XLVIIl. Elaterid. - Melanotus. Limonius. Pheletes. Betarm. Idolus. Athous. 335 



ülelanotiis crassicollis Er. (tiistis Kust., subiugatus Rey) (C.N.II.113). Vroegere op- 

 gaven (1870, 1875 en 1887) berusten op verkeerde determinatie^). 



M. b r u n n i p e s Germ. (C.N.II. 114.5) is in België in het Fóret de Soignes gevangen. 



Limonius parvuliis Panz. (mus lUig.) (C.N.II. 114.6.1) is nog bij Brummen en in Limburg (bij 

 Valkenburg en Bunde) gevangen. 



L. violaceus Müll., door Reitter tot een nieuw genus L i m o n i s c u s gerekend, komt 

 voor op eiken en in de molmaarde van oude holle beuken en verschijnt, volgens Bedel, alleen in 

 het voorjaar en dan voor korten tijd. In West-Duitschland (o.a. in Nassau), volgens Bedelmhet 

 bosch van Compiègne. Blauwachtig-zwart, fijn, ondicht grijs behaard. Het 2e en 3e sprietlid 

 klein, de volgende leedjes naar buiten gezaagd. Kop en halsschild dicht, grof bestippeld; dit laatste 

 langer dan breed, de achterhoeken sterk gekield. Dekschilden met matig fijne stippellijnen, de 

 stippels rondachtig, over de randen der strepen grijpende; de zijdelingsche strepen van voren 

 sterker bestippeld, de tusschenruimten gewoon en zeer duidelijk bestippeld. Lengte 11 mm.-). 



Plieictes aeneonigcr De Geer (Bructeri Panz.) (C.N.II. 115.7.1) is zeer verbreid in Limburg. 



P. lythrodes Germ. (C.N.II. 115) heet bij Schilsky en Kuhnt: q u e r c u s Oliv. (lythrodes 

 Germ.). De a. quercus Oliv. {nigricollis Schilsky) heet bij Reitter: var. nigricollis Schilsky {quercus 

 auct.). Bij a. *Candezei du Buyss. zijn de voor- en achterhoeken en veelal ook de achterrand 

 van het halsschild roestrood; bij a. *8olarii du Buyss. zijn alleen de voorhoeken-, bij a. Hythrodes 

 Germ. alleen de achterhoeken roestrood. 



Betarmon ferrugineus Scop. (bisbimaculatus Schk., quadrimaculatus F.). Zie 

 tabel der genera op blz. 329. Volgens Reitter in West-Duitschland ; op vochtige weilanden en op 

 begroeide rivieroevers. Roodgeel, zeer fijn grauw behaard, dicht en fijn bestippeld, de kop, de 

 schijf van het halsschild, de naad, de basis en het uiteinde der dekscliilden, benevens een dwars- 

 band in het midden van deze laatsten, zwartachtig. Halssclüld iets langer dan breed, naar voren 

 iets versmald, met nagenoeg rechte zijden. De tusschenruimten der zeer fijne strepen op de dek- 

 schilden vlak en dicht bestippeld. Lengte 4— 5| mm. 



Idolus picipennis Bach (styriacus Redtb.) (C.N.II. 116). L. ion Heyden noemt deze 

 soort : Betarmon (L o g e s i u s Gozis) picipennis Bach. Zij is in België bij Houx, 

 Ivoir, Samson en Chaleux gevangen. Reitter noemt de navolgende kleur-verscheidenheden : a. 

 *Stahlbergi Reitt., het lichaam glanziger, het halsschild minder dicht bestippeld, de bovenzijde 

 geel behaard, sprietwortel, schenen en tarsen geelrood. De a. *axillaris Kiesw. zwart, fijn geel 

 behaard, de dekschilden met eene lange, roodgele schoudervlek. De a. *scapularis Cand. met 

 roodgele dekschilden, de naad en de zijrand zwartachtig; bij a. *transpictus du Buyss. vertoonen 

 de dekschilden eene roodgele schouder- en topvlek. 



Athous Eschscholtz ") (C.N.II.1 16). Volgens Reitter leven de larven hoofdzakelijk in bosschen, on- 

 der afgevallen bladen en dennennaalden, ook onder mos en korte graszoden, op droge plaatsen, in 

 vermolmde boomstammen en achter de schors van afgestorven, rottend hout. Het voedsel bestaat 

 deels uit larven en poppen van andere insecten, welke door hen worden uitgezogen, bij gebrek 

 aan dierlijk voedsel, ook uit allerlei plantenstoffen. Reitter (Best. Tab. LVI 1905) verdeelt dit genus 

 in de navolgende sub-genera (eenigszins gewijzigd): 



1 Sprieten vanaf het 3e lid zaagvormig verbreed, de leedjes eenigszins langer of korter 

 driehoekig, zijwaarts (nabij den voorrand) aaneengevoegd. Achterhoeken van het hals- 

 schild gekield 2 



Sprieten eerst vanaf het 4e lid zwak, zelden duidelijk gezaagd of wel gewoon, veelal 

 draadvormig, de leedjes nagenoeg altijd in het midden aaneengevoegd. Achterhoeken 

 van het halsschild niet gekield 4 



2 Sprieten over het midden, op de afgeplatte zijde, met eene gladde, donkerder getinte 

 langslijn; het eindlid nabij het uiteinde ook rugwaarts afgesnoerd, waardoor de top 

 als 't ware een 12e lid vormt. Dijplaten der achtercoxae met rechten achterrand, naar 



') Wat Snellen van Vollenhoven, in Lijst 1848, bedoeld met Cratonychus obscurus F. is 

 mü niet recht duidelijk, ik vermoed Melanotuis castanipes Payk. ( = rufipes F.). 



In C.N. 11.113, regel 27 v. b., achter „-ie" moet gevoegd worden: „sprietlid" (L. VII). 



') Ik ving, voor bijna 50 jaren, by Salzburg in Oostenrijk, een blauwzwart exemplaar, dat ik lang voor 

 Limonius violaceus Müll. hield, maar zonder twijfel eene kleuraf wijking van L. p i 1 o s u 3 

 Leske is. 



•) Reitter: Bestimm.-Tab. Elateridae, 1. Teil. E I a t e r i n i, Subtrib. A t h o u i n a, Heft 

 56, Verh. naturf. Ver. Brünn, XLIII Band, 1905. 



