294 XLfl. Hydrophilidae. - Megasternum. Cryptopleurum. Sphaeridium. 



Mcgasternuni boletophagum Mrsh. (bolitophagum Steph., ?obscuium Mrsh., Kuw. ; ferrugineum 

 IMrsh., immune Steph., immaculatum Steph., contaminatum Steph., concimium Steph., immun- 

 dum Steph., testaceum Steph.) (C.X.I.654:.17.1). Exemplaren met bruine dekschilden beschrijft 

 Dalla Torre als a. hrimneum en zulken met roestroode dekschilden als a. ferrvginenm; beide zijn 

 onuitgekleurde, versche exemplaren en reeds als ferrugineum IMrsh. en t e s t a c e u m 

 Steph. beschreven. Marsham beschrijft de soort (type) als: „elytris apice fuscis" ^). 



Cryptopleurum atomarium 01. (minutum Herbst) (C.N.I.655. 18.2) heet, volgens 6'ang^^&a?<er en 

 Reuter: niinutuni F. (atomarium üliv. sordidum Mrsh., merdarium Steph., ook nog = vagans Lee). 

 Bij deze soort vertoont het voorhoofd eene meer oppervlakkige, in het midden onderbrokene, dwars- 

 groef, als afscheidmg van den clypeus; bij c r e n a t u ni Panz. (atomarium Jacq. Du Val, 

 Vaucheri Tourn.) (l.c.655.18.1) is deze dieper en ook in het midden duidelijk. 



Genus Sphaeridium Fabr. (C.N.I.655.19 en B.115). Volgens Dr. Norman H. Joij (Ent. Monthlv 

 Mag. Lond. 1914), Dr. D. Sharp (l.c. 1919) en J. Sainte-Claire Deville (Buil. Soc. Ent. Fr. 1919 no. 

 13), zouden niet twee, maar drie soorten van dit genus in ons gebied voorkomen. Behalve S. scara- 

 baeoides L. (l.c. 19.1) en bipustulatum F. (l.c. 19.2), zou nog I u n a t u m F. (in C.N. als ab. van 

 scarabaeoides L. vermeld) (B.115) als goede soort worden aangemerkt (deze eveiizeer ver- 

 breid, wellicht iets minder algemeen dan de beide andere soorten). 



Ste. Claire Deville onderscheidt de 3 soorten aldus : 



1 Achterrand van het halsschild aan weerszijden duidelijk uitgebogen; de achterhoeken 

 scherper aangeduid, hetzij recht of wat spitser. Het spitse uiteinde van het mesoster- 

 num '-), tusschen de middelcoxae, duidelijk ontwikkeld, met opgerichte randen, op den 

 bodem gestreept en gewoonlijk met eene kielvormige middellijn. De achterste roodgele 

 vlekken op de dekschilden, wanneer deze zichtbaar zijn, niet door een zwarten naad- 

 band gescheiden. Zijranden van halsschild en dekschilden bijna altijd geelachtig. Bij 

 het (^ is de middellob van den penis (edeagus) lancetvormig ; aan den top afgeknot, 

 met den buitenrand iets naar achteren gebogen ; parameren sterk ontwikkeld, naar ach- 

 teren slechts weinig versmald en afgeknot, de middellob op de wijze van de kelkkafjes 

 (gluniae) bij de G r a m i n e e ë n omsluitende. Lengte 31—5^ mm. Zie nader a. 4- 

 macidatum Mrsh. en a. humerale Westh. [himaculatum Kuw., basale D. Torre (l.c). Ter- 

 wijl bij a. marginatum F. de dekschilden ongevlekt zijn, maar met lichten toprand, zijn 

 deze bij a. D a 1 1 o n i Steph. totaal zwart, zonder lichten toprand (B. 1 15). Ik bezit een 

 exemplaar uit Utrecht bij hetwelk de dekschilden bijna geheel geelrood zijn, alleen een 

 gedeelte van den naad, van den zijrand en de basaalrand blijven donker gekleurd. Geheel 

 onuitgekleurde exemplaren zijn testaceum Heer. De a. semistriatum Lap. heet bij Gangl-. 

 hauer en Reuter: suhstriatum Fald. (semistriatum, Lap. Cast.); bij den Haag, Mei. Bij 

 Houthem (Limb.) werd een dwerg-exemplaar van slechts 3 mm. gevangen 



(marginatum, F., Er., Ths. ; bipustulatum auct.) bipustulatum F. 1781 ^). 

 Achterrand van het halsschild aan weerszijden ternauwernood uitgebogen, de achter- 

 hoeken stomp, althans zeer weinig scherp aangeduid. Het spitse uiteinde van het meso- 

 sternum (flèche!) kort, vlak en gewoonlijk geheel effen. De achterste roodgele vlekken 

 op de dekschilden door een zwarten naadband gescheiden 2 



2 Zijranden van het halsschild nagenoeg altijd zwart. De voorste vlekken op de dekschil- 

 den nagenoeg altijd donkerrood, slecht begrensd, gewoonlijk weinig duidelijk of totaal 

 uitgewischt; achtervlekken niet of slechts iets naar voren op den zijrand verlengd. Bij 

 het (^ de middellob van den penis met parallele zijden; de top stomp afgerond, met een 

 klein \iitsteekseltje in het midden, daardoor accoladevormig; parameren smal, naar 

 acliteren tamelijk versmald. Lengte 5i— 7i mm. Geheel zwarte exemplaren, die niet 

 uit ons gebied bekend zijn, vormen de a. *nigerrimnm Reitt. Bij eene in klein Azië en 

 den Caucasus voorkomende var. *pirtum Ménétr. breidt zich de licht stroogele topvlek 

 verder naar voren uit en neemt het geheele achterste derde gedeelte der dekschilden in, 

 behalve de naad en de donkere top. Zie ook scarabaeoides St. 111. (l.c. 19.1) met geheel 

 zwarte dijen, (scarabaeoides var. h, (lunatum F.) GylL, scarabaeoides (pars) auct, sca- 

 rabaeoides var. lunatum ap. Ganglb., scarabaeoides Joy, Sharp, l.c.) lunatum F. 1792 *). 



') In de beschrijving dezer soort (regel 7 en 8 v. o.) de zinsnede: „Voorschenen aan het uiteinde, 

 naar buiten, diep uitgerand" laten vervallen, als zijnde reeds in de beschrijving van het genus vernield. 



*) Door Rey wordt dit gedeelte met den naam van „flèche" (als 't ware een pijlpunt) bestempeld; 

 het is de voortzetting, in 't midden van den top van liet mesosternum, welk gedeelte tusschen de mid- 

 delcoxae uitsteekt en dezen over een deel van de lengte vaneen scheidt: voor de helft door de mesoster- 

 nale kiel bedekt, volgt zij op deze en blijft in hetzelfde niveau als de middelcoxae. 



•) Nog zouden hiermede synoniem zijn: atomarium Duf., haemorrhoum Schrnk., testudinarium 

 Fourcr, en marginatum 8criba. 



*) Nog zou hiermede synoniem zijn: (luadrimaculatum (non inaeulatum!) Kust (L. VIII) en waar- 

 schijnlijk ook bipustulatum Hrbst. 



