310 XLIV. SCARABAEIDAE. - OXTHOPHAGUS. CaCCOBIUS. OrYCTES. MeLOLONTHA. 



O. nucliicornis L. (C.N.II.46.13.4). Bij a. *vulneratus Muls. het halsschild aan weerszijden met 

 eenige roode vlekken; bij a. *immaciüatus Muls. de dekschilden geelachtig, ongevlekt (van Texel 

 zag ik exemplaren waar nog enkele zwarte spikkeltjes voorhanden zijn). 



O. V e r t i c i c o r n i s Laich. (nutans F.) (C.N.II.46.13). Bij a. *infnscatus Muls zijn de dek- 

 schilden roodbruin. 



O. ovatus L. (C.N. 11.47. 13. 6) komt in Duitschland ook in hamsterholen voor. 



Caccobius Schreberi L. (C.N.II.47.14.1). Ik betwijfel of deze soort wel in Nederland 

 (Oosterbeek) gevangen is; de opgave is te onzeker. 



Oryctcs nasicornis L. (C.N.II.49.16.1) ^) was in 1848 algemeen in de stookkassen van den Hortus 

 botanicus te Leiden. Bij Sassenheim en Hillegom werd zij, in aantal, uit de onderste lagen van 

 half vergaan oud dekriet op de bollenvelden verkregen. Bij Jisp in Noord-Holland werd zij in 

 mesthoopen aangetroffen. Mogelijk dat de neushoornkever, nu het leerlooien met run meer en meer 

 door het looien langs chemischen weg vervangen wordt, zijne levenswijze weder meer aanpast aan 

 oorspronkelijke toestanden, n.1. het verblijf in rottende plantenstof f en (iHr. Z). Uy f tenboogaart, in: 

 T. V. E. LXIV. IX VIII). Ook \Toeger was zij uit de duinstreek bekend. H. Prell-) beschrijft eene ^ 

 a. *progressiva, bij welke het <$ aan den binnenkant van den horen een meer of minder sterk 

 ontwikkelden tand heeft. 



Melolontha^) viilgaris F. (C.N.II.52.17.1) zou moeten heeten: Melolontlia iiu'Iolontlia L. (ma- 

 jalis MolL, vulgaris F.). Exemplaren met zeer donkere pooten zijn: a. *obscuripes Gabriel; zulken 

 met donkere dijen: a. f e ui o r a I i s Kr., bij Utrecht (L.VIII). Zeer kleine typische exemplaren 

 werden als a. e x t o r r i s Er. geduid. Exemplaren met opvallend dicht wit beschubde dekschil- 

 den (alleen $$), bij welke het puntig verlengsel van het pygidium opvallend verkort is of zelfs na- 

 genoeg geheel ontbreekt zijn: a. albidu Muls.; overigens zijn die wit beschubde $$: aifeiVto Redt. *). 

 Exemplaren bij welke de geheele bovenzijde roodachtig-geelbruin is zijn: a. ruf iceps Ki'. (bij 

 Roermond) (L.VIII); H. Kolhe beschouwt deze ab., zoo ook de a. ruficollis Muls. als ata\astische 

 vormen, terwijl hij de a. femoralis Kr. (met donkere dijen), als eene mutatie beschouwt. Ldnné 

 beschreef zijn 8 c a r a b a e u s M e 1 o 1 o n t h a, welke Fabricius onbevoegd in INI e 1 o 1 o n- 

 tha vulgaris had omgedoopt, met rood halsschild ; dus is a. ruficollis Muls. = type. Tot nog 

 toe werd de vorm met zwart halsschild als type beschouwd. ^) 



M. hippocastaui F. (pectoralis Megerle, vulgaris var. Oliv.) (C.N.II.53.17.2). Beitternoemt deze 

 soort: h y p o c a s t a n i F., wat toch wel eene vergissing is, daar zij naar den paardenkastanje 

 (Aesculus hippocastanumL.) genoemd is. De a. r e x Dalla Torre is ook in Nederland 

 waargenomen; halsschild, pooten en anale sterniet rood. Nog zijn beschreven de a. *fuscicollis Kr. 

 waar het midden van het halsschild en de pooten bruin zijn. Bij a. *suturalis Kr. is, als bij a. 

 *tibialis Muls., het halsschild zwart, de pooten rood, de dijen donkerder, maar de naad der dek- 

 schilden van voren zwartachtig. Bij a. *Metzleri Kr. {pectoralis Westh.) zijn halsschild en pooten 

 rood, de dekschilden grauwzwart. De soort werd ook nog bij Roermond en Kerkrade aangetroffen. 

 De verschillende afwijkingen zijn (in Duitschland) niet algemeen, enkelen treft men wellicht in 

 één enkel exemplaar op de 100 individuen aan. Een J' (var. *picea Wanach) *) heeft een over- 

 heerschend donkere kleur. Lameere bericht dat bij Genck (België), waar deze soort in 1920 zeer 

 algemeen was, tal van $$ geheel zwart waren; mij onbekend. 



M Dat Oryctcs (Phyllognathus) Silenus F. eenmaal iu Zeeland zou gevangen zijn, 

 berust ongetwijfeld op eene vergissing, ofwel was het een geïmporteerd exemplaar. (Lijsten 1S48 en 1870). 



2) II. Prell, Beitrage zur Kenntnis der D y n a s t i n e n X, in: Entom. Mitteil. Bd. III. p. 197, 1914. 



') Zie: J. — E. V. Boas, Organe copulateur et accouplement du Hauneton (Kongl. Danske Videnskab. 

 Selskabs Forhandl. No. 3. Kjöbenhavn 1892. 



II. Gadeau de Kerville. Perversion sexuelle chez des Coléoptères malos (M e 1 o 1 o n t h a vulga- 

 ris), in: Buil. Soc. Ent. de France, 1896. 



Edm. Reuter, „Xeuer Beitrag zur systematischen Gruppeneinteilung der M e 1 o 1 o n t h i d a e"; in: 

 Wien. Ent. Zeit. 173, 1902. 



J. Peiz, Coleopterol. Notizen, in: Wien. Ent. Zeit. 24. 100, 1905. Bij een groot aantal exempl. van 

 M e 1 o 1 o n t h a vulgaris uit Steyer (Oostenrijk) is het uiteinde van het pygidium hetzij scherp en 

 recht afgesneden, of wel is het topvlak meer of minder scherp en diep uitgerand, deels ook gelijkzijdig 

 verbreed ('colpopyi/a nov. var.). 



il/. Decoppet. Entwicklungsgang des Maikafers, Mit Textblatt. Artistisches Institut Orell Füssli, 

 Zürich 1912. 



/'. Bom, Weisse uud schwarze Maikafer, in: Societas Entomologica, Jahrg. 27, 1912. 



K. }\'. von Dalla Torre, .Scarabaeidae, Melolonthinae, Coleopter. Catalog, Junk- 

 Schenkling, Pars I— IV, 1912—1913. 



*) Snellen van Vollenhoven noemde (in 1870) deze: albida Dej. (pectoralis Germ.); in 1875 noemde ik 

 deze albida Do Castelnau en in 1887: albida Redt. (nee Er.), welke laatste met den nieuwen naam var. 

 Redtenbacheri Dalla Torre (= albida Kedt.) wordt aangeduid. 



') Op regel 10 v. o. in de beschrijving C'. N. II, 51 staat: „luctuosus" , lees „luduosa". 



*) B. Wanach, Statistisches über Meloloutha hippocastaui L. (in: Berl. Ent. Zeits. 50 ; 

 229—234; 1905. 



