242 XXVIII. Latheidudae. - Holoparamecus. Anommatus. Lathridius. 



Holoparanieciis (TomyriumReitt.) Bertouti Aubé (C.N.1. 541.1). Aan de IVIiddelIandsche-zee- 

 kust van Frankrijk, onder algen-detritus, maar ook bij Kopenhagen gevonden, vermoedelijk aldaar 

 door schepen aangevoerd. Het sub-gen. T o m y r i u m Reitt. onderscheidt zich door de 1 -ledige 

 rondachtige knots der 11-Iedige sprieten; halsschild met twee bultjes voor de basis; dekschilden 

 zonder naadstreep. De soort is langgestrekt, roestrood of roodgeel, nagenoeg mat. Halsschild 

 iets langer dan breed, weinig breeder dan de kop. Dekschilden elliptisch, zonder schouders. 

 Bovenzijde eenigszins oppervlakkig bestippeld en weinig duidelijk, fijn behaard. Lengte 1| — 1| 

 mm. 



H. singularis Beek (depressus Curt., Villae Aubé, difficilis Villa, populi Motsch. longipennis 

 Motsch., Lederi Reitt., obtusus Reitt.) (C.N.I.541.1.1) werd bij Purmerend, Jmii, in massa in hooi, 

 op den zolder van een boerenwoning aangetroffen; ook bij Nootdorp, Juni, onder hooi en in den 

 detritus van voedertroggen. 



H. Kunzei Aubé (Truqui Baudi) (C.N.I.542.1.2). Met singularis, terzelfder plaatse bij 

 Purmerend, maar veel minder in aantal. 



H. Kagusae Reitt. (C.X.I.542, L.II en B.17). In den Haag op schimmel van wijnvaten ^). 



Het genus Anonmiatiis Wesmael ^) wordt door Oanglbauer, Schilsky en Reitier tot de fam. der 

 C o 1 y d i i d a e gerekend (Zie blz. 239 van dit werk). De beide, als inlandsch vermelde, 

 soorten van dit genus worden door Ganglbauer als A. duodecinistriatus Müll. (obsoletus Steph., 

 terricola Wesmael, pusillus Schauf., Reitt., Belon; basalis Reitt.) met de var. Reitteri Ganglb. 

 (duodecinistriatus Reitt.) geduid. Reitter daarentegen neemt thans twee soorten aan, nl.: duo- 

 decinistriatus ]\Iüll. (pusillus Schauf., partim; basalis Reitt.) en Reitteri Ganglb. (duodecinistria- 

 tus Reitt. olim). De door mij als A. duodecinistriatus Müll. (pusillus Schauf. ex parte) (C.X.I. 

 542.2.1) geduide soort, moet heeten: Reitteri Ganglb. (= 12 striatus Reitt. olim). Tot nog toe uit- 

 sluitend bij Leiden gevangen (B.113). De tweede soort, door mij als A. basalis Reitt. (pusillus 

 Schauf. ex parte) (C.N.1. 542.2.2) aangeduid, moet heeten: duodecinistriatus Müll. (pusillus Schauf., 

 part., basalis Reitt.), bij Zierikzee, maar sedert nog bij Valkenburg gevangen (B.113)*). i?ei7?er 

 onderscheidt beide soorten aldus. : 



Halsschild met een duidelijken, meer of minder scherp aangeduiden basaalkant, 

 tengevolge van eene fijne dwarsgroef langs den achterrand, waarin meer of minder 

 duidelijke stippen staan. De basaalkant der dekschilden is gaafrandig, zonder aan- 

 duiding van kerftandjes. Het basaaltandje der schouders kan bij beide soorten meer of 



minder ont\\ikkeld zijn. Lengte H— 2 mm Reitteri Ganglb. 



Halsschild zonder kantig opgerichten basaalrand en zonder fijne dwarsgroef tegen 

 den achterrand; aldaar met meer of minder duidelijke, in eene dwarsrij geplaatste, stip- 

 pen. De basale kant der dekschilden door 2 — 3 grove, ingestoken stippen in het midden, 

 als uitgerand toeschijnende, waardoor 1 of 2 kerftandjes gevormd worden. Gemiddeld 

 iets kleiner dan de vorige soort. Lengte 1^— tot bijna 1% mm. . . . IS-striatiis Müll. 



Latliridius angusticollis Gyll. (angulatus Mnnh., undulatus Motsch., stricticoUis Rey) (C.N.1. 

 543.3.2). Terwijl in den regel het halsschild aan de zijden tw^eemaal sterk uitgebogen is en de voor- 

 hoeken iets hoekig naar buiten gericht zijn, werd bij Valkenburg een exemplaar gevangen, bij 

 hetwelk de zijden slechts zeer flauw uitgebogen zijn en de voorhoeken weinig of niet uitsteken. 



L. P a n d c 1 1 e i Bris. (angusticollis Jacq. Du V., Reitt., Belon, non Gyll., non Mannerh. ; 

 tremulae Thoms.) (C.N.I.543 en l.c.II.A.774). Bij Meerssen (Limburg), Mei *). 



L. r u g i c o 1 1 i s Oliv. (C.N.I.543 en B.109). Bij Valkenburg (Limb.), Mei. In België bij 

 Overijssche, Aug. in een woning. 



L, Bergrotlii Reitt. (microps Ericson, Thoms.) (C.N.I.543.3.3). Deze soort wordt gerekend tot 



') Zie: Mr. A. F. A. Leesberg, Eene Schimmelfauna. B. 17, 1904. 



-) Zie: E. Reitter, Übersicht der europiiischen Anommatu s-Arteu, in: Wien. Ent. Zcit. Jahrg. 

 XXIX, 1910. 



^) In de omstreken van Parijs werd in Augustus, in het onderste gedeelte van eene asperge, door 

 vliegenlarven aangetast, een groot aantal Anommatus 12 -striatus Müll. aangetroffen: daar- 

 onder bcvondt zich één exemplaar van A. D i e c k i Reitt., welke soort gemakkelijk te lieikennen is aan 

 eene diepe uitsiiijding aan weerszijden van de basis van het halsschild (aainjlhdiirr zegt dat deze uitsnij- 

 ding in grootte nog al veranderlijk is, waarom deze soort wellicht niet specifiek onderscheideen is. Deze 

 soort was alleen uit Zuid-Frankrijk, Xoord-Italië en Corsica bekend. 



*) Eene vroegere opgave (1877) van L. alternans Mannh., uit Middelburgen Vordcn, was onjuist. 



