XLII. Hydrophilidae. - Laccobius. 289 



in Beïgië en Oldenburg. Bij Schilsky is r c g ii I a r 1 s Rey eene ab. van scutellaris Motsch., 

 zoo ook atratus, rufescens en obscurus. 



L. bipunctatus F. (C.N.I.647.11.2)enblguttatusGerhdt. (bipunctatus Bedel, nonF.) (l.c.648.11.4) 

 zouden door Bedel en door mij (volgens Ganglbauer, Reitter en J. Edwards) met elkaar verwisseld 

 zijn. Eerstgenoemde zou behooren tot die soorten, bij welke op de schijf van het halsschild eene 

 fijne grondsculptuur, tusschen de bestippeling, merkbaar is, terwijl bij de tweede soort de schijf 

 glad en glanzig is. Met L. b i p u n c t a t u s F. (minutus Gyllh., biguttatus Everts, non Gerh.), 

 is, volgens Ganglbaner en Beitter, daarmede sjaioniem: a 1 b i p e s Kuw., doch niet p a 1 1 i d u s 

 Lap. de Castelnau ^), welke laatste met L. m i n u t u s L. synoniem zou zijn en exemplaren met 

 zeer licht gekleurde dekschilden bevat. 



L. minutus L. (globosus Heer, pallidus Lap. Cast.) (C.N.I.648.1L5). L. nanulus Rottbg. 

 zou, volgens Ganglbauer, beschreven zijn op een zeer klein exemplaar uit Hannover, met grof en 

 iets rimpelig bestipjaeld halsschild en meer onregelmatige stippelrijen der dekschilden. 



Naar aanleiding van J. Edivards' overzicht der Britsche soorten van Laccobius, geef ik hierbij 

 eene nieuwe tabel der soorten uit Nederland en omliggend gebied, ook gedeeltelijk naar Ganglbauer 

 en Reitier gevolgd. Merkwaardig is, bij een aantal soorten, het bij de ^^ voorkomende, eigenaar- 

 dige secundaire sexueele kenmerk, de op de onderzijde van den verdikten voorrand der bovenlip 

 voorhandene twee glanzige venstervlekjes („specula" van Sharp), gelijkende op een miniatuurbril. 



Het aanwezig zijn van dit kenmerk en de verschillende vormen der „specula" worden door 

 J. Edwards als middel ter onderscheiding van soorten aangemerkt. De ^^ zijn te herkennen aan 

 de verbreede voortarsen en vertoonen, in een aantal gevallen, een eigenaardig kenmerk op de 

 middeldijen. Mij is het nog niet gelukt de „specula" voor alle bekende gevallen te vinden. 

 Zeer duidelijk zag ik ze bij het ^ van L. n i g r i c e p s Thoms. 



1 De afwisselende stippelrijen op de dekschilden bestaan uit slechts weinige, of wel meer 



wijd uiteen staande stippels, welke ook nagenoeg verdwijnen kunnen 2 



De dicht opeenstaande stippelrijen der dekschilden alle evenzeer ontwikkeld 3 



2 Eene der kleinste europeesche soorten, herkenbaar aan het totaal ontbreken der grond- 

 sculptuur (fijne segrijnachtige bestippeling) op kop en halsschild; aan de verspreide 

 bestippeling van halsschild en aan de wijd uiteen bestippelde of slechts door weinige 

 of bijna uitgewischte stippels aangeduide evene stippelrijen der dekschilden; de on- 

 evene stippelrijen zijn nagenoeg regelmatig. Kop, behalve de voor de oogen geelachtige 

 zijden van den clypeus, eene groote, halvemaanvormige, den achter- en voorrand ra- 

 kende, aan de zijden gewoonlijk weinig gelobde middelvlek op het halsschild zwart of 

 zwartbruin, veelal groen- of koperkleurig glanzig; de zijden van halsschild en de dek- 

 schilden stroogeel, deze laatsten met bruine of zwarte stippellijnen en bovendien met 



donkere dorsale vlekken ■-). Lengte 2— 2| mm gracilis Motsch. 



Opvallend grooter dan gracilis, iets meer langwerpig en wat minder gewelfd; 

 met grovere bestippeling op het halsschild, ook herkenbaar aan de langsrijen der dek- 

 schilden, welke in geringer aantal (ongeveer 6 tusschen naad en schouder) voorhanden 

 zijn en met eene zeer dikke, reeds met de loupe zichtbare grondsculptuur, daardoor met 

 meer matglanzigen kop en halsschild. Kop geheel donker gekleurd of aan weerszijden, 

 vóór de oogen, slechts iets geelachtig; ook breidt zich de donkere middelvlek op het 

 halsschild iets verder naar den zijrand uit; overigens is de kleur even veranderlijk als 



bij gracilis. Lengte 3 mm alter nus Motsch. 



3 Stipjjelrijen der dekschilden onregelmatig, eenigszins verward, de tusschenruimten 



daardoor minder goed begrensd 4 



Stippelrijen der dekschilden regelmatig 8 



4 IMiddeldijen bij het cj, nabij de trochanters dicht bestippeld en van een geel haarlokje 

 voorzien. Eene groote, eenigszins rondachtige, sterk gewelfde soort, met donkeren 

 kop; zelden met een smal geel vlekje vóór de oogen (a. maculiceps Rottenb., signiceps 

 Kuw.). Halsschild met eene bronzig-zwarte, ook w'el purperachtige schijf vlek, welke 

 den achterrand, op ongeveer tweevierde gedeelte van de breedte, in het midden, 

 raakt, aan weerszijden met eene meer of minder duidelijke V-vormige, eenigszins naar 

 voren gerichte voortzetting; de schijf glad, volgens Ganglbauer soms met uiterst fijne 

 grondsculptuur (Reitter zegt alleen: „am Grunde fein chagrinirt"; wat althans minder 



') L. p a 1 1 i d u s Muls. et Rey is eene soort uit het Middell. Zee-gebied. 



^) Bij V. *sardous Baudi (thermarius Tourn., Sellae Sliarp, nigritusls.u\y.) uit warme bronnen in Zuid- 

 Frankrijk en Zwitserland breiden zich de donkere dorsale vlekken zoozeer uit en vloeien ineen, dat op 

 de bovenzijde de gele grondkleur slechts aan de basis en om het schildje en in eenige dorsale langslijuen 

 over biyft of geheel verdwijnt en de veelal iets metallisch glanzige dekschilden slechts aan de zijden en 

 in grootere uitbreiding aan den top geel blijven. 



19 



