XXXVI. COCCINELLIDAE. - COCCINELLA. 261 



door de kleur van het halsschild gemakkelijk te onderscheiden. Bij a. *eïongata Weise 

 zijn alle vlekken bijzonder groot, 3 en 4 samen verbonden; soms hangen meerdere 

 vlekken aaneen, ook de scutellaire vlek met de naast bijzijnde. Zelden ontbreken 

 eenige vlekken. Bij a. *quinquesignata Friv. uit Zuid- Oostelijk Europa zijn, behalve 

 de gemeenschappelijke scutellairvlek, alleen de stippen 1 en 3 voorhanden. Lengte 

 41—51^ nim notata Laich. 



C. (A d a 1 i a Muls.) b o t h n i c a Payk. (C.N.I.588). Reuter en Schilsky noemen deze soort 

 c o n s 1 o m e r a t a L. (crucifera Weise) (bij Schilskij het genus A d a 1 i a Muls.), met de a. 

 *bothnica Payk. bij welke de zwarte stipvlekken op de dekschilden geheel vrij staan. Bij a. *cem- 

 hme Moll. verdwijnen de stippen 4 en 5. Bij het type zijn de stippen 3 en 4 met den naad ver- 

 bonden. 



C. (Ad al ia Muls.) bipiiiictata L. i) (C.N.I.589.8.3) (bij Schilsky genus Ad al ia Muls.). 

 De a. i m p H n c t a t a Everts (L.II) is de lichtst gekleurde extreme vorm; behalve door het 

 geheel ontbreken der zwarte niiddelvlek op de dekschilden, onderscheidt zij zich door de grootere, 

 dichter aaneenstaande gele voorhoofdsvlekken en de sterk gereduceerde zwarte middelvlek van 

 het halsschild, van welke slechts de begrenzing als twee gebogene, zwarte lijnen, die elk op het 

 voorste derde gedeelte een schuin naar onderen gericht zijtakje vertoonen; bovendien een zwart 

 stipje als overblijfsel van het uitgezakte middelgedeelte van de groote zwarte vlek voor den 

 achterrand; bij Roermond. Exemplaren bij welke in het midden der dekschilden twee dicht 

 aaneenstaande zwarte stippen staan (Herbsti Weise) noemen Reuter en Schilsky: a. interpunctuta, 

 Haw. (= Herbsti Weise, priini Weise). De als S t e p li e n s i Weise (L.IX) geduide vorm bij 

 Zaandam. De a. Olivieri Weise bij Eethen (B.113). Bij a. *similata Gabriel (lO-jmstulaia 

 Penecke) is de teekening op de achterhelft der dekschilden als bij a. pantherina L. ; op de voorhelft 

 gaat, vanaf het midden van den verbreeden zwarten dwarsband, eene voortzetting, in schuine 

 richting, naar het schildje, verbreedt zich naar buiten tot aan den schouder en vereenigt zich naar 

 binnen met die van het andere dekschild ; op de zwarte dekschilden vertoonen zich dan 5 groote 

 roode vlekken, evenals bij eene ab. van Coccinella 1 O-p u n c t a t a L. het geval is. Wanneer 

 de tweede roode vlek ontbreekt, dan heeft men de a. *8-pnstulata Penecke, die, volgens Schilsky, 

 synoniem is aan pantherina; hier bevindt zich op de voorhelft slechts eene groote vierhoekige 

 schoudervlek, op de achterhelft de drie roode vlekken ; door het ontbreken van de zij vlek dezer 

 drie gaat deze ab. in de bekende a. 6-pustulata L. over. 



Bij a. Hineata Meier is de zwarte naad der dekschilden naar voren zeer breed, naar achteren 

 smaller, met eene roode schouder- en eene roode naadvlek, evenals bij a. A-maculata Scop. ; de 

 schoudervlek is door eene zwarte langsstreep in twee, niet altijd gelijke, stukken verdeeld; aan- 

 duidingen van eene 2e en 3e zwarte langsstreep door de schoudervlek komen eveneens, maar 

 zelden voor; eene zwarte stip in de schoudervlek is daarentegen niet zeldzaam. De a. *interrupta 

 Meier is als a. lineata geteekend, maar is de zwarte schouderstreep van voren of van achteren 

 afgekort, of wel in het midden onderbroken. 



Bij een exemplaar uit Rotterdam, is, evenals bij a. lunigera Weise, de schoudervlek halvemaan- 

 vormig, de vlek aan den naad zeer klein, maar, evenals bij a. 6-pustulata L., met eene vrij groote 

 topvlek, die met een fijnen randzoom met de schoudervlek samenhangt; ik noem deze, naar den 

 ontdekker, wijlen den bekenden Lepidopteroloog P. C. T. Snellen, S n e 1 1 e u i nov. ab. (B.113). 



Bij een exemplaar uit Meerssen (Limb.), dat het naast verwant is aan de a. sublunata Weise, 

 is de schoudervlek tot op de halve breedte van de basis, haakvormig omgebogen; overigens zijn 

 de dekschilden geheel zwart, behalve de fijne naadrand, die zich achter het schildje tot een langs- 

 streepje verbreed en daarnaast met een licht vlekje; deze noemde ik naar den ontdekker, de heer 

 K. Kempers: K e m p e r s i nov. ab. (B.113). 



Bij a. p o I y g u 1 1 a t a Meier (bij Zutphen) (B.112) is een rood vlekje op elk der dekschilden, 

 hetzij tusschen de groote schoudervlek en den naad, dus vóór de gewone naadvlek, scherp afge- 

 scheiden (bij ons exemplaar hangt dit vlekje met den smal rood gekleurden naad samen), of is 

 dit vlekje tusschen de gewone naadvlek en den zijrand gelegen, of wel is aan weerszijden nog eene 

 tweede topvlek voorhanden (bij ons exemplaar is een rood randvlekje vóór den topvlek aanwezig). 

 Meier beschrijft nog eene a. *Dömmlingi bij welke de kop zwart is, het voorhoofd met enkele lange 

 haren bezet, meer dan bij de gewone vormen, zooals bij a. 4-macnlata; halsschild geheel zwart, 

 zonder eenige aanduiding van een lichten randzoom, zelfs zijn de voorhoeken zwart, alleen de 



') Zie Dr. Chr. Schröder, Die Variabilitat der Adalia bipunctata L., gleichzeitig ein Beitrag 

 znr Descendenztheorie (in: Allgem. Zeitschr. f. Entomologie VII, 1901 — 1902, ruit 1 Tafel iind 5 Text- 

 figuren). 



O. Meissner, Die relative Haufigkeit der Varietaten von Adalia bipunctata L. (Zeits. f. 

 wissensch. Insektenbiologie, 1910. 



Lebensgeschichte des Zweipunkt, Adalia b i p ii n e t a t a L., in: Eutom. Blatt. 1910. 



