292 XLII. Hydrophilidae. - Limnebius. Enoplurus. Berosus. Cercyon. 



4 Groot, langwerpig-ovaal, zeer fijn bestippeld, de zijrand der dekschilden breeder afgezet 

 en iets opgebogen; de tarsen, funiculus der sprieten en pooten bruinrood, achterdijen 

 donker. Bij (^ zijn de achterdijen gebogen en aan de binnenzijde, van af het midden tot 

 aan het uiteinde, lang spadevormig verbreed. Anale sterniet kegelvormig verlengd . . 



triincatellus Thimb. 

 Kleiner, korter ovaal, met gechagrineerde grondsculptuur en microskopisch fijne be- 

 stippeling; glanzig, het midden van het halsschild glad, glanziger. Bij het c? tarsters en 

 achterdijen gewoon. Sprieten, tasters en pooten bruingeel. Lengte If — H mm. . . 



nitidus IVIrsh. 



5 Voorlaatste lid der kaaktasters verbreed, tweemaal zoo dik als het laatste 



(Grouvellei Guilleb.) papposus Muls. 

 Voorlaatste lid der kaaktasters gewoon, ternauwernood dikker dan het laatste .... 6 



6 Aehterdijen in beide seksen gewoon. De kleur gewoonlijk iets donkerder dan die van 



den daarop gelijkenden papposus crinifer Rey. 



Achterdijen bij het (J in het midden van den binnenrand stomphoekig verbreed. Overi- 

 gens op crinifer gelijkende fnineatiilus Thoms. 



Enoplurus Hope (C.N.I.650. 14) is,volgens Ganglbauer en Reuter, een sub-genus van Berosus Leach. 



Berosus (Enoplurus) g u 1 1 a 1 i s Rey (C.N.I.650 noot 1 en B.107) wordt ook door Gangl- 

 bauer en Reuter als eene zelfstandige soort beschouwd en is uit Nederland niet bekend geworden. 

 Volgens Schüsky in den Elzas. Volgens Ganglbauer zoowel in zoet als in zout water, B. s p i n o s u s 

 Steven in zout water. 



Zij is aldus van spinosus te onderscheiden : 



Bimienste tand aan het uiteinde der dekschilden (naadhoek) kort, bij het c^ korter. 

 Achterlijf zonder herkenbare grondbestippeling ; bij het ^ het voorlaatste sterniet zon- 

 der tandjes aan den achterrand. Lengte 4^— 5i mm. . . (Schusteri Kuw., fulvus Kuw.) 



spinosus Stev. 

 Birmenste tand aan het uiteinde der dekschilden spitser, bij het $ langer en iets conver- 

 geerende. Metasternum en achterlijf met herkenbare, zeer fijne grondbestippeling; het 

 voorlaatste sterniet aan den tojirand met twee, dicht opeen staa;ide, tandjes . . . 



(fulvus Kuw., spinosus Kuw. non Stev.) gut tal is Rey. 

 Bij beide soorten zijn bij het (J de voortarsen iets verbreed en het $ van doffere, gechagrineerde 

 dekschilden voorzien. 



B. affinis Brullé (luridus Oliv., murinus Rey, suturalis Rey., hisj^anicus Kust., subciliaris Rey) 

 (C.N.I.651.15.3) is ook op de schorren bij Bergen-op-Zoom gevangen. 



Cercyon analis Payk. (C.N.I.652.16.19) heet, bij Schüsky en Reitier: flavipes Tlumbg. (analis 

 Payk.). Bij Ganglbauer heet de soort: analis Payk., met de synoniemen: flavipes Thunbg., 

 terminatus Gyll., aquaticus Steph., acutus Steph., calthae Steph. en apicalis Steph. ; ook nog = 

 maculatus Melsh.). 



C. litoralis Gyll. (ruficornis Steph., dilatatus Steph.) (C.N.I.652.16.1). De (l.c.) door mij genoem- 

 de ab., bij welke de dekschilden lichtgeel zijn en een zwart vlekje naar het uiteinde vertoonen, is, 

 door V. Benich, als n o r ui a n n u s, van het duitsche eiland Föhr beschreven, ik bezit een paar 

 exemplaren uit Zandvoort (B.113). De dekschilden zijn stroogeel tot roodgeel, het schildje is niet 

 scherp donker begrensd, zoo ook de naad-tusschenruimte nabij het iiiteinde; in het laatste derde 

 gedeelte bevindt zich eene, nagenoeg vierkante, meer of minder duidelijk begrensde, zwart bruine 

 vlek nabij den naad, zoodat alleen de eerste tusschenruimte vrij blijft ; zijwaarts gaat die vlek in den 

 regel niet over de 4e tusschenruimte heen; kojj zwart, halsschild hetzij donkergekleurd ofwel 

 roodbruin. De a. ruficolle Schilsky moet heeten: ruficollis Schilsky. 



€. depressus Steph. (dorsostriatus Thoms.) (C.N.I.652.16.2) wordt tot een subgen. P a r a 1 i o- 

 c e I' c y o n Ganglb. gerekend. 



€. ustulatus Preyssl. (haemorrhous Gyll., haemorrhoidalis F.,xanthorhoeumSteph.)(C.N.L652. 

 16.3) wordt tot een sub-gen. Dicyrtocercyon Ganglb. gebracht. 

 Reitier onderscheidt de sub-genera aldus: 



1 Voorschenen aan het uiteinde van den buitenrand met eene korte uitranding, daarach- 

 ter met een krachtig doorntje. Basis van het halsschild ongerand. Lichaam vlak ge- 

 welfd. De soort : litoralis Gyll (Ercycon Rey) 



Voorschenen aan den uitersten toprand afgerond, zonder uitranding 2 



2 Zijden van het halsschild, voor de rechte achterhoeken, duidelijk uitgebogen. Lichaam 



