XLIV. SCARABAEIDAE. - AXOMALA. HoPLIA. OxYTHYREA. EPICOMETIS. CeTONIA. 1313 



van het lialsschild. De a. *macn]a.ta Schilsky heeft, volgens de beschrijving van Schilsky, gele vlek- 

 ken op het lialsschild en op het „laatste bovenste achterlijfssegment". Onder dit laatste verstaat 

 Schilsky echter niet het pygidiuni (want dan zouden a. pygidialis en a. macnlata overeenstemmen), 

 maar het meestal onder de dekschilden verborgen voorlaatste tergiet. De beschrijving in: KuhnVs 

 Tabel voor maculaia: „pygidiinn gevlekt of geheel geel" is dus niet juist, bovendien is daarbij nog 

 vooraf „groen" met geel verwisseld. 



Bij a. *tricolor D. Torre zijn de dekschilden geelbruin, het lialsschild blauw met gelen rand; de 

 a. manjinalis D. Torre als tricolor, maar het lialsschild bronskleurig met gelen rand; deze is met 

 a. cuprea Westh. te vereenigen. De a. *collaris D. Torre als a. marcjiruiUn, maar aan de basis van 

 het lialsschild met eene gele vlek; deze laatste is de door Herbst afgebeelde duhia Scop. Bij a. 

 *conn>m D. Torre bevindt zich een blauwen veeg op het uiteinde der dekschilden. De door mij 

 beschrevene a. julii Payk. zou moeten zijn: julii¥ai.hr.; bij ^M/wPayk. is het halsschild blauwgroen, 

 aan de zijden ternauwernood lichter gekleurd, de dekschilden geelachtig; alleen de var. b. van 

 Paykull heeft betrekking op julii F. ; /«iw Dfts. vereenigt eveneens, in zijne vele variëteiten, de 

 beide soorten: a e n e a De Geer en *o b 1 o n g a Er. De a. *cyanocephaki F. (= coeruleocephala 

 Oliv.) is zwartblauw, de dekschilden geelachtig met roodbruinen naad. Een exemplaar uit 

 Harskamp met bruingele dekschilden heeft de naad-tusschenruimte duidelijk groen gekleurd, 

 daarnaast nog eene blauwgroenachtig schijnende strook. 



A. V i t i s Fabr. (holosericea IHig., varians Muls., viridicoliis Schilsky) komt, volgens Reitter, 

 in de Rijnprov. voor; of dit bij Düsseldorf is, wat ik ergens vermeld vond ? Deze soort onderscheidt 

 zich van a e n e a De Geer doordat de basis van het lialsschild gerand is, de rand slechts in het 

 midden onderbroken. Doorgaans grooter en breeder. Dekschilden naar achteren meer verbreed ; 

 de tweede tusschenruimte der dekschilden zeer breed, van achteren weinig versmald, zonder rudi- 

 menten van strepen daarin, aan het uiteinde gewoonlijk bijna tweemaal zoo breed als de 3e tus- 

 schenruimte. Bestippeling van het voorlaatste tergiet dicht, in de breedte netachtig. Bovenzijde 

 metallisch -groen; de buik, als gewoonlijk, veelal koperkleurig. Halsschild meestal met gelen 

 rand. Het type is eenkleurig groenachtig, soms iets met rood bijgemengd, metaalglanzig, bij 

 &.*ciipreonitens Bau levendig koperrood; bij a. Hutea Schilsky (variabilis Schilsky) het grootste 

 gedeelte van het lichaam geel, met metaalglans, de schedel, een deel van het midden van het 

 halsschild, de schenen en tarsen gedeeltelijk groen. Lengte 14—18 mm. 



Hoplia g r a lil i II i c o I a F. (argentea Mrsli., farinosa Herbst, pulvcrulenta F.) (C.N.II.61 

 en B.91). Op het Lutterzand bij Denekamp. Op het Duitsche Noordzee-eiland Langeroog zou zij 

 schadelijk zijn. In België, bij Overmeire, Maeseyck, Raeren en Anderlues. 



De in C.N. 11.61. noot ^) vermelde H. f a r i n o s a L. is ook in België, bij Virton, Lamorteau 

 en Torgiiy, op bloeienden C o r n u s m a s L. gevonden, en bij Elberfeld in twee exemplaren, 

 dood onder een rozenstruik nabij een ververij gevonden. 



H. praticola Dfts. ($ palustris Heer) (C.N.II.62). Door Snellen van Vollenhoven (1870) en 

 door mij (1875) verkeerdelijk uit Walcheren vermeld. Ook een ex. uit Wolf hezen was verkeerd 

 gedetermineerd. In Westfalen, Nassau en in aantal bij Trier; ook in België. 



H. pliilanthiis Füssl. (argentea F., farinosa C. G. Tlionis., Fuesslini Moll., pulvcrulenta F.) 

 (C.N. II. 62. 2-4. 1 ). O. Schneider vermeldt van het eiland Borkum een afwijkend exemplaar dat,wegens 

 de gespleten klauwen der achterpooten. tot deze soort behoort, ofschoon het door langere, meer 

 opgerichte, gele beharing van het halsschild, het gele schubkleed der dekschilden en de lichtroode 

 schenen en tarsen aan H. praticola herinnert. 



Oxythyrea ^) funesta Poda (albopunctata De Geer, funeraria Fourcr., stictica L., Greeni Donov.) 

 (C.N.II. 62.25.1) ving ik, voor vele jaren, in den tuin van de Hoogere Burgerschool op het Bleijen- 

 burg in den Haag; vermoedelijk uit kompost ontwikkeld. Ook zou zij bij Brummen gevangen zijn. 



Epicometis Burni. (Tropinota Muls.) heet bij Reitter: T r o p i n o t a Muls. -). De soort 

 h i r t a Poda (hirtella L., nigrina INIuls., subfasciata Muls., vestita Say) behoort volgens hem tot 

 het subgen. Epicometis Burm. (C.N.II. 63). Zwarte exemplaren met witte beharing 

 onder aan het halsschild en nagenoeg kale dekschilden, waarop slechts weinige kleine witte vlekjes, 

 die ook geheel ontbreken kunnen, zijn a. *tonsa Burm.; deze was voorheen als a. *senicula Ménétr. 

 beschouwd, doch schijnt deze laatste nu, volgens Reitter, eene andere soort uit den Caucasus te zijn. 



t'etoiiia aiirata L. (aenea Füessly, chlorochrysa Schröter, maculata Scriba, nobilis Schrnk., 



') S^. Schenkling, Scarabaeidae: Cetoiiinae, Coleoptcr. Catalog. (Jinik-Schenkling) Pars 

 72, 1921. 



') Bij Schenkling is Tropinota Muls. een genus, waartoe de niet iu ons gebied voorlcomende 

 soort : squalida Scop. gerekend wordt. 



