234 XXII. Ckyptophagiüae. - Atomaria. Ephistemus. 



A. analis Er. (testacea Reitter) (C.X.I.513.8.24:). De synonjnnie moet zijn: testacea Steph. et 

 Reitter ex part. A. testacea Steph. zou eene gemengde soort zijn, bestaande uit lichte exem- 

 plaren van f u s c a t a en onuitgekleurde exemplaren van analis. De door Stephens gegeven 

 kenmerken doen, volgens Ganglbauer, A. analis Er. volstrekt niet herkennen. Volgens A'. 

 Holdhaus vertoonen de zwarte dekscliilden eene kleine, uitvloeiende roodachtige schoudervlek 

 en eene, meer of minder ver naar voren uitgebreide, donker bruinroode tot licht stroogeel gekleurde 

 topvlek. Halsschild zwart, bij immature exemplaren als het overige lichaam gekleurd. Bij a. *pal- 

 lidipennis Holdh. zijn de dekschilden eenkleurig rood-bruin tot stroogeel, of hoogstens op de schijf 

 iets berookt. Halsschild bij uitgekleurde exemplaren zwart, bij immature als het overige lichaam 

 gekleurd. ^) 



A. cognata Er. (viennensisReitt.) (C.X.I.513 noot ^)). Deze soort is zeer naverwant aan 

 analis Er., doch onderscheiden door het kortere, meer gedrongene, omgekeei'd eironde, meer 

 gewelfde lichaam; het kortere, breedere halsschild, de kortere, breedere, meer gewelfde, veel sterker 

 bestippelde dekschilden en vooral door de vorming der sprieten, welke opvallend korter en veel 

 krachtiger zijn; de twee voorlaatste leedjes zijn iets, maar toch duidelijk verbreed, bij analis 

 daarentegen iets langer dan breed, of nagenoeg vierkant. Dekschilden dicht achter het midden, 

 bij analis vóór het midden het breedst. Het type als bij analis gekleurd; zwart, de 

 schouders en het uiteinde der dekschilden bruinrood; of wel zwart, de dekschilden bruinrood, 

 het uiteinde en de schouders lichter, de zijrand en de naad donkerder (ab. c. *ruhida Reitt.). 

 Lengte 1|— 2 mm. IMiddel-Europa (In Westfalen, bij Elberfeld en ook in Engeland). Volgens 

 L. von Heyden in Nassau, onder aanspoelsel. 



A. r u b r i c o 11 i s Bris. (divisa Rey) (C.X.I.514 noot ^)). Ook volgens Schilsky bij Elberfeld; 

 volgens Ganglbauer in Engeland, overigens in Zuid-Europa. Naverwant aan g i b b u 1 a Er. ; 

 onderscheiden door de veel geringere welving van het halsschild en der dekschilden, de veel kor- 

 tere beharing en de over 't algemeen fijnere bestippeling ; de aan de zijden minder afgeronde, aan 

 het uiteinde stomper afgeronde dekschilden. Kop en halsschild rood, dekschilden zwart met roode 

 schouders en meer of minder uitgebreid rood uiteinde; sternum en achterlijf pekzwart of bruin; 

 sprieten en j^ooten roestrood, de dijen veelal donkerder. Lengte ruim 1| — 1^ mm. 



Epiiisteuius globosiis Waltl (palustris Woll., nigriclavis Reitt. non Steph.) (C.N.I.514. 9.1) door 

 Ganglhaner gerekend tot een afzonderlijk genus: O o t y p u s, dat van Ephistemus vooral 

 onderscheiden is door de ongerande voortzetting van het prosternum,de minder breed van elkaar 

 gescheidene achtercoxae en de krachtiger sprieten en pooten. Reitter beschouwt O o t y p u s 

 Ganglb. als een sub-gen. van Ephistemus; de beide andere soorten vormen dan het sub- 

 gen. Ephistemus s.str. 



E. globuliis Payk. (gjTinoides Marsh., globosus Steph., pulchellus Steph., nitens. Steph., 

 histeroides Steph.) (C.N.I.5I4.9.2). Ganglhaner („Die Kafer von Mitteleuropa III. 1899 blz. 

 739) bespreekt de synonymie en zegt dat i?ei7/er terecht de door -Enc/isow onderscheiden soor- 

 ten: d i m i d i a t u s Sturm, o v u 1 u m Er. en g 1 o b u 1 u s Payk. met elkaar vereenigt, 

 daar deze niet scherp af te scheiden zijn. Erichson beschrijft als d i m i d i a t u s Sturm (piceo- 

 rhoeus Mrsh.) korte, nagenoeg kegelvormige, van voren en van achteren eivormig toegesjiitste 

 exemplaren, bij welke de achterhelft der dekschilden meestal scherp afgegrensd, roodgeel of rood- 

 bruin gekleurd is; als o v u 1 u m grootere, slechts naar het uiteinde der dekschilden pekbruine 

 of roodbruine exemplaren, van meer langwerpige, vlakkere gedaante, bij welke de voorrand van 

 het halsschild aan weerszijden, binnen de voorhoeken, uitgebogen is, zoodat de voorhoeken spits 

 naar voren uitsteken, bij Schilsky als var. ; als g 1 o b u 1 u s Payk. beschrijft Erichson kleinere, 

 als o V u 1 u m gekleurde exemplaren, van meer langwerpige, meer gewelfde gedaante, bij welke 

 de voorrand van het halsschild, over de geheele breedte, gewoon uitgesneden is. Seidlitz vereenigt 

 E. o v u 1 u m Er. als eene var. met d i m i d i a t u s Sturm en onderscheidt hiervan gl o- 

 b u 1 u s Payk. door rechthoekige (niet eenigszins spitse) voorhoeken en doorgaans recht afge- 

 sneden, binnen de voorhoeken niet uitgebogen, voorrand van het halsschild. Ganglbauer kan 

 intusschen de door Seidlitz aangenomen twee soorten niet scherp onderscheiden; mij gelukte het 

 evenmin. Zeer kleine i — l mm., slechts de grootte van E. e x i g u u s bereikende, exemplaren 

 van meer langwerpige gedaante, bij welke de dekschilden iets duidelijker bestippeld zijn, zijn 

 var. *dtibius Fowler. 



E. exiguus Er. (ventrosus Baudi, lepidus Hochh.) (C.N.I.514 en B.98) (sub-gen. C u r e- 

 1 i u s Casey). Bij Valkenburg (Limb.). Onder het microskoop gezien, blijken de achterhoeken 

 van het halsschild niet spits of d u i d e 1 ij k recht doordat de basis, zooals bij 



') A. tuF^ida Er. (C.N.I.513)was vroeger (1887) als inlandsch vermeld, doch is sedert, als verkeerd 

 gedetermineerd, vervallen. 



