338 XLVIII. Elateridae. - Athous. Coeymbites. 



schild zwartachtig zijn. Dea. Stephensi Du Buyss. is zwart; de sprieten, mond, rand van het 

 halsschild, de prosternale lob, de zijstukken van het prostemum en een gedeelte van het eerste 

 stemlet geelrood ; de dekschilden geelrood, eene smalle langsstreep langs den naad en eene dito 

 langs den zijrand zwartachtig. Bij a. Ocskayi Kiesw. [lanatus Rey, nmrinus Reiche) is het lichaam 

 zwart (ook de achterhoeken van het halsschild), de naad der dekschilden roestbruin, sprieten bruin, 

 pooten geelrood; is hierbij ook de naad zwart, dan a. i m p a 1 1 e n s du Buyss. {niger Fiori); 

 zijn hier de achterhoeken van het halsschild roestrood, dan a. angitlaris Steph. Verwant aan 

 a. angularis zag ik ook exemplaren met geheel roestroode dekschilden (Heelsum, Schoonoord en 

 Valkenburg). De a. *dimidiatus Drap. is bruinzwart, de basis der dekschilden met eene geelroode 

 vlek, het uiteinde in grooteren omvang roodbruin, het halsscliild veelal smal geelrood gerand, de 

 achter- en veelal ook de voorhoeken roodachtig. De door mij genoemde a. semipallens Muls. zou 

 synoniem zijn met a. dimidiatus Drap. 



A. u n d u 1 a t u s De G. (undatus Gmel., trifasciatus Hrbst.) (C.N.II.119) behoort, volgens 

 Reitter, tot een afzonderlijk genus Harminiiis Fairm. en daarvan tot het sub-genus D i a c a n- 

 thous Reitt. Volgens Reitter in dennenbosschen van hoogere bergstreken; het voorkomen in 

 Xoord-Duitschland is dus wel t\^TJfelachtig. De kever op Coniferen, de larve in rottend hout 

 van oude dennen- en sparrenstronken en achter de schors daarvan. Bij het type zijn de dekschilden 

 bruin, met drie donkerder en donker behaarde, uitgezakte dwarsbanden, van welke die aan de 

 basis slechts aangeduid is ; de a. *bifasciafus Gyll. (uit Oostenrijk) is geheel bruinachtig zwart, de 

 dekschilden met een geelgrauw behaarden, uitgezakten dwarsband nabij het midden en eene 

 dergelijke minder duidelijke aan de basis. Volgens Du Buysson is var. * mediofasciatiis Y\c ^) = 

 bifasciatus Gyll. <?, met welke ook cinereofasciatus Motsch. en waarschijnlijk ook limhaticollis 

 Motsch. te vereenigen zijn. Bij eene kleur-aberr. uit Scandinavië, welke ik destijds van Candèze 

 ontving, zijn de dekschilden roestrood, met de aanduiding van drie geelachtige haarbanden, een 

 schuine, vanaf den schouder, een uitgezakte achter het midden en een aan den top. 



A. subfuscus Müll. (analis F., linearis Payk., montanus Cand.) (C.N.II. 119.8.8). Het vinden van 

 deze soort bij den Haag is slechts toevallig, vermoedelijk met planten van elders aangevoerd; zij 

 komt, voor zoover mij bekend is, in de zeeprovinciën nergens voor. Sommige exemplaren zijn 

 geheel of bijna geheel geel ; of wel is het lichaam zwart, de dekschilden zwartbruin, de naad en de 

 zijrand smal roodachtig gekleurd, veelal ook de basis lichter, de sprietwortel en de pooten geel- 

 rood (a. *poIonicvs Reitt.), In Bohemen (Carlsbad) komt eene a. *Kafkanu^ Reitt. voor, deze is 

 zwart en alleen de epipleuren der dekschilden, de sprietwortel, de tasters en tarsen bruin. 



A. difforniis Lac. ( ? cylindricollis Muls.) (C.N.II.120.8.9). Reitter noemt als vindplaatsen: Zuid- 

 Frankrijk, Pyreneeën, Italië, Piemont; daarbij moet ook gevoegd worden: het kustland van Noord- 

 Frankrijk, van België, alsook onze provincie Zeeland en de Zuid-Hollandsche eilanden aan den 

 Maasmond. Ik zag ook een (J uit Tilburg, April. Bij de var. *Bonvouloiri Reiche zijn de zijden van 

 het halsschild, voor de achterhoeken, iets uitgebogen en de achterhoeken naar achteren iets diver- 

 geerende. Dekschilden met fijne stippellijnen, de buitenste 3 van voren iets sterker bestippeld 

 dan de overigen, de tusschenruimten duidelijk bestippeld; bij het type zijn deze stippeltjes zeer 

 fijn, vijlachtig, bij var. * punctipennis Reitt. daarentegen gewoon en bijna even groot als de stip- 

 pels der langsstrepen. Aan Reitter (Best. Tab. LVI, 1905) waren $$ nog niet bekend, hij houdt 

 echter A. interstitialis Desbr. uit Oostelij k-Frankrijk beschreven voor het 5 van d i f f o r m i s 

 Lac. De stippellijnen der dekschilden zijn bij het $ naar het uiteinde iets sterker, groefachtig ver- 

 diept, bij het (5 daarentegen naar het uiteinde ternauwernood sterker aangeduid; het $ is meer 

 roestrood. Wijfjes bezit ik uit Middelburg, Vlissingen en Rotterdam. Zie verder de beschrijving 

 in de „Col. Neerl." 



Corynibitcs c u p r e u s F. (C.N.II.122.10). Bij a. *humeraUs Duf. zijn de dekschilden donker 

 bronskleurig, slechts met een gelen langsveeg van de schouders tot aan het midden. 



€. pectinicornis Linné (C.N.II. 122. 10.1) Een ^ werd nog bij Hoogeveen (Drenthe) gevangen; de 

 opgave uit Brummen (l.c. noot 2) ) wordt daardoor waarschijnlijker. Ook werd zij nog op meerdere 

 plaatsen in Zuid-Limburg gevangen. 



C. V i r e n s Schrnk. (aeneicoUis Oliv. signatus Panz., stramineus Cand.) (C.X.II.122). De door 

 mij als var. *signatns Panz. {stramineus Cand.) geduide vorm zou het type zijn; *inaequalis Oliv. 

 (aulicus Panz.) zou dan eene var. zijn. 



C. sjaclandicus Müll. (tessellatus F.) (C.N.II.123.10.2) moet heeten: tcsscllatus L. (sjaclandicus 

 Müll., tessellatus Fabr.). Bij a. a s s i ni il i s Gyll. is, volgens Seidlitz en Reitter, de grauwe beha- 



') M. Pic, A propos de Athous u n d u 1 a t u s De Geer (1. o, 75, 46 — 47 ; 1906). 



