XLVIII. Elateridae. 327 



Ware de onderlaag volkomen glad (dus zonder wrijving) en horizontaal, daii zou de kever vol- 

 komen op de plaats neervallen, van waar hij opgesprongen is. Bij het afwentelen van het achter- 

 gedeelte van het lichaam kopwaarts, zou dan een gelijktijdig glijden plaats vinden, want wanneer 

 dit gedeelte zich zonder glijden zou afwentelen, zou, evenals bij het rad van een wagen, eene be- 

 weging van het lichaam naar links plaats grijpen. Aangezien altijd wrijving aanwezig zal zijn, 

 wordt de van buitenaf werkende kracht en dientengevolge ook de sprong-snelheid, bij het afsprin- 

 gen van een volkomen horizontaal vlak, altijd iets naar voren gericht en zal de kever neervallen 

 naar de richting waar vooraf de kop gelegen is, wat ook door Prochnow is uitgemaakt. 



Dat een kever, die op een zachte onderlaag, b.v. zand, ligt, niet hoog opsjiringt, maar zich toch 

 om het uiteinde van het achterlijf draait, wordt aldus verklaard. Daar de onderlaag meegeeft, is 

 het duidelijk, dat de van buitenaf werkende kracht en de bereikte opwaarts gerichte snelheid veel 

 kleiner moeten uitvallen. Bovendien beweegt zich het punt waarop genoemde kracht inwerkt, ten 

 gevolge van de ontstane concaviteit veel verder naar voren dan bij den sprong op een harde onder- 

 laag. De geringe kracht heeft dus, met betrekking tot het zwaartepunt, een grooteren hefbooms- 

 arm gekregen en daardoor is zij nog in staat de draaiing te bewerkstelligen. 



Het is duidelijk dat de spierkracht, welke in zoo'n korten tijd de totale energie van den sjjrong 

 tot stand moet brengen, eveneens zeer groot zal moeten zijn; de korte duur der versnellings- 

 periode zal het ook noodzakelijk gemaakt hebben, dat de spieren, zooals Hesse beschrijft, vooraf 

 gespannen worden, daar anders de spierkracht niet zoo dadelijk, bij het begin van die periode tot 

 volle werking zou komen. 



M. i. is thans, door de onderzoekingen van Doorman, het opspringen, of beter knippen, der £'fo- 

 teriden volkomen opgehelderd. ^) 



Met betrekking tot de indeeling der Elateridae zegt Reitter: „Es ist eine Eigentümlichkeit der 

 E 1 a t e r i d e n, dass die anscheinend heterogensten Formen durch sehr allmahlige Uebergange 

 mit einander verschmelzen u. dass Merkmale, die von entscheidender Wichtigkeit zu sein scheinen, 

 wenn man einzelne Formen vergleicht, bei Berücksichtigung der Zwischenstufen, fast allen Wert 

 verlieren. Man darf deshalb hier auf einzelne Merkmale Kein zu grosses Gewicht legen, sondern 

 muss die Gesamtheit derselben ins Auge fassen. Aus diesem Grunde bleibt die Darstellung der 

 Gattungen auf unsere deutschen Arten beschrankt, um nicht durch die Vermehrung des Stoffes die 

 Bestimmung zu erschweren." Een nieuw tabellarisch overzicht, volgens Reitter, der in ons land 

 en in het omliggend gebied vertegenwooi'digde genera te geven, acht ik derhalve wenschelijk. 

 Overzicht der Tribus en Genera: 



1 Het eerste verdikte sprietlid met eene dichte, grove, ruwe sculptuur, dof ; de vol- 

 gende leedjes fijn bestippeld en glanzig. Prosternum aan de zijden, naast de om- 

 geslagen zijden van het halsschild, met eene diepe spleetvormige insnijding, waarin 

 de sprieten geheel of gedeeltelijk ingelegd kunnen worden. Bovenzijde van het 

 lichaam met haarschubjes bedekt. Clypeus van het voorhoofd niet afgescheiden. De 

 genera Adelocera Latr. en Brachylacon Motsch. (Lacon auct.) ... Tribus Agrypnini 



Dekschilden krachtig en dicht bestippeld, zonder stippelrijen daartusschen. Spriet- 

 groeven tot aan de voorcoxae reikende. Epipleuren der dekschilden zonder dijgroef je 



aan de basis Adelocera Latr. 



Dekschilden fijn en dicht bestippeld, daartusschen met stippelrijen. Sprietgroeven 

 ver voor de voorcoxae afgekort. Epipleuren der dekschilden met eene dijgroef aan 



de basis Brachylacoo Motsch. 



Het eerste verdikte sprietlid, evenals de volgende leedjes, gewoon bestippeld, meer of 

 minder glanzig, of wel de volgende leedjes dof. Prosternum aan de zijden, naast de 

 omgeslagen zijden van het halsschild, zonder of met eene zeer onvolkomen vlakke 

 sprietgroef. Bovenzijde fijn behaard 2 



2 Ten minste het midden van den voorrand van het voorhoofd dicht tegen de bovenlip 

 geplaatst. Voorhoofd en bovenlip liggen nagenoeg in hetzelfde niveau en de voorrand 

 van het voorhoofd is in het midden recht afgeknot en meestal daar ongerand .... 



Tribus Ludiini 3 

 Voorhoofd aan den voorrand halfcirkelvormig gebogen of afgeknot en meestal scherp 

 gerand of bultig verdikt, doch altijd veel hooger gelegen dan de bovenlip, welke 

 veelal door den voorhoofdsrand overwelfd toeschijnt. Het afvallende of loodrechte, 

 smalle gedeelte tusschen voorhoofd en bovenlip moet als de ware clypeus beschouwd 

 worden 14 



3 De zijrandkant van het halsschild scherp aangeduid, van boven gezien duidelijk zicht- 

 baar. Klauwen gewoon. Echte Ludiini 4 



De zijrandkant van het halsschild stomp, veelal slechts als eene lijn aangeduid en 

 grootendeels op de onderzijde gebogen, van boven niet zichtbaar. Onechte Ludiini. ..11 



4 De omgeslagen rand der dekschilden (epipleuren) op de hoogte van de achtercoxae 



') Zie ook: A'ils Holmgren. Bidrag till Kannedomen om Bursa Copulatrix hos Elateriderna, in: 

 Entomologisk Tidsskrift, 19, 1898. 



