XLIX. Dascillidae. - L. Cyphonidae. - Helodes. Microcara. Cyphon. 343 



Schenen aan het uiteinde afgeknot, of met schuin afgesnedene of afgeronde buiten- 

 hoeken van den toprand, zoo ook de tarsleedjes, zonder doorntjes bezet; de eerste 

 3-4 tarsleedjes in breedte weinig of niet verschillend, het voorlaatste lid, veelal ook de 

 voorafgaanden, hartvormig verbreed 6 



6 Achtercoxae kegelvormig uitstekende. Tarsen gewoon, doch veelal met zwak hart- 

 vormig verbreed voorlaatste lid. Lichaam meestal week,dekschilden weinig chitineus.De 

 soorten leven van roof, van M o 11 u s k e n en insectenlarven. De sub-familiën : Lycinae, 

 Laiiipyrinae, Drilinac, Cantharinae (overeenkomende met den II. Tribus Thelephorini 

 (C.N.II.154), door Reuter verdeeld in twee tribus: Cantliarini en Malthinini), Malacliii- 



nae en Dasytinae €antharidae. 



Achtercoxae niet kegelvormig uitstekende; alle tarsleedjes, met uitzondering van het 

 klauwlid, hartvormig en de eerste 3 of 4 op de onderzijde met verbreede, lobvormige 

 aanhangsels 7 



7 Sprieten lang draadvormig. Voorcoxae met grooten, verbreeden trochantinus. Achter- 

 coxae met tamelijk ontwikkelde dijplaten. Halsschild verbreed, vanaf de basis naar 

 voren afgerond-versmald, met scherpen zijrand. Dekschilden dicht bestippeld en 

 daartusschen met dieper ingestoken, groepsgewijze, eenigszins in rijen geplaatste, stip- 

 pels. Achterlijf uit 5 sterniten bestaande. De larven voeden zich met plantwortels langs 



oevers van beekjes Dascillidae^). 



Sprieten gezaagd, of met 3 groote, kirotsvormige eindleedjes. Achtercoxae zonder dij- 

 platen. Halsschild zelden met scherpen zijrand. Achterlijf uit 5 of 6 sterniten bestaande. 

 Lichaam sterk chitineus, meestal bont gekleurd €Ieridae. 



XLIX. Familie DASCILLIDAE (C. N. II. 134). 



Dascillus cervinus L. (testaceovillosus De Geer) (C.N.II.136.L1) is nog bij Bussum en Harder- 

 wijk gevangen. 



L. Familie CYPHOMDAE (C. N. II. 136). 



Helodes minuta L. (pallida F.) (C.N.II.139.1.1). Terwijl bij a. laeta Panz. de naad en het uit- 

 einde der dekschilden zwart zijn, zijn de dekschilden bij a. *nigripennis Tourn. geheel zwart (zie 

 l.c. noot ^)); bij beide vormen is ook de onderzijde gedeeltelijk zwart. Bij een exemplaar uit Meers- 

 sen (Limb.) zijn de dekschilden, behalve eene lichte schoudervlek, geheel zwart (l.c.II.A.775). 



Helodes m a r g i n a t a Fbr. (limbata Panz., bij Pic: Casteln.) (C.N.II.139, L.I. en B.14). 

 In Zuid-Limburg bij Bunde, Epen en Kerki-ade. Het voorkomen bij Venlo is nog twijfekchtig. 

 Volgens Reuter zijn bij a. *nigricans Schilsky de dekschilden geheel zwart en bij a. *nimbata 

 Panz. geheel geelbruin. 



Microcara testacea Lin. (livida F.) (C.N.II.140.2.1). Exemplaren bij welke de schedel, het 

 midden van het halsschild en grootendeels de dekschilden zwartbruin zijn, beschrijft Reitter&ls: 

 a. *bescidica; vermoedelijk synoniem met a. obscura Steph. Bij exemplaren uit Hoogerheide (N.B.) 

 en Paterswolde, Juli, zijn de sprieten geheel geel (a. luteieornis Reitter (B.117). Reitter, 

 die deze, uit den Caucasus, als var. van testacea beschreef, noemt deze nu (Fauna Germ. 

 III. 19li) eene afzonderlijke soort, welke zich bovendien onderscheidt door het eenkleurig bruin- 

 gele lichaam, de tweemaal dichtere bestippeling van het halsschild, met de breed afgeronde ach- 

 terhoeken, benevens de iets langere beharing der bovenzijde. M.i. zijn zoowel de bestippeling en de 

 achterhoeken van het halsschild, als de beharing der bovenzijde, bij Nederlandsche exemplaren, 

 evenals de kleur der sprieten en van het geheele lichaam, eenigszins veranderlijk, wat, naar het 

 mij voorkomt, ook door Kuhnt (lUustr. Bestimm. Tab. der Kafer Deutschl. 1913) aanleiding schijnt 

 te zijn, om luteieornis Reitt. ook als eene ab., uit Silesië, te vermelden. 



Cyphon Paykulli Guér. (nitidulus Thoms., $ pallidiventris Thoms., pubescens Zett., $ grandis 

 Tourn.) (C.N.II.141.3.2) is nog bij Smilde, Denekamp, Vollenhoven en op meerdere plaatsen in 

 Zuid-Limburg gevangen. Bij deze soort zijn de tusschenruimten der stippels op de dekschilden 

 grooter dan de stippels zelf; bij het iets langer-ovale $ is de groef achter het schildje klein; bij dat 

 van coarctatus Payk. groot en vrij diep. Zwartbruine exemplaren met roestrood uiteinde der 

 dekschilden zijn: a. a I p i n u s Bourg. (bij Ommen) (B.105); kleine, geheel bruine exemplaren 

 zijn: a. m a c e r Kiesw. (pmicticollis Tourn.), bij Warnsveld, Juli (B.117) -). 



•) M. Pic, Dascillidae, Helodidae, Eucinetidae, Coleopterorum Catalogus {Junk- 

 Schenkling) Pars 58, 1914. 



^) In de beschrijving van deze soort, in C.N. II 140, regel 3 en 2 v.o. staat: „Het 3e sprietlid by het cJ 

 veel korter dan bij het $, bijna gelijk aan het 2e", lees: „Het 3e sprietlid by het <J veel korter dan — , 

 bij het ? bijna enz.". 



