252 XXX. MoNOTOivnDAE. - Monotojia. 



.Monotoma r u f a Redt. (subquadrifoveolata Waterh., quadriimpressaReitt., necMotsch. ; fer- 

 ruginea Bris., quadrifoveolata Fowi., nee Aubé) (C.N.I.563 en L.IX). Deze soort heet bij Gangl- 

 bauer: ïerriiginea Bris. (rufa Fowler); bij Reitter en Schihky: testacea Motsch. (rufa 

 Redt., subquadrifoveolata Waterh., quadrifoveolata Fowi. ?, ferruginea Bris.). Met M. quadri- 

 foveolata Aubé, in weinige exemplaren, in muizennesten, onder den vloer van een pakhuis, 

 waarin bedorven graan, oude zakken en half vergane moskovische matten; Rotterdam, Juli. In 

 Duitschland ook uit kompost verkregen. 



.H. quadrifoveolata Aubé, Mots. (sub-quadrifoveolata Fowi., nee Waterh.) (C.N.I.563 

 en L.IX). Bij Reitter en Schilsky nog daarmede synoniem : quadriimpressa Reitt., bij Gangl- 

 bauer evenzoo, maar ook nog bovendien daarmede synoniem : rufa Redt. In Rotterdam, ter- 

 zelfder plaatse, met de vorige soort, in verscheidene exemplaren. De sjTionymie dezer twee soorten 

 schijnt bij de auteurs veel verwarring veroorzaakt te hebben. Reitter brengt deze, met c o n i c i- 

 c o 1 1 i s Guér. en angusticollis Gyll., tot het sub-gen. Gyrocecis Thoms. ; M. te s- 

 t a c e a Motsch. daarentegen, met de overige inlandsche soorten, ook met spinicollis Aubé, 

 tot het sub-gen. Monotoma s. str. M. quadrifoveolata Aubé is gemakkelijk te her- 

 kennen aan de kleine, weinig uitpuilende oogen, de lange slapen (langer dan de oogen), welker ach- 

 terhoeken recht, niet tandvormig zijn; de naar het uiteinde weinig versmalde dekschilden, de roest- 

 roode of roestgele kleur en het ^^erkante halsschild, met evenwijdige zijden en welks schijf van 4 

 even diepe groeven voorzien is, die tot twee langsgroeven samenvloeien. De andere soort, testa- 

 cea Motsch., bij Reitter naverwant aan quadricollis Aubé (bij Ganglbauer en Reitter: 

 b i c o 1 o r Villa = quadricollis Aubé geheeten) ; bij deze is het halsschild vlakker, niet tot aan den 

 zijrand gewelfd, maar met rechte, iets opwaarts gebogene zijranden; van achteren met twee lang- 

 werpige basaalgroeven en veelal ook van voren met twee, minder duidelijke, meer oppervlakkige 

 groeven, welke dan twee aan twee tot langsgroeven ineen vloeien, welke laatste bijzonderheid het 

 vooral is, die tot de verwarring en tot de schijnbaar naaste verwantschap met quadrifoveo- 

 lata Aubé heeft aanleiding gegeven. 



M. spinicollis Aubé (spinigera Chaud., spinifera Wollast.) (C.N.I.563 en L.VIII). In den 



Haagschen dierentuin uit kompost gezeefd, Aug. tot Oct. Vroegere opgaven (1875) waren onjuist. 



M. picipes Herbst (contracta Marsh., pallida Steph., scabra Kunze, congener Wollast., robustula 

 Motsch., subquadrifoveolata Reitt. (bij Ganglbauer ook = brevipemiis Kunze) (C.N.I.563.1.3). 

 Bij het type is de bovenzijde van het lichaam donker of grauw-, bij var. brc vipennis Kunze 

 (bij Schilsky sj). pr.) (B.120) grijs of geel, kort, eenigszins schubachtig behaard; met het tyije, maar 

 zeldzamer. Ook de var. c a v i c u 1 a Reitt. (L.VIII) bij den Haag; bij deze bevinden zich op het 

 halsscliild twee zwakke voorste-, behalve de twee achterste groeven, welke laatsten bij het type 

 alleen aanwezig zijn; op deze afwijking duiden Ganglbauer en Schilsky: subquadrifoveolata ^eitt., 

 welke, volgens Schilsky, daarmede synoniem is. 



M. brevicollis Aubé (Blaivii Guér.) (C.N.I.564.1.4). Bij Schilsky heet de soort: quadridentata 



Thoms. (= brevicollis Aubé). Donker of grauw behaarde exemiilaren, bij welke de dekschilden op 

 de tusschenruimten grover dwars ingekrast zijn, zijn a. quadridentata Thoms. (L.VIII); 

 bij Rotterdam, den Haag en Harderwijk. Het type is fijner geelachtig behaard, de sculptuur der 

 dekschilden minder dwarsrimpelig. Exemplaren met naar voren duidelijker versmald halsschild 

 zijn var. *trapezicollis Mnnh. De soort werd nog bij Noordwijk en Haarlem gevangen en bij den 

 Haag, Oct., uit komjiost verkregen. 



.M. p u n c t a t i c o 1 1 i s Aubé (brevicornis Motsch.) (B.110). Deze soort, welke bij Parijs ont- 

 dekt is en volgens Schilsky in den Elzas voorkomt, werd in één enkel exemplaar, bij Noordwijk a/Zee 

 Juni, gevangen. Een vroeger (1887) uit Rotterdam vermeld exemplaar was onjuist gedetermineerd 

 en bleek brevicollis te zijn. Aan Ganglbauer was deze soort onbekend; hij zegt, naar aanlei- 

 ding van het vinden der soort in Silezië: „vielleicht liegt eine Verwechslung mit M. b r e v i c o 1- 

 1 i s vor", wat met ons exemplaar, dat zeer opvallend van brevicollis afwijkt, geenszins het 

 geval is. 



M. quadricollis Aubé (C.N.I.564.1.5) heet bij Ganglbauer en Reitter: bicolor Villa (quadricollis 

 Aubé, obtusicoUis Motsch. (niet bij Schilsky), quisquiliarum Redtb., parallela Thoms., Thomsoni 

 Reitt.). In aantal uit kompost en stalstroo met paardenmest. Door het gchcele land verbreid. 

 De soorten van het sub-genus Monotoma s. str. zijn aldus te onderscheiden: 



1 Halsschild aan de sterk getande zijden afgerond, naar voren sterker versmald en achter 

 de voorhoeken uitgebogen, achter het midden het breedst; de achterhoeken afgerond, 

 voor de basis met twee groef jes, de voorhoeken lang en spits uitstekende. Bovenzijde 

 met ruwe sculptuur en donker behaard. Lengte 2—2^ mm spinicollis Aubé. 



