XLIV. ScARABAEiDAE. - Melolontha. Polyphylla. Rhizotrogus. Amphimalltjs. 31 1 



M. p e c t o r a 1 i s Germ. (albida Er., aceris Er., rhenana Bach.). Deze derde meikever-soort 

 komt o.a. in West-Duitschland (Rijiiprov.) voor. Bij deze is het pygidium, behalve met de neer- 

 liggende fijne beharing, ook bovenojj met langere, maar opgerichte haren vei'mengd, de spits 

 ervan is bij het $ veel korter of geheel ontbrekende. Halsschild aan de zijden zeer dicht, doch niet 

 ki'achtiger dan op de minder dicht bestippelde schijf bestippeld en ook aan de zijden nagenoeg 

 even zoo lang als op de schijf behaard. De beharing van het halsschild bij het ^J langer, wolliger 

 dan bij het $, doch in beide seksen met tweemaal zooveel langere haren vermengd; de dichter be- 

 haarde langsstreep naast de zijden weinig aangeduid. De waaiervormige knots der sprieten bij het 

 (J langer dan bij M. m e 1 o 1 o n t h a L. Kleur dezelfde. Bij a. *spafhiilaki (Steven) Ballich 

 (? exiorris Er., nifithorax Kr.) is de schedel zwartachtig, clypeus en halsschild bruinrood; dek- 

 schilden bruingeel, witachtig behaard. Bij a. *nigritula Kr. is het lichaam roodbruin, de dekschil- 

 den donkerbruin. 



Polyphylla fullo Fabr. ^) (Boryi BruUé) (C.N.II.53.18.1). Licht roodbruine exemplaren met groo- 

 tere gemarmerde vlekkenteekening zijn: a. ni a r ni o r a t a Muls. (testacea D. Torre) (L.VIII). 

 Nagenoeg geheel zwarte exemplaren, met zeer weinige, kleinere, witte schubvlekjes op de dek- 

 schilden (of deze afgewreven zijn?) zijn: a. I u c t u o s a Muls. (L.VIII). 



Het sub-genus A m p h i m a 11 u s Muls. (C.N.II.55 tabel bij 1) (Amphimallon Serv., bij Dalla 

 Torre: Berthold )woi'dt door Reitter als een afzonderlijk genus beschouwd.-) 



Rhizotrogus m a r g i n i p e s Muls. (geniculatus Chevrl., signatus Muls., pedemontanus Brske.). 

 Reitter vermeldt deze soort uit West-Duitschland (Rijnprov.). Bij var. *foveolatus Bach is het hals- 

 schild opvallend grof gestippeld. 



R. m a c u 1 i c o 1 1 i s Villa (thoracicus Muls.). Volgens Schilsjcy in den Elzas. De laatste twee 

 genoemde soorten worden, met aestivus Oliv., aldus onderscheiden. 



1 De schijf van het halsschild is grof en dicht bestippeld en opgericht behaard. Licht 

 roodgeel, de naad der dekschilden en veelal de toprand smal donkerder gekleurd. 

 Tusschen de grove stippels van het halsschild ook fijn bestippeld. Bij var. *granuUjer 

 Rosenh. is het halsschild dichter bestippeld en ruiger behaard, ook het pygidium 

 langer behaard, de bestippeling raspachtig. Bij var. *foveolatus Bach is het halsschild 



opvallend grof bestippeld. Lengte 14— 18 mm marginipes Muls. 



Slechts de zijrand van het halsschild is met lange haren bewimperd, de schijf is kaal . 2 



2 Behalve de zij- en voorrrand van het halsschild is nog de basis in het midden met 

 opstaande, lange haren bewimijerd. Pygidium kaal. Dekschilden aan de basis zonder 

 langere opgerichte haren. Voorhoofd zonder duidelijke dwarslijst, of is deze slechts 

 zwak aangeduid en bevindt zich nabij den toprand van den schedel. Halsschild 

 weinig sterk, matig dicht bestippeld, met microskopisch fijn bestippelde grondsculp- 

 tuur. Roodgeel ; het midden van het halsschild, in de lengte-richting, meestal donkerder. 

 Dekschilden langs den naad en den zijrand, vooral van achteren, breed bruin gekleurd. 



Lengte 12 — 15 mm maculicollis Villa. 



Slechts de zij- en voorrand van het halsschild met lange haren bewimperd; de schijf, 

 ook aan de basis, kaal. Halsschild tusschen de normale bestippeling uiterst dicht en 

 fijn bestippeld, daardoor eenigszins mat. Geel; halsschild meestal met donkerder mid- 

 dellijn, voor- en zijrand lang bewimperd; de dekschilden langs den naad breed, de 

 zijrand smal gebruind. Pygidium kaal. Lengte 12 — 18 mm aestivus Oliv. 



Aniphiuiallus solstitialis L. (auctumnalis Geoffr., subsulcatus Fald.) (C.N.II.56.19.1) ^). De 

 „Kleine Junikever". De var. ochraccus Knoch ( ? limbatipennis Villa, Maldenesi Chevrol., 

 tropicus Duf.) bij Well (Limburg) Juni, een ^ (B.113); deze is gemiddeld kleiner dan het type, de 

 beharing in 't algemeen korter en spaarzamer, op de dekschilden veelal slechts met enkele haren; 

 op het pygidium korter afstaande behaard, zonder duidelijke raspachtige, krachtige bestippeling, 

 zooals bij het type, maar fijn, iets of wat ruw bestippeld. Dekschilden op de schijf zonder of met 

 weinige, uiterst korte haren; met zeer korte stijve, donkere borstelharen omzoomd, terwijl bij het 

 type met weinige, lange, licht gekleurde beharing bekleed en ook met dergelijke haren omzoomd. 

 Bij het (^ is de sprietknots iets korter dan bij het ^ van het type. Volgens Reitter eene var. ; wordt in 

 Engeland als eene goede soort beschouwd *). Bij de nog kleinere var. *Falleni Gyll. zijn de dek- 

 schilden nagenoeg kaal en het halsschild korter. 



') Zie: O. Prochnov. Das Organ des Walkers (Polyphylla fullo L.) zur Tonerzeugung (Zeits. f. 

 wiss. Insektenbiologie, 1915). 



') Op blz. 55 van de tabel van Rhizotrogus, is bij aestivus de y van den auteur Oliv. uit- 

 gevallen en is onder Belgische vindplaatsen het dorp Canne (niet Cannes) bedoeld. 



^) Zie: Ohaus, in: Deutsche Ent. Zeits. 191G, p. 360. 



*) N. H. Joy, Rhizotrogus ochraceus Knoch a good species (in: Ent. Monthl. Mag. 41, 

 16—18, 1905). 



