280 XL. Dryopidae. - Helmis. Riolus, 



Louis Ziininermann („Beitifige ziir Kenntniss der Mitteleuiop. D r y o p i d e n", in: Münclien. 

 Koleopterol. Zeitsch. 1906—08, III Bd.) vond de 3 vormen zonder overgangen. H. M a u g e i 

 Bed. is opvallend door de smalle gedaante en den sterken glans. De exemplaren van ]\I a u g e i 

 Bedel - M e g e r 1 e i Df ts. kenmerken zich door het breedere, meer gedrongene lichaam ; het hals- 

 schild is aan de basis breeder dan lang, de zijden zijn naar voren afgerond-versmald ; de beide lijnen 

 verloopen evenwijdig tot op het achterste derde gedeelte en zijn hier door een boogvormigen, naar 

 voren open, vrij diepen indruk met elkaar verbonden; het daartusschen gelegen veld is mat, meer 

 of minder sterk en dicht bestippeld. Dekschilden naar achteren sterker verbreed, de strepen sterk 

 bestippeld; de 5e, veelal ook de 3e tusschenniimte (deze dan altijd zwakker) ribvormig verheven; 

 de epipleuren iets breeder, de rand der dekschilden, vooral op de achterhelf t, zeer fijn gekerfd-ge- 

 tand. Lengte 2^— 2i mm. 



De exemplaren van de var. a e n e a ]\Iüll. zijn kleiner, smaller, meer gestrekt; het halsschild is 

 even lang als, of langer dan aan de basis breed, de zijden zijn naar voren nagenoeg recht versmald ; 

 de flauw naar binnen gebogen halsschild-lijnen reiken tot aan de basis van het halsschild, bij een 

 aantal exemplaren naar achteren convergeerende, bij anderen tot aan het achterste derde gedeelte 

 recht verloopende en van daar uit, in een stompen hoek, naar achteren afbuigende. Het glanzige, 

 slechts met enkele krachtige stippels bezette middelveld schijnt daardoor smaller en langer, De 

 dekschilden zijn smaller, meer gestrekt, de strepen minder sterk bestippeld, de 3e en veelal ook de 

 5e tusschenruimte niet sterker verheven dan de evene tusschenruimten ; epipleuren iets smaller; 

 van de fijne tandjes aan den rand der dekschilden is zelfs met de sterkste loupe geen spoor te zien. 

 Het S van a e n e a Müll. wijkt ook in den penisvorm iets van M e g e r 1 e i af ; de parameren zijn 

 iets breeder, minder gestrekt en versmallen zich naar den top, eerst van af het midden, terwijl bij 

 M e g e r 1 e i zij zich reeds van af de basis gelijkmatig naar voren versmallen. Dit constante ver- 

 schil duidt, volgens Zimmermann, op twee zelfstandige soorten (zie : C.N.I.627.4. 1 en 2). Erichson be- 

 schrijft alleen den a e n e a-vorm, Kiiwert noemt twee soorten: M e g e r 1 e i en a e n e a, ook 

 Gerhardt en Seidlitz. Flach en Ganglbauer zijn van tegengestelde meening, afschoon Ganglbaner toch 

 in zijne meening is gaan twijfelen bij het zien van materiaal uit Xeder-Oostenrijk, waar niet alleen 

 M e g e r 1 e i, maar ook de stamvorm ]\I a u g e i met a e n e a te zamen voorkomen. 



Een nauwkeurig nader onderzoek deed Zimmermann tot de overtuiging komen dat de genoemde 

 kenmerken toch niet zoo constant zijn, om verschillende soorten te karakteriseeren. Over 't alge- 

 meen is M e g e r 1 e i grooter dan a e n e a, doch zijn er ook exemplaren van M e g e r 1 e i die 

 ternauwernood 1.7 mm. lang zijn en overigens opvallend op H. o b s c u r a gelijken; omgekeerd 

 bereiken exemplaren van a e n e a uit Dalmatië 2i mm. ; ook is de penisvorm niet constant. 

 H. M a u g e i— M e g e r 1 e i en a e n e a als twee afzonderlijke soorten te beschouwen, is der- 

 halve niet aanneembaar. Toch is het rationeel, zegt Zimmermann, wanneer de beide vormen in 

 een lokaal-fauna als twee soorten worden opgenomen. 



De M a u g e i-vorm vertoont duidelijk neiging, zich tot eene zelfstandige soort te ontwikkelen en 

 is voor eene soort-splitsing een typisch voorbeeld. De primaire vorm M a u g e i met de ribvormig 

 verheven 3e tusschenruimte, welke thans reeds uitsluitend tot West-Europa beperkt is en ook 

 daar, naar verhouding tot de var. a e n e a, zeldzaam is, kan mogelijk wel geheel verdwijnen en 

 voor de jongere vormen M e g e r 1 e i en a e n e a plaats maken. Deze twee rassen zijn op de ver- 

 schillende localiteiten nog niet gelijkmatig ontwikkeld; terwijl de specifieke splitsing op enkele lo- 

 caliteiten nog niet geheel voltooid is, treden zij in andere streken reeds als zelfstandige, door geen 

 overgangsvormen verbondene, soorten op. Zimmermann noemt vindplaatsen (München, Schwaben, 

 Oberbaiern, Wiener Xeustadt) waar beide vormen M a u g e i-M e g e r 1 e i en a e n e a, zonder 

 overgangen, voorkomen. H. a e n e a Müll. en M e g e r 1 e i Dfts. zijn in Limburg overal, te za- 

 men, in massa gevangen. 



Riolus 1) nitens Müll. (orichalceus Gyll.) (C.N.I.628.5.1) is thans in Limburg terug gevonden, n.1. 

 in de Roer bij Odilienberg, Aug. (B.117). Ook in de Belgische prov. Luik. 



K. cupreus Müll. (C.N.I.628.5.2). Terwijl bij het type de dijen vrij dun, rijpachtig behaard zijn, 

 zijn deze, evenals de onderzijde van het lichaam, bij var. *Erir,hsoni Kuw. dichter behaard. De 

 soort is op meerdere plaatsen in Zuid-Limburg gevangen. Ook in België (Maasvallei) algemeen. 



R. Miilsanti Kuw. (subviolaceusMüll.) (C.N.I.628.5.3, B.43 en L.VI) moet heeten: subvlolaceus 

 Müll.) (IMulsanti Kuw., sodalis Kuw.). Bij sommige exemplaren zijn de onevene tusschenruimten op 

 de dekschilden wat dichter, langer en ook wel iets lichter behaard, waardoor lichtere langsstrepen 

 zichtbaar zijn; deze werden door Kuwert als a. (var.) U o s n i c ii s beschreven, welke ab. echter 

 niet scherp onderscheiden is, maar geleidelijk in gelijkmatig behaarde exemplaren over gaat (B. 1 17). 



>) James Edwards. On the British species of Riolus Muls. (The Entoin. Monthly Mag." 2n(i series. 

 Vol. XX. 1909. 



