312 XLIV. ScARABAEiD. -Amphimal. Serica. Homalopl. Anisopl. Phyllopertha. Anomala. 



A. rufescens Latr. (C.N.II.56) heet bij Reuter en Dalla Torre: m a j a 1 i s Rasoum. (lu- 

 fescens Latr., semirufus Gyll.). 



A. atcr Herbst, F. (fuscus Oliv. nee Scop.) (C.N.II.56.19.3), bij Reuter: a t e r Fabr. Een exem- 

 plaar, uit eene oude collectie, dat het eerst in 1870 opgegeven is, daarentegen niet in 1875, maar 

 wel weder in 1887, kreeg ik uit de coHectie van Dr. H. J. Veth, als een inlandsch voorwerp, doch 

 zonder opgave van nauwkeurige vindplaats. Het bewuste exemplaar zou waai-schijnlijk uit Xoord- 

 Brabant afkomstig zijn. Het q zwermt in het midden van den zomer, 's morgens ^Toeg; het? 

 schijnt zich in den grond te vei'bergcn en wordt daarom zeldzaam aangetroffen. Zij \\erd in groot 

 aantal waargenomen in België bij Lamorteau en Torgny, op open terreinen langs boschranden, 

 waar zij laag bij den grond vliegt. 



Serica bninnoji Lin. (fulva De Geer, fulvescens Geoffr.) (C.N.II.57.20.1). Saxesen vond de larve 

 onder stcenen, in met mos gemengde en van dennenwortels doorgraven aarde. Eene var. *Hey- 

 mesi Hubenth. onderscheidt zich van het type, door het geheel ontbreken van het stof fijn donzig 

 overtreksel der bovenzijde, welke glanzig is; kop en halsscliild zwak gechagrineerd, de dekschil- 

 den glad; daardoor komt de geheele bestippeling meer uit; ook is de onderzijde veel glanziger en 

 zwakker gechagrineerd; een § (ïiiüringer VVald); ik betwijfel of dit wel eene var. is, ik vermoed 

 de individueele afwijking van een $; denkelijk af gewreven. 



Het sub-gen. ]\I a 1 a d e r a M\ils. (C.N.II.57) is bij Reitfer een zelfstandig genus, dat zich van 

 Serica Mac Leay onderscheidt, behalve door de 10-ledige sprieten, nog door een fijnen vliezigen 

 zoom aan den toprand der dekschilden. De soort holosericea Scop. (berolinensis Hrbst., ehryso- 

 melina Schrank, lamellata Geoffr., pellucida Schönh., pellucida Sulz., Sulzeri Fuessly, variabilis 

 F.) (C.N.II.57.20.2) werd in Beyeren (Erlangen), gedurende den winter, in groot aantal, op eene 

 weide onder mos aangetroffen. In ons land werd zij nog in aanspoelsel van de Maas (Steyl-Lim- 

 burg). April, aangetroffen. 



H o m a 1 o p 1 i a r u r i c o 1 a F. (floricola Laich., nigromarginata Herbst) (C.X.II.58) is in 

 België (bij Torgny), met de a. *atrata Fourcr., in groot aantal, gevangen; ook in Engeland. Bij a. 

 *hmneralis F. zijn de dekschilden zwart, met roode schouders; bij a. *immarginata Muls. zijn de 

 dekschilden nagenoeg geheel bruinrood. 



Anisoplia^) segctum Herbst (fruticola F. velutina Er.) (C.N.II.59.21.1) is nog bij Bergen-op- 

 Zoom, Juni en bij Vlodrop (Limb.) gevangen. 



A. villosa Goeze (agricola F.) (C.N.II.59.21.2) heet bij Reitter: agricola Poda, F. (villosa Gocze). 

 Deze soort is nog aan den Plasmolen (Limb.) gevangen. 



Phyllopertha horticola Lin. (C.N.II. 60.22.1). Exemplaren met bruinroode pooten, zijn a. *rufipes 

 Dalla Torre (wat, volgens Erichson, alleen op $$ duidt). Bij a. *macularis Muls. (manilnla D. 

 Torre) zijn de dekschilden bont gevlekt of zijn de naad en de zijrand der gele dekschilden zwart- 

 achtig. Bij a. v i r i d i c o 1 1 i s De Geer (adiaphora Poda, metaUica D. Torre) zijn halsscliild en 

 schildje metallisch groen. Het type heeft, volgens Linné, kop en halsscliild blauw en de dekschilden 

 licht roodachtig-geelbruin. Bij var. *Perrisi Muls. zijn kop en halsscliild groen, goudkleurig tot 

 groen-koperkleurig; dekschilden lichtgeel, schildje en pygidium geel, met groenen schijn, evenzoo 

 de buikzijde en de pooten. Reitter vermeldt dat de roofvliegen (A s i 1 u s) deze soort, in groote 

 massa's, verdelgen. 



Anomala aenca De Geer (Frischi F., julii Payk.) (C.N.II.60.23.1). Het type zou zijn: a e n e a 

 De G. (= aurulenta D. Torre) geheel goudgroen; hiermede kan ook de a. rirescens Schilsky 

 vereenigd worden. Ohmis (Deutsch. Ent. Zeit. 1916 p. 83) noemt de soort: dubia Scop. (= aenea 

 De G.); volgens dezen schrijver werd zij vretend aangetroffen aan O e n o t h e r a b i e n n i s L., 

 H i p p o p h a ë r h a m n o i d e s L. en aan wilgen. Op het eiland Borkum werd aan duinhehn 

 alleen de vorm marqinata Schilsky (d.i. Frischi F.), met gele dekschilden, aangetroffen ^). Volgens 

 Delahon (Deutsch. Ent. Zeits. 1916 p. 35) zijn bij a. *py(jidialis Schilsky, behalve het pygidium, ook 

 de sterniten en bovengedeelten der dijen geel gevlekt, het voorlaatste tergiet echter is geheel geel; 

 SchiM-y (Dcuts. Ent. Zeits. 1888 p. 184) noemt alleen de vlekken op het pygidium en de gele zijden 



') Zie: Edm. Reitter: liest.-tabelle d. M o 1 o 1 o n t h i d a e etc, IV. Teil (R u t c 1 i n i, H o p 1 i i n i 

 etc.) Heft 51. Verh. d. naturf. Vereins in Briinn, Bd. XLI, 1903. eu F. Ohaus, 8 c a r a b a e i d a e: 

 E n e h i r i 11 a e, P h a e n o m e r i n a e, R u t e 11 n a e, Coleopter. Catalog. (IF. Junk-S. Schenkling) 

 Pars (50, 1918. 



*) Dat op het duitsche eiland .Sylt A. j u n ii Dfts. zou gevangen zijn, berust ongetwijfeld op eene on- 

 juistheid, het zal wel de vorm maryinata van aenea geweest zijn. 



