XXXIII. Mycetophagidae. - Mycetophagus. 255 



5 Bovenzijde fijn en dicht neerliggend behaard, zwak glanzig. Zijrand van het halsschild 

 slechts zeer kort bevvimperd. Halsschild dicht rimpelig bestippeld. Dekschilden met 10 

 stippellijnen en vlakke, zeer dicht bestippelde,tusschenruimten. De soort: inultipuncta- 



tiis Fabr. »(=similis Mrsh.) Ilendus Casey. 



Bovenzijde met vrij lange, afstaande, naar achteren gerichte, weinig dichte beharing, 

 sterk glanzig. Zijrand van het halsschild en der dekschilden van voren lang bewimperd. 

 Halsschild gewoon, sterk, weinig dicht bestippeld. Dekschilden met 11 krachtige stip- 

 pellijnen en smalle, gladde, niet duidelijk bestippelde tusschenruimten. De soort: f ul- 

 vicollis F. (Calilendus Reitt.). 



Mjcctopliagiis atoniariiis Fabr. (C.N. 1.569. 1.3) werd nog bij Oostvoorne, Hilversum, Ruurlo 

 Harderwijk en Kerkrade gevangen. In Nassau werd de soort in populier-zwammen en in de 

 zwarte korstzwam (S p a e r i a) aan beuken, Mei-Oct., gevangen. 



M. d e c e m p u n c t a t u s Fabr. (C.N.I.569) was destijds (1887) ten onrechte uit Rotterdam 

 opgegeven. 



M. quadripustiilatiis L. (quadrimaculatus Helhv., boleti Herbst) (C.N.I.569.1.1) is nog bij EUe- 

 com, de Steeg, Leeuwen en op vele plaatsen in Zuid-Limburg gevangen. De a. *bipustvlatits 

 Schilsky heet, bij Reitfer en Schilsky, *antemaculans Dalla Torre {hipnstulatus Schilsky). Bij a. 

 *postmacularis Dalla Torre ontbreekt de voorste vlek en is de achterste voorhanden; a. r ii ï i- 

 c o I 1 i s Schilsky (L.VIII) is als het type gekleurd (dekschilden elk met twee geelroode vlekken), 

 maar met roestrood halsschild, bij Meerssen; bij a. *erythrocephalns Er. [unicolor DsiWa, Torre, 

 impustulatits Schilsky) is de geheele bovenzijde zwart en slechts de kop rood. De fijne beharing 

 der bovenzijde is zwart, op de roode gedeelten geel. Bij a. *Winteri Reitt. (uit Oost-Europa) is de 

 geheele bovenzijde, ook de kop, zwart ; slechts de tasters, de wortel en het eindlid der sprieten, be- 

 nevens de pooten roodachtig. Bij a. *sexmactdatus Fleisch. uit Moravië bevindt zich, tusschen de 

 voorste en achterste gele vlek, aan weerszijden in 't midden, nog eene langwerpige gele vlek, 

 zoodat dan zes vlekken voorhanden zijn. 



M. piceus F. (variabilis Hellw.) (C.N.I.569.1.2) ^). Exemplaren met breedere lichte teekening, 

 nl. de voortzetting der schoudervlek naar achteren verlengd en veelal met den achtersten band 

 verbonden, zijn: a. varius Marsh. (L.VIII) (het in C.N. vermelde ex. uit Rotterdam). Bij a. 

 lïistrio Sahlb. zijn, behalve het halsschild, ook de kop en de onderzijde bruinrood ; niet zeldzaam. 

 De a. s e X p u s t u I a t u s F. is als het type gekleurd, doch bevindt zich nog eene vlek voor het 

 uiteinde der dekschilden (de meest algemeene vorm); bij a. 1 ii n a r i s F. bevindt zich nog eene 

 tweede vlek nabij den schouder, achter de schoudervlek (niet zeldzaam) (B.120). Exemplaren bij 

 welke zich de basale dwarsband tot aan den naad uitbreidt zijn, volgens Reuter'' s Bestimm. Tab. 

 I 1879, a. undulaius ]\Irsh. ; bij Ganglbauer daarentegen, en thans ook in Reitter\s, „Fauna Germa- 

 nica", heet het „met sterk gebogen achtersten band". Veelal is de achterste band tot twee 

 vlekken of tot eene enkele vlek gereduceerd (a. p u n c t u I a t ii s Schilsky) ; of is slechts de 

 schoudervlek voorhanden (a. h ii m e r a I i s Schilsky) (L.VIII), bij Kerkrade. Het type (zonder 

 vlekje voor het uiteinde op de dekschilden) zag ik nog niet uit Nederland. 



M. s a 1 i c i s Bris. Halsschild bruinrood, de schoudervlekken groot, van achteren naar binnen 

 verbonden; de vlekken voor het uiteinde en aan de zijden grooter dan bij p i c e u s; de lichte 

 band, achter het midden, uit drie, schuin naar binnen gerichte, samenvloeiende vlekken bestaande, 

 welke aan den naad met elkaar samenstooten. Deze soort wordt, door Schilsky en Reuter, als var. 

 van piceus beschouwd, ook Oanglbauer doet zulks onder zeker voorbehoud. Vooral is hier 

 opvallend het lichte goudgeel der zeer groote viltvlekken en het schelle rood van het halsschild, 

 dat ook iets ruwer bestippeld schijnt te zijn. Bovendien schijnt zij niet met piceus (in alle 

 bekende kleur-afwijkingen) voor te komen, waarom deze eerder als zelfstandige soort wordt 

 beschouwd. Op zwammen aan oude berkenstompen. West-Duitschland en Frankrijk, in Nassau 

 aan wilgenstammen ; M. p i c e u s aan oude eiken. 



M. f u 1 V i c o 1 1 i s F. (C.N.I.570) leeft in rottend beukenhout en achter beukenschors. 



M. populi F. (C.N.I.570.1.5) werd nog bij Huis-ter-Heide (Utr.) en Meerssen, Juni, gevangen. 

 Deze soort leeft in zwammen van populieren, eiken, beuken en werd zelfs in vermolmde appelboo- 

 men gevangen. 



M. quadriguttatus Müll. (C.N.I.570.1.6) leeft in oude eikenzwammen. 



') Zie Reuter, over Mvcetophagus piceus F. en verwauteu (in: Wien. Ent. Zeit. 23. 1904, 

 165—166 



