244 XXVIII. Lathridiidae. - Enicmus. Cartodere. 



ken is onhoudbaar te zijn. E. m i n u t u s L. derhalve varieert opvallend in vorm, grootte, 

 sculptuur en kleur; type en var. zijn slechts extremen van eene menigte overgangsvormen, 

 zoodat het begrip variëteit m.i. nog niet eens aanneembaar is (vergelijk ook de uitvoerige be- 

 schrijvingen in L.VII). Deze soort komt veelal in aantal in de nesten van V e s p a era b r o L. 

 voor. In Goes werd zij in massa in een x-ilten hoed aangetroffen, waar zij klaarblijkelijk aan 

 het vilt knaagde. 



E. anthracinus Mnnh. (brevicollis Thoms.) (C.N.I.545) heet nu: brevicollis 

 Thoms. (carpathicus Reitt.), daar anthracinus Mnnh. gebleken is tot m i n u t u s L. te 

 behooren. Reuter schrijft: brevicollis Reitt. (carpathicus Reitt.), waaruit moet blijken 

 dat, volgens hem, brevicollis Thoms. nog iets anders is, wat m. i. uit de beschrijvingen 

 niet is op te maken. 



E. h i s t r i o Joy et Tomlin (The Ent. Monthly Mag. 1910 p. 250). Deze , mij onbekende, in 

 Engeland in hooi voorkomende, soort onderscheidt zich van E. t r a n s v e r s u s, waarmede zij 

 het naast verwant is. Zij is opvallend kleiner en minder verlengd; sprietknots korter; halsschild 

 meer rimpelig en doffer, de randen smaller. Dekschilden naar verhouding korter en breeder, de 

 strepen veel sterker bestippeld, de stippels dichter opeen staande en de tusschenruimten meer 

 gewelfd. Op het eerste sterniet bevindt zich eene gewone, duidelijke, lange, ingegravene lijn. De 

 forceps (penis of aedeagus, sensu de engelsche auteurs) is gewoon, zeer flauw gebogen, ongeveer 

 vier maal zoo lang als breed, aan den top niet scherp puntig; bij trans ver sus is deze 

 lang en dun, aan den top scherp puntig en sterk tweemaal, rechthoekig, eenigszins Z-vormig ge- 

 bogen. Te oordeelen naar een ex. uit Epen (Limb.), dat vi-ij wel aan de beschrijving beant- 

 woordt, vermoed ik dat deze niet van E. t r a n s v e r s u s is te onderscheiden. 



E. b r e V i c o r n i s Mannh. (carbonarius Mannh.) (C.N.I.545). Zwarte exemplaren, met roest- 

 roode dekschilden, sprieten en jDooten zijn: a. *rufopacus Reitt. 



E. transversus Oliv. (sculptilis Gyll.) (C.N.I.545.5.2). Volgens Reitter zijn bij het type de dek- 

 schilden lang-eivormig, glanzig, met krachtige stippellijnen, welke laatsten van af 

 het midden naar het uiteinde veel fijner worden; de tusschenruimten van voren niet breeder 

 dan de strepen. Dea. alutaceus Reitt. is iets g r o o t e r, de dekschilden (evenals kop en 

 halsschild) mat, gechagrineerd, met fijnere stippellijnen; de tusschenruimten ook van 

 voren breeder dan de strepen; met het type aangetroffen. Dat deze a 1 1 ij d grooter zou zijn dan 

 het type, betwijfel ik zeer; ik bezit typische exemplaren, die in grootte aanmerkelijk verschillen 

 en zie ook overgangsvormen, van welke de door Reitter vermelde, m. i. extremen zijn van deze 

 soort, wellicht dezelfde veranderlijkheid als bij E. m i n u t u s L. 



E. testaceus Steph. (cordaticollis Aubé, crenicollis Thoms.) (C.N.I.545.5.3) is nog bij Kerkrade 

 en Eygelshoven (Limb.) gevangen. In België (Grimbergen en Stroombeek, Juni) werd deze soort 

 op een paddestoel (Arcyria cinerea Buil., = albida P.) van een wilgenstam gevangen. 



E. rugosus Herbst (rugipennis Mannh., planatus Mannh.) (C.N.I.546.5.4.) is op vele plaatsen in 

 de provinicën Utrecht, Gelderland en Limburg gevangen. Zij leeft, naar het schijnt, op ]\I y x o- 

 m y c e t e n. 



E. fungicola Thoms. (C.N.I.546.5.5) is nog bij Aerdenhout, de Vuursche en Mook, Mei, Juli, 

 gevangen. Eveneens op M y x o m y c e t e n. 



€artodcrc Thoms. (C.N.I.546.6). Dit genus wordt door i^eiiter aldus in drie sub-genera verdeeld : 



1 Halsschild veel smaller dan de dekschilden 2 



Halsschild niet of ternauwernood smaller dan de dekschilden, breed hartvormig; de 

 schijf achter het midden met eene diepe dwarsgroef, de zijrand iets opgebogen; de 

 wangen voor de oogen naar voren versmald. Zie verder l.c. tabel bij 3 



(Cartodere s. str.) 



2 Halsschild niet duidelijk hartvormig, aan de zijden niet ingesnoerd, de schijf achter het 

 midden zonder dwarsgroef. Dekschilden met 8 stij)pel]ijneu, de afwisselende tusschen- 

 ruimten (3e, 5e en 7e) ribachtig verheven. Bovenlip zeer breed, aan de zijden den cljix'us 

 omvattend; de wangen voor de oogen naar voren versmald. Dekschilden meer of 

 minder fijn en weinig dicht behaard. De soort Iteloni Reitt. . . (D i e n e r e 1 1 a Reitt.) 

 Halsschild langwerpig; aan de zijden achter het midden ingesnoerd, meestal meteen 

 raembiaan omsloten ; de schijf achter het midden, in het ingesnoerde gedeelte, met eene 

 dwarsgioef. Dekschilden met 6—8 stippellijnen; de afwisselende tusschenruimten niet 

 regelmatig kielvormig verheven, slechts een of twee tusschenruimten, achter de 



