XLVIII. Elateridae. - Anchasïus. Drasterius. Hypnoidus. 333 



aan de zijden dichter bestippeld; de achterhoeken recht naar achteren gericht. Dekschilden met 

 zeer fijne stippellijnen, de tusschenniimtem ternauwernood fijner dan de strepen bestippeld. 

 Onderzijde dicht, de omgeslagen zijden van het halsschild sterk en dicht; het i)rosternum fijn 

 bestippeld. Lengte 7 — 8 mm. Achter de schors van oude beuken en in boommolm. 



Drasterius bimaculatus Rossi. Zou in België bij Tessenderloo gevangen zijn. Het 

 type is glanzig zwart, fijn geel behaard. Halsschild niet langer dan breed, fijn en dicht bestippeld, 

 de basis niet een dichtere grijze, in de breedte liggende viltvlek, de achterhoeken rood; dekschilden 

 rood, de achterhelft zwart, welke in het midden eene ovale gele vlek insluit, eene zijdelingsche dwars- 

 vlek voor het midden zwart ; sprieten en pooten geelrood (bij a. * variegatu^ Kust. zijn de dijen zwart). 

 Bij ■A.*latepictus Du Buyss. als het type, maar de geheele naad rood, bij a. *anticiis Reitt. als het type, 

 maar ontbreekt de zwarte vlek voor het midden; bij a. *jenestratus Kust. {trimarulalus Rag., 

 irisümatus Chob.) zijn de dekschilden zwart, met eenige langsvlekken van voren, 1 of 2 in het 

 midden en eene rondachtige voor het uiteinde rood; bij a. *hasaUs Reitt. de dekschilden zwart, 

 de basis uitgebreid uitvloeiend rood en eene vlek voor het uiteinde geel ; bij a. *binotalus Rossi. zijn 

 de dekscliilden zwart en alleen eene ronde topvlek geel. Lengte 4—6 mm. De kleur-afwijkingen 

 schijnen wel in hoofdzaak in Zuid-Europa voor te komen. 



Door Perris, in aantal, met de larven, onder opgehoopte, in rotting overgegane, plantenstof fen 

 gevonden ^). 



Hyjjnoidus tenuicornis Germ. (elongatus Redtb., minusculus Bach). Deze soort, welke 

 uit de omgeving van Hamburg (maar twijfelachtig!) wordt opgegeven, is het naast verwant aan 

 quadripustulatus F., maar veel grooter. Het halsschild is eveneens gewoon bestippeld, niet 

 langsrimpelig, noch korrelig. Bovenzijde eenkleurig zwart, met sterken bronsglans, zonder gele 

 vlekken ; stof fijn geelachtig behaard. Halsschild voor de basis iets ingesnoerd, de randkant slechts 

 op de achterhelft van boven zichtbaar; kiel der achterhoeken ongeveer ^ van de lengte van het 

 halsschild bereikende. Dekschilden met uiterst fijne, oppervlakkige langsstrepen. Pooten geelbruin 

 met donkere dijen. Lengte 4i mm. Volgens Reitter in Oost-Duitschland. 



H. piilchellus L. (C.N.II. 109.3.2). Gewoonlijk zijn di'ie gele vlekken op de dekschilden voorhan- 

 den, van welke de voorste als een dwarsband; veelal zijn allen verbreed of ook wel in de lengte- 

 richting met elkaar verbonden. Zeldzamer is de vlekken-teekening gereduceerd ; bij a. r i p i c o 1 a 

 Friedr. {contentus Friedr. -)) (L.VIII) de dekschilden elk slechts met twee kleine gele vlekjes, 

 bij a. *hipunctatus Schilsky slechts met één vlekje; bij a. arenicola Boh. ontbreken de vlekken ge- 

 heel. Behalve deze kleur-aberraties zijn nog de navolgende te vermelden, van welke een 4-tal 

 met het type bij ons zijn waargenomen; bij a. O I i v i e r i du Buyss. is de eerste vlek langs 

 den naad niet met de tweede vlek vereenigd; de 2e vlek is eene ronde stip, de 3e is langwerpig en 

 smal; veelal bevindt zich nog tusschen de 2e en 3e eene langwerpige vlek langs den naad. Bij a. 

 e X i g 11 u s Rand. (B.117) is de Ie vlek een dwarsband, de 2e halfcirkelrond, de 3e ontbreekt. 

 Bij a. P a n z e r i du Buyss. (B.117) is de Ie vlek gedeeld, de 2e als eene stip, de 3e ovaal. Bij 

 a. *moestiis Friedr. de dekschilden zwart, slechts de uiterste top geel. Bij a. q ii a d r i 1 u n a t u s 

 du Buyss. de dekschilden elk met eene langsvlek aan den schouder en eene stip achter het midden. 

 Bij a. *modestus Frieder. de dekschilden slechts met eene gele schoudervlek. Bij a. Haetus Friedr. 

 is de schijf der dekschilden, vanaf den schouder tot achter het midden, geel, de basis, naad en 

 zijrand blijven echter zwart; meestal nog de top, eene topvlek en van achteren eene streep langs 

 den naad geel; veelal op de schijf zwarte stippen en langsbanden. Velen van deze afwijkingen 

 zijn o.a. van de Oostzeekust vermeld. 



H. sabulicola Boh. (C.N.II.109) is, volgens Reitter en andere auteurs, het $ van p u 1- 

 c h e 1 1 u s, met naar binnen gerichte, convergeerende achterhoeken van het halsschild; bij het ^ 

 divergeeren deze naar buiten. Ik vermoed echter dat sabulicola eene zelfstandige soort is 

 en niet het $ van pulchellus. 



H. iiiiniitissiinus Germ. (C.N.II.109.3.5) behoort niet tot het sub-genus Zo r och rus Thoms., 

 maar wordt door Reitter tot een genus Qiiasiuiiis Gozis gerekend (zie tabel der genera). 



H. (Z o r o c h r u s Thoms.) derinestoides Hrbst. (C.N.II.1 10.3.3). De var. quadriguttatus Lap. 

 (quadripustulatus Payk., tetragraphus Germ., submaculatus Reitt.) heet bij Reitter: tetragraphns 

 Germ. {4-guttatiis Lap., submaculatus Reitt.). Het type dat, naar het schijnt, nog wel eens als 

 eene goede soort wordt beschouwd, is nog niet bij ons gevonden, wel de drie, in C.N. genoemde 



') In 1878 vond ik deze soort (maar alleen de a. fenestratus Kust.) eveneens in aantal onder planten- 

 afval, in den botanischen tuin te Napels. 



') R. Friederichs, Die Varietiiteu von Cryptohypnus pulchellus und sabulicola 

 Allgem. Zeitschr. f. Entomol. VI 6. 1901. 



