XLVII. EucNEMiD. - I\Ielas. Tharops. Eucnem. Dirrhag. Xylob. - XLVIII. Elaterid. 325 



Mclasis buprestoides L. (,5 elateroides Illig.) (C.N.II.95.1.1) is nog bij Kerkrade. Mei en in 

 aantal bij Arnhem gevangen. Bij a. *rufipennis Pic {semica'^faneu.s Reitt.) is het lichaam zwart, 

 de dekschilden licht roodbniin; sprieten en pooten rood. Omiitgekleurde exemplaren zijn geheel 

 roodbruin. 



Tharops melasoides Lap. (Lapaigei Lacord.) (bij Reifter het genus I s o r h i p i s 

 Lacoi'd.) (C.X.II.95). Bij a. *biroIor Reitt. zijn de dekschilden, de buik, sprieten en pooten bruin- 

 rood, bij .a *fluvescens Ksw. bruinrood, slechts de kop en het mesosternum zwart. 



Eiicncniis capiicina Ahr. (carinata Billb., macrotis Beek) (C.X.II. 96.2.1) is nog bij Sittard en 

 Kerkrade, Juni, gevangen. Zij leeft aan oude, doode boomen als: beuken, linden, populieren en 

 vruchtboomen. Bij Tervueren (België), Juni, werd zij, in groot aantal, op iepen gevangen. 



D i r r II a g II s p y g ni a e ii s F. (Chevrolati Stierl., brevis Hampe) (C.N.II.96 en B.105). Een 

 $ werd bij Winterswijk, Juli, gevangen. In Xassau van een ouden R h a m n u s geklopt. 



D. pyrenaeus Bonv. (Heydeni Kr. i. 1.). Volgens L. v. Hei/den in Nassau ; ook in Frankfort 

 a. M., uit dor hout verkregen. Overigens uit de Pyreneeën bekend. 



D. clypeatus Hampe (Büttneri Seidl.). Volgens Schilshy in den Elzas. Door Hampe uit 

 een rott enden haagbeuk verkregen. 



Het genus Dirrliagiis Latr. (C.N.II.96) wordt in twee sub-genera verdeeld, welke aldus onder- 

 scheiden zijn: 



De kielvormige lijn op het halsschild, welke van af de oogen tot de zijden gericht is 

 en de voorhoeken vormt, reikt tot aan het midden van het halsschild. Sprieten lang, 

 bij het $ scherp gezaagd, bij het ^ de leedjes van lange, dicht behaarde, aanhangsels 

 voorzien. Achterhoeken van het halsschild scherp gekield. Lichaam glanzig zwart. 

 Met de soort: pygniaeiis F. (de schijf van het halsschild aan weerszijden met een dui- 

 delijk gi'oefje) (Mier o r r hagus Esch.) 



De bovengenoemde kielvormige lijn van het halsschild is kort en reikt tot ver voor 

 het midden van het halsschild. Schijf van het halsschild aan weerszijden zonder groef je. 

 Bovenzijde zeer fijn geelachtig behaard. Sprieten bij ^ niet van lange, takachtige uit- 

 steeksels voorzien, maar bij het $ zwakker, bij het S sterker gezaagd. De soorten 

 pyrenaeus Bonv. en clypeatus Hampe, bij welke de achterhoeken van het 

 halsschild onduidelijk gekield zijn, slechts met eene gekerfde, stompe verhevendheid ; 

 halsschild zonder langsgroef op de schijf, de omgeslagen zijden van voren slechts half 



zoo breed als van achteren (D i r r h a g u s s.str.) 



Bruinrood. Halsschild verbreed, ruim ^ breeder dan lang. Anale sterniet afgerond. 

 Sprieten slechts smal gezaagd, zoo lang als het halve lichaam ; het Ie lid even lang 



als de volgende twee te zamen. Lengte 4—5 mm p y r e na e u s Bonv. 



Zwart, sprieten en pooten roodbruin. Halsschild over de middellijn even lang als te za- 

 men breed. Anale sterniet stomphoekig. Sprieten breed gezaagd, ternauwernood 

 tot aan deir achterrand van het halsschild reikende ; het Ie lid langer dan de volgende 

 twee te zamen. Lengte 5|— 6 mm clypeatus Hampe. 



Xylobius corticalis Payk. (humeralis Duf., alni F. ). Bij het genus X y 1 o b i u s Latr. ( zie 

 bldz. 324) is het halsschild niet gegroefd, glanzig, bestippeld. Sprieten snoervormig, het 2e en 3e lid 

 verkort, de overige leedjes, tot en met het 10e, nagenoeg van dezelfde gedaante en lengte. De soort, 

 welke, volgens Reuter, in den Elzas voorkomt, is zwart, nagenoeg stof fijn, spaarzaam behaard ; de 

 smalle voor- en achterrand van het eenigszins verbreede halsschild, de basis, de zijrand en de naad 

 der dekschilden, de achterrand der sterniten, de sprieten en pooten rood ; veelal zijn ook de dek- 

 schilden eenkleurig rood. Kop voor de sprietinplanting met twee in de breedte staande groefjes. 

 Dekschilden naar het uiteinde met eene sterk ingegravene naad- en zijstreep. Lengte 4— 5^ mm. 



XLVIII. Familie ELATERID AE i) (C. N. II. 97). 



Over de anatomische inrichting en de mechanische oorzaken tot het opspringen („knippen") -) 

 der Elateriden, hebben meerdere onderzoekers •'') hun meening uitgesproken, welke echter 

 niet altijd de juiste verklaring deed kennen. Bekend is dat de prothorax door middel van een schar- 

 niergewricht zeer beweeglijk aan het achterdeel van het lichaam (meso-, metathorax en achter- 



*) O. Schwarz, Elateridae, 1906 — 1907. XLVIa — XLVIc (JVijtsman, Genera Insectorum). 



=) Scholz (zie blz. 326, vervolg van noot 3) bemerkt terecht dat de Elateriden niet springen 

 kunnen; de duitsche benaming „Schnellkafer" (van „schnellen", d. i. knippen of wegslingeren) duidt 

 reeds daarop. Werkelijk springen onder de kevers kunnen de Orcheste s-soorten, de Haïti- 

 cl d e n en eenige anderen. Het is dus ook beter te spreken van knip -inrichting („Schnellapparat") dan 

 van spring -inrichting („Sprungapparat"). 



') H. Landois Thierstimmen, 1874. Zie vervolg van noot 3) op blz. 326. 



