316 XLV. BuPRESTiDAE. - Ptosima. Ac.maeodera. Dicerca. Chalcophora. Buprestis. 



waarts kan bewegen. Het halsschild is tegen de dekschilden vast aangesloten. Van de nog meer 

 aanverwante Throscidae door de voorste, in het midden niet vergroeide sterniten onder- 

 scheiden. Reuter zegt dat de larven leven in het hout, meestal van levende boomen en in 

 plantenstengels. Reiüer noemt den tribus I. Polycestini (C.N.II.72): A c m a e o d e r i n i; 

 van den tribus II. Biiprestini zondert hij af de tribus ('hrysoboflirini en Aiitliaxini; van de III. 

 Agrilini de Tracliydini (niet T r a c h y n i n i), zoodat 7 tribus, door soorten uit ons land en het 

 omliggend gebied, vertegenwoordigd zijn. Bij den tribus ('hrysobotlirini is het eerste lid der zwak 

 knievormig gebogen sprieten, lang en dik, ook het 3e lid lang; de op den schedel vrij dicht aan- 

 een staande oogen zijn ojivallend schuin geplaatst en convergeeren naar achteren; de voordijen zijn 

 verdikt en van een grooten tand voorzien. Bij de Biiprcstini en Anthaxiini zijn de sprieten niet 

 knievormig gebogen, het eerste lid is niet opvallend lang en verdikt, ook is het 3e lid weinig ver- 

 lengd; de voordijen ongetand. Bij de Biiprcstini is de basis van halssclüld en dekschilden meer of 

 minder tweemaal gebogen, de basis der dekschilden zonder bultig verhevene randing. Bij den 

 tribus: Anthaxiini is de basis van het halsschild recht of nagenoeg recht af gesneden ; de basis 

 der dekschilden veelal bultig verheven gerand, de basale rand veelal in de lengte van fijne, even- 

 ^ATJdige streepjes voorzien. 



Ptosima 11-maculata Herbst (flavoguttata lUig., 9-maculata F.) (C.N.II.74). Volgens 

 Reiüer bij het type de schedel met eene vlek, het halsschild met twee-, de dekschilden met drie 

 verbreede gele vlekken; bij a. *6-maculata Hrbst. ontbreken de vlekken op kop en halsschild; 

 bij a. *confusa Villa ontbreken alle vlekken, met uitzondering van de dwarsvlekken voor het uit- 

 einde der dekschilden. Er zijn nog vele andere kleur-af wij kingen en overgangen tot het type, In 

 Nassau, uit iepen verkregen. 



Acmaeodera flavofasciata Pill. (taeniata F.). Volgens L. von Heijden bij Mainz. 

 Het genus Acmaeodera Eschscholtz behoort tot den tribus A c m a e o d e r i n i (volgens 

 Schilsky en in Col. Neerl. II. 72, Polycestini genoemd); het onderscheidt zich van P t o- 

 s i m a Solier vooral door het ontbreken van het schildje. Bij genoemde soort is de geheele onder- 

 zijde dicht krijtwit beschubd, de bovenzijde dofzwart; de dekschilden met twee gele dwarsbanden, 

 eenige gele vlekken daarvoor en eene vlek voor het uiteinde; bij a. *unijasciata Pic zijn de twee 

 gele dwarsbanden op de dekschilden tot een gereduceerd. Halsschild dicht, afstaande geelbruin- 

 achtig behaard; de dekschilden met stippellijnen en met zeer verspreide, dikke, korte, witte 

 schubhaartjes bezet. Lengte 7—9 mm. 



Dicerca alni Fisch. (calcarata Mnnh., fagi Lap.) ^) (C.N.II.74). Deze soort, welke zich 

 ontwikkelt uit vermolmde beuken en elzen, maar ook uit hazelaars, J u g 1 a n s r e g i a L. en 

 Pirus communis L., komt overal in Duitschland voor. Zij onderscheidt zich van b e r o 1 i- 

 nensis Hrbst. aldus: 



Halsschild zonder merkbare middelgroef. Dekschilden, behalve op eene strook langs 

 den naad, dicht en fijn bestippeld ; inde bestippeling de stippelrijen niet of slechts weinig 

 herkenbaar, naar den naad toe echter voorhanden. De j^rosternale groef is in beide 

 seksen nagenoeg kaal, hoogstens, evenals de onderzijde, bij het ^ met enkele witte, 

 wollige haren bezet. Donkere, nagenoeg zwarte exemplaren zijn : a. *ohscura Schilksy. 

 Lengte 20—24 mm. Van Juni— Aug. in beukenbosschen. . . b e r o 1 i n e n s i s Hrbst. 

 Halsschild met eene vlakke, doch duidelijke middelgroef. Dekschilden, behalve eene 

 strook langs den naad, dicht en grof bestippeld; in de bestippeling zijn de iets grovere 

 stippelrijen herkenbaar; de rijen nabij den naad zijn sterker bestippeld dan hare 

 tusschenruimten en groefachtig verdiept. De prosternale groef is bij het (^ zeer dicht 

 en fijn, door grijze haren, viltig. Zeer donkere, weinig metaalglanzige exemplaren zijn 

 de nigrino -aberratie: *nigricans Schilsky. Lengte 16—20 mm alni Fisch. 



Chalcophora m a r i a n a L. (C.N.II.76) zou aan de Weser de meest westelijke grens 

 hebben. 



Bnprcstis n o v e m m a c u 1 a t a L. (flavomaculata F., flavopunctata De Geer) (C.N.II.76.1). 

 Volgens Schilsky ook in West-Duitschland. In den nazomer op stapels dennenhout. Deze soort is 

 het naast verwant aan B. octoguttata L. (albopunctata De Geer) -) en daarvan aldus onder- 

 scheiden : 



De zijrand der dekschilden, achter de schouders, sterk af gerond-verbreed en daarachter 

 eenigszins uitgebogen. Bronzig-zwart. Dekschilden elk met 4 gele, schuine vlekken, de 

 eerste aan de basis, de vierde voor het uiteinde; de voorsten zijn veelal, zeldzamer al- 



') R. Mollandin de Boissy: Nouvolle observation biologiaue sur Dicerca alni Fisch., in: liull. 

 Soc. Ent. Fr. 74, 95, 1905. 



•) Kerremans restitueert het genus Buprestis L. alleen voor octoguttata L. (en naast ver- 

 wanten), bij welke de, voor de cJ(J van Ancylocheira Esch. (in engeren zin) zoo karakteristieken 

 haakvormig naar achteren gerichten, tand aan het uiteinde der voorschenen ontbreekt. 



