.IX) is evenmin een vorm van s c a n i c u s 

 L., maar eene goede soort, welke zeer op s c a n i c u s gelijkt en eenkleurig bruinrood is. De voorhoe- 

 ken van het halsschild steken niet sterk uit en zijn naar achteren niet tandvormig uitgetrokken; 

 het zijtandje is zeer klein, de zijden naar de basis ternauwernood meer versmald dan naar voren. 

 Volgens Ganglbaner zijn de dekschilden tot aan het uiteinde even sterk bestippeïd, wat volgens 

 Reuter (m. i. terecht) niet het geval is. In Zierikzee (in een pot met paté), in Amsterdam en den 

 Haag, zeer zeldzaam. Ook eenmaal in honig gevonden. In Duitschland ook in mollennesten. De 

 door Ganglbaner beschrevene validus blijkt eene andere soort te zijn, welke door //«fte??//;»/ (l.c.) 

 domesticus genoemd wordt en o.a. in Jena en Gotha, in huis gevangen werd. 



C'. F o w 1 e r i Joy. Deze mij onbekende, in Engeland ontdekte en ook in Frankrijk voorko- 

 mende, soort gelijkt eenigszins op C. s c a n i c u s , doch is veel breeder, doffer en zijn de dek- 

 schilden meer parallelzijdig en anders bestippeïd. Roestrood of roodgeel, zonder aanduiding van 

 een donkerder kleur op de dekschilden. Sprietknots kleiner dan bij s c a n i c u s, het eindlid 

 duidelijk smaller dan het voorlaatste (bij s c a n i c u s ternauwernood smaller dan of even breed 

 als het voorlaatste). Halsschild als bij s c a n i c u s , maar is de middeltand kleiner en de bestip- 

 peling minder sterk en veel dichter. Dekschilden dof, met parallele zijden of iets achter het midden 

 zwak verbreed en van daar af plotseling iets versmald; de bestippeling ongeveer even ki'achtig 

 op het uiteinde dan aan de basis waar zij eenigszins rimpelig, dichter en minder sterk dan bij 

 scanicus is; ook is de beharing veel langer en meer opgericht. Bij s c a n i c u s zijn de dek- 

 schilden duidelijk doffer, vanaf het 3e gedeelte naar het uiteinde geleidelijk versmald en de opper- 

 vlakte met een eigenaardigen glans. C. F o w 1 e r i is ook zeer verwant aan s u b f u m a t u s 

 maar kleiner; de voorhoeken van het halsschild zijn sterker bultig verdikt en daarachter sterker ge- 

 tand ; de dekschilden breeder, doffer en sterker bestippeïd dan het halsschild ; van h i r t u 1 u s Kr. 

 en T h o m s o n i Redt. onderscheiden door den breederen rand van het halsschild. Door de 

 kiachtige bestippeling van het uiteinde der dekschilden nadert C. Fowleri tot validus 

 en subdepressus, doch is veel kleiner dan eerstgenoemde en vertoont een geheel anders 

 gevormd halsschild dan de tweede soort. 



C. (sub-gen. Micrambe Thoms.) vini Panz. (obcordatus IMi'sh., ulicis Steph.) (C.N.I.507) 

 en viliosiis Heer (pilosulus Er., ocularis Reitt.) (C.N.I.507.5.20) worden doov Ganglbaner en 

 Reuter tot eene enkele soort: vini Panz. gerekend en daarvan zou villosus Heer eene 

 variëteit zijn, bij welke de dekschilden ruw behaard en tusschen de neerliggende beharing talrijke 

 langere, schuin afstaande, haren vermengd zijn. Bij het t\^e daarentegen zijn de dekschilden van 

 weinig duidelijke, langere haartjes, tusschen de neerliggende geelachtige beharing, bezet. Gangl- 

 baner, Schilsky en Ste. Claire Deville beschouwen M i c r a m b e Thoms. als een zelfstandig genus; 

 bij eerstgenoemden autem- heet de soort M. vini Panz. (^ obcordata Marsh., ulicis Steph., 

 villosa Heer, jiilosula Er. ^), terwijl Ste. Claire Deville M. vini Panz. en v i 1 1 o s a Heer als 

 twee soorten beschouwt; bij vini Panz zijn, volgens hem, de dekschilden gewoon-, nagenoeg 

 neerliggend behaard, daartusschen zonder langere opgerichte haren; bij de gemiddeld grootere en 

 breedere villosa Heer daarentegen fijn, neerliggend behaard en daartusschen met lange 

 opgerichte haren. C. vini leeft, volgens Ste. Claire Deville, ojJ U 1 e x e u r o p a e u s L. ; M. 

 villosa daarentegen op C a r d u u s n u t a n s L. en C i r s i u m p a 1 u s t r e Scop. De 

 voor tal van jaren (1870), door von Brnck, bij Scheveningen gevangen C. vini Paixz. doelt op 



') Zie in Ganglbauer's „Kafer von Mitteleuropa III", blz. 672 noot *). 



