Lil. Lycidae. - HoMALisus. Lygistopter. Dictyopt. - LIII. Cantharidae. - Drilus. 345 



L. von Heyden vond in gras lichtende larven, geheel met de kenmerken der L a m p y r i s- 

 larven, maar zeer breed; bruin met geelachtigen rand, vermoedelijk die van het $; zeer smalle, 

 bovenop geheel zwartbruine, rimpelige, waarschijnlijk ^ larven, op de onderzijde geel, bovenop 

 ook de laatste twee segmenten geel. Voorlaatste sterniet zeer helder lichtend. De soort werd aan 

 neergelegde rottende kaas gevangen (in Nassau). 



LIL Familie LYCIDAE (C. N. IL 148). 



Honialisus fontisbcllaqiici Fourcr. (C.N.II.150. 1. 1) ( = suturalis Oliv., necrochloros Dalla Torre). 

 Deze soort is niet zeldzaam in Zuid-Limburg. Het $ (Rouge ti E. Oliv.) leeft in de huisjes van 

 verschillende slakken-soorten, maar is bij ons nog niet gevonden. 



Lygistopterus sangiiinciis L. (C.N.II.151.2.1). In Nassau werd deze soort o^ de bloemen van 

 L i g u s t r u m v u 1 g a r e L. waargenomen. De larven leven, in aantal bijeen, in rottend eiken- 

 en elzenhout. Reuter vond eens een rottenden boomstam, waarin vele honderde, versch ontwikkelde, 

 kevers aanwezig waren. 



Dictyopterus Latreille (bij Reuter: Mulsant) (C.N.II.151). Op Fig. 80 I, is het 3e sprietlid links, 

 naar verhouding tot het 2e, te kort geteekend. 



Dictyopterus r u b e n s Gyll. (C.N.II.152) rekent Reitter tot een nieuw sub-gen. A p 1 a t o- 

 p t e r u s, bij hetwelk het halsscliild, door eene fijne langs- en dwarskiel, in 4 groefachtig verdiepte 

 velden verdeeld is, de voorrand naar voren gebogen, den kop grootendeels bedekkende. 



D. minutus F. (nigroruber De Geer, pars) (C.N.II.152). Bij Frankfort, in stronken van 

 Picea vulgaris Link., Aug. L. von Heyden beschouwt de sub-genera Dictyopterus 

 Mulsant (= Eros Newm.) en P 1 a t y c i s Thoms. als genera. 



D. Cosnardi Cheviol. (flavescens Redtb., Mercki Muls.) (C.N.II.152 en L.III). Bij Valkenburg 

 en Kerkrade in Zuid-Limburg, Mei. Bedel vond deze soort in het vochtige, broze spint van groote 

 beukenblokken, welke op den bodem lagen. Het dier is zeer traag en blijft veelal onbewegelijk 

 zitten. Een exemplaar werd in het begin van Juni, tegen 6 uur 's avonds, vliegende aangetroffen. 



LUL Familie CANTHARIDAE (THELEPHORIDAE). 



Drilus flavescens Fourcr. (C.N.II.157.1 .1 en L.VI). Volgens E. Olivier ^) is G. A. Olivier de auteur 

 van het genus Drilus, maar ook van de soort flavescens (= parisinus Thunb., serrati- 

 cornis Marsh., $ Cochleoctonus vorax Mielz.). Tot voor korten tijd waren alleen <^(^, in aantal, uit- 

 sluitend in Zuid-Limburg gevangen. Aan de paters H. Schmitz S.J. en F. Rüschkamp S.J., gelukte 

 het, naast de (JcJ ook de $$, in groot aantal, uit Helix-huisies te kweeken '^). Volgens E. C. Rosenherg 

 (Bidrag til Kundskaben om Billernes LTdvikling etc. II, in „Entoni. Meddelelser. II. Raekke, III. 

 Bind. 1908", p. 227) zou deze soort beter in een afzonderlijk genus behooren, voor welke hij den 

 naam Cochleoctonus, door Mielzinsky gegeven, invoerde, op grond dat bij het $ de sprieten 

 10-ledig zijn, terwijl bij het $ van Drilus concolor Ahr. de sprieten 11-ledig zijn en het 

 laatste lid voorzien is van een, naar onderen gericht, uitsteeksel, door Rosenherg als een zintuig 

 beschouwd. Bovendien treft men ook verschil aan in den vorm der sprieten bij het cj der beide 

 vormen. Bij onderzoek blijkt mij echter, dat de sprieten bij het $ van Drilus flavescens 

 niet 10-, maar 11-ledig zijn; het 11e lid is rudimentair en daarnaast bevindt zich een smal, vinger- 

 vormig zin-orgaan. Het maakt dus den indruk alsof twee aanhangsels op het 10e lid staan, welk lid 

 als laatste geduid werd. Het aantal sprietleedjes varieert van 9 tot 10, doch vertoont het laatste 

 lid (dus het 9e of 10e) altijd de twee besproken aanhangsels. Uit een en ander volgt dus, dat het 

 invoeren van een nieuw genus voor onzen gelen Drilus geheel overbodig is ^). Wie nu eigenlijk 

 de prioriteit heeft voor de beschrijving van Drilus flavescens schijnt nog niet uitgemaakt. 

 L. Redtenbacher (Fauna Austriaca II. Bd. 1874) noemt O. A. Olivier (Ent. II. 23, p. 4, tab. I, fig. 



') E. Olivier, Drilidae, Coleopter. Catalog. Junk-Schenkling, Pars 10. 1910. 



') In „Col. Neerl. II. 154, fig. 82 staat: „II. 9 naar Mielzinsky, gewijzigd ea verkleind;" moet zijn: „en 

 vergroot." 



') Zie nader: H. Schmitz, S. J. „Zur Biologie von Drilus flavescens Fourcr". in Entom. Be- 

 richten No. 46, 1 Maart 1909 en: Drilus oder Cochleoctonus" in Entomol. Rundschau, 

 XXVI (1909) No. 5. — L. R. Crawshay „On the life history of Drilus flavescens Rossi", in: 

 Transact. Ent. Soc. London 1903, 39 — 51. — E. G. Bayford. „Drilus flavescens Rossi ? and its 

 larva", in Ent. Monthl. Mag. 1906, p. 267. — en F. Rüschkamp S. J. Zur Biologie der Drilidae und 

 Micromalthidae (Ins. Col.) (Mit Bildertafel und Tabelle, in: „Biolog. Zentralblatt", Bd. 40. No. 8 u. 9 

 1 Aug. 1920). 



