XXVIII. Lathkidiidae. - Lathridius. Coninojius. Enicmus. 243 



het sub-gen. T h e s Semenov (L a r Seraen.). Zij werd sedert op vele plaatsen in ons land waar- 

 genomen, ook in kelders op wijnvaten en zelfs in Zuid-Limburg in grotten. 



Het genus Coninoimis Thoms. is bij Ganglhaiier en Reuter een sub-genus van Lathridius. 

 Reitter breno-t C. u o d i f e r Westw. tot een nieuw sub-gen. : A r i d i o n o m u s i). 



Coninomiis constricfiis Gyllh. (carinatus Gyllh., nervosus Mannh., incisus Mannh., carinulatus 

 Mannh., monticola Mannh., limbatus Forst., approximatus Woll.) (C.N.I.544.4.1) is op meerdere 

 plaatsen in de provinciën Utrecht, Gelderland en Limburg gevangen. 



C. (A r i d i o n o m u s) nodiïer Westw. (antipodum White, nodulosus Motsch., sculpturatus 

 Broun) (C.X.1. 544.4.2) werd ook in mollennesten, nestkastjes en vogelnesten waargenomen. 

 Bij het S zijn de achterschenen naar den top een weinig naar binnen verbreed, de verbreeding is 

 plotseling voor den top afgebroken en vormt daar een scherpen tand, daarachter is de scheen 

 naar den top dun. Bij het $ zijn de achterschenen, evenals de voorsten, gewoon. Geheel roodbruine, 

 maar hard geworden exemplaren, die tegelijk met zwarte exemplaren voorkomen, beschrijft 

 Delahon als: a. rujescens. 



Deze sub-genera onderscheidt Reitter aldus: 



1 De schouderbuil der dekschilden wordt naar buiten door de kielvormig verhevene, 

 tegen den fijnen basaalrand gebogene, 7e tusschenruimte begrensd en is naar buiten 

 uitpuilend gewelfd; de zijrandkant bevindt zich van voren onder deze schouderkiel en 



is van boven niet zichtbaar. Sprieten met 3-ledige knots 2 



De schouderbuil gewoon, weinig uitkomende; de kielvormige 7e tusschenruimte der 

 dekschilden is recht tot den schouderhoek verlengd; de zijrand is ook van boven 

 zichtbaar 3 



2 Halsschild met gewonen of uitgebogen zijrand. Dekschilden slechts voor het midden 

 met een dwarsindruk; de kiel der onevene tusschenruimten veelal slechts zeer zwak 

 ontwikkeld, maar niet onderbroken. Slapen kort en aan elkaar meer of minder pa- 

 rallel verloopende, van achteren scherp hoekig (Lathridius s.str.) 



Halsschild aan de zijden, achter het midden, met eene diepere scherphoekige insnijding; 

 welke insnijding ook rugwaarts door eene diepe dwarsgroef aangeduid is. Schijf der 

 dekschilden met drie dwarsindrukken; de onevene kielvormige tusschem-uimten op 

 verschillende plaatsen bultig opgericht. Slapen even lang als de oogen, schuin naar 

 achteren versmald, gewoon (A r i d i o n o m u s Reitt.) 



3 Dekschilden met 8 stippelrijen (telkens twee tusschen de langsribben). Halsscliild, 

 achter het midden, diep, scherphoekig ingesnoerd, welke insnoering ook rugwaarts door 

 eene diepe dwarsgroef is aangeduid. Dekschilden slechts met onduidelijke dwarsindruk- 

 ken voor het midden, aan de basis nagenoeg recht. Slapen lang, langer dan de oogen, 

 van achteren scherphoekig. Sprieten met 2-Iedige Imots . . . (C o n i n o m u s Thoms.) 

 Dekschilden met kielvormigen naad en drie dorsale langsribben; de buitenste tus- 

 schenruimte van voren met 2, van achteren met 4 stippelrijen. Halsschild vierkant, 



de zijden nagenoeg recht, van achteren niet ingesnoerd. Kop met korte, rechte slapen. 

 Lichaam mat. Sprieten met 3-ledige knots (T h e s Semen.) 



Het genus Enicmus Thomson (C.N.I.544.5) wordt door Oanglbauer als een sub-genus van L a- 

 t h r i d i u s Herbst beschouwd. De andere sub-genera zijn dan Lathridius s. str. Thoms., 

 Coninomus Thoms. en Conithassa Thoms. (zie C.N.544 tabel bij 2). Reitter en Schilsky 

 noemen Conithassa Thoms. synoniem aan het genus Enicmus Thoms. 



Enicmus niinutus L. (porcatus Herbst, marginatus Payk., pullus IVIrsh., exaratus Fald., assi- 

 milis Mannh., scitus Mannh., gemellatus Mannh., reflexus Leconte, opacipennis Woll., flavicornis 

 Motsch., basalis Motsch., Lederi Reitt.) (C.N.I.545.5.1). Van deze soort komen exemplaren voor 

 met lang-ovale dekschilden (type) en kleinere exemplaren met kort-ovale dekschilden (a. a n- 

 tliracinus Maimh.) (L.VIÏ), van welke laatste de meest extreme kleine exemplaren m i n u- 

 tissimus Motsch. genoemd zijn; verbreid, doch wellicht wat minder algemeen dan het 

 type. Gerhardt '-) en Reitter ^) beschouwden deze var. eerst als eene goede soort, wat echter geble- 



') Het vliesje aan het halsschild van La t h r i d i u s -soorten is, volgens C. Gabriel, van wasachtige 

 natuur en wordt uit poriën afgescheiden, welke bijzonder talrijk zijn op de onderzijde van het halsschild. 

 Eene, de onderzijde gelijkmatig overtrekkende, wasachtige afscheiding schijnt bij alle Lathridiini 

 plaats te vinden; de vorming van vliesjes, ook wel banden, zou echter slechts bij die soorten plaats 

 vinden, bij welke op de onderzijde van het halsschild groeven met dicht opeenstaande poriënstippen 

 voorhanden zijn. 



=) J. Gerhardt, Zu Enicmus minutus L. und E. anthracinus Mannh., m : Deutsch. 

 Ent. Zeit. 1905. De diepe stippen achter de middelcoxae bij E. anthracinus zijn geenszins secun- 

 daire sexueele kenmerken der S<S, zooals Reitter zegt, maar holten, welke veelal met een wasachtig 

 exsudaat opgevuld zijn. 



^) Edm. Reitter, Ueber Enicmus minutus L. und anthracinus Mnnh., in: Wien. 

 Ent. Zeit., XXIII. Jahrg., 1904. 



