346 LUI. Cantharidae. - Drilus; Podabrus. Gantharis. 



1, a.c); J. Bourgeois (Faune Gallo-Rhén. T. IV. 1884) Fourcroy (Ent. Par., 1785 T, 4 (c^); de oude 

 „Catal. Coleopt. Eur. v. Heyd. Reitt. Weise. 1891" en ook Eosenberg geven op Bossi (Kiesw. Ins. 

 Deutschl. 566) als auteur, terwijl de nieuwe catalogus, Editio secunda, 1906 Geoffroy (Ent. Par. 

 1785 I, 4, T 5) vermeldt. Volgens Rüschkamp verspreiden de $$ een eigenaardigen rottingsgeur, 

 waar de Sê op afkomen; het ^ tracht ojj den rug van het vluchtende § te klimmen, waarop de 

 copulatie op het doorloopende § plaats vindt. Het $ kan door meerdere mannetjes achtereenvol- 

 gens be\Tucht worden. Het aantal eieren, dat reeds spoedig daarna gelegd wordt, bedraagt soms 

 500, welke tot een eigenaardig gevormd legsel aaneengekleefd zijn. Eerst zijn de eieren wit, na een 

 paar dagen geelachtig, later bruinachtig. Na 6 a 7 weken ki'uipen de larven uit, zijn 3 mm. lang, 

 blijven 2 of 3 dagen onbewegelijk stil, worden roodbruin, eten hare eischaal open verspreiden zich 

 met groote snelheid. Aangeraakt rollen zij zich ineen. Na eenigen tijd tracht de larve in een be- 

 woond Heli x-huisje binnen te dringen ; gelukt zulks door het aanbijten van de slak, waardoor zij 

 door de slak naar binnen getrokken wordt, dan wordt de slak geheel verslonden. Dringen twee 

 larven toevallig in hetzelfde slakkenhuisje binnen, dan delft gewoonlijk een van beide het onderspit 

 en wordt door de andere opgegeten. Nadat de eerste slak verslonden is, komt zij voor eenigen tijd 

 tot rust en vervelt. Na gedurende den zomer twee, ook wel drie, zelfs wel een enkele maal vier 

 slakken verslonden te hebben, gaat de larve over in den inactieven, d.i. de wintervorm, met on- 

 bruikbare pooten en kaken ; daaruit komt in April of Mei een actieven vorm met normale pooten en 

 kaken. De ^ larven hebben dan nog in den regel twee, de $$ drie maanden noodig, om vol- 

 wassen te worden. De $-pop gelijkt in vorm op den inactieven lai-venvorm. 



D. eoncolor Alir. (ater Aud., pectinatus Gyll.) ^) (C.N.II.157.1.2 en B.90). Voor 50 jaren ving ik, 

 met behulp van het sleepnet, op lage planten, in een bosch bij Vianen, twee ^^•, later werden nog 

 een paar ,^^ bij Oosterbeek en Rotterdam gevangen. Het schijnt, dat deze soort bepaaldelijk leeft 

 op kleibodem, in de nabijheid der groote rivieren, in vochtige, van slootjes doorsneden, elzenbosch- 

 jes, waarin allerlei struikgewas en lage planten. Daar ontwikkelt zij zich, evenals D. f 1 a v e s c e n s 

 (uitsluitend op mergelbodem in Zuid-Limburg), uit slakkenhuisjes, welker bewoners door de 

 larven verslonden worden. Van de vindplaats bij Oosterbeek werd een groot aantal huisjes van 

 Helix nemoralis L. enAriontaarbustoruniL. verzameld, en aan Pa»ter 

 Schmitz toegezonden, waaruit slechts eene enkele volwassene $-larve (wintervorm) verki'egen 

 werd, welke nog, maar helaas dood, in een der huisjes van H. m e m o r a 1 i s zat. Van eene 

 tweede bezending op 7 April, ditmaals uit het Viaansche bosch, de eerst bekende vindplaats der 

 soort, werd in één dezer huisjes eene levende $-larve aangetroffen, waaruit met succes een $ werd 

 opgekweekt ; op 1 Mei scheurde de pophuid open en werd het $ zichtbaar. Eene tweede zending, 

 van 30 a 40 slakkenhuisjes, leverde geen enkel spoor van Drilus op. 



Het $ (en vermoedelijk ook het c^) schijnt zeer zeldzaam te zijn. P. Schmitz vermoedt, dat in de 

 vi'ije natuur geen imagines van Drilus eoncolor zullen voorkomen vóór Mei. In April is 

 dus nog tijd genoeg om te verzamelen. Hoe vroeger de (op het oog) ledige slakkenhuisjes uit de 

 vrije natuur weggehaald worden, hoe langer men ze op de studeerkamer moet kweeken, wat voor 

 het succes eerder nadeelig dan voordeelig is. Volgens Pater Schmitz ontwikkelen de (^cj zich onge- 

 twijfeld uit kleine slakkenhuisjes, van 6—8 mm. middellijn (Hygro mia 's, Hyalina*s en 

 X e r o p h i 1 a 's). Evenals bij het $ van D. eoncolor uit Denemarken, dat ik van Pater Schmitz 

 ter bezichtiging ontving, is de kleurteekening opvallend verschillend van die van het $ van D. 

 flavescens. De donkerbruine dwarsbanden op de tergiten zijn n.1. niet in 't midden on- 

 derbroken, zooals bij D. flavescens, maar loopen over het midden onafgebroken door. 



Podabrus alpinris Payk. (C.N.II.158). Deze soort werd in Zuid-Limburg (Valkenburg, 

 Gulpen en Epen, Juni Juli; type, sensu Reitter) (L. VII) en bij Breda (a. r u b e n s F.) (L.II) ge- 

 vangen. Volgens Reitter is het type bruingeel, de schedel, het uiteinde der kaaktasters, het midden 

 van het halsschild, benevens het schildje zwart. Volgens (??/ZZew/iai zou het type zijn: zwart, be- 

 halve de mond, de zijden van het halsschild en de schenen (d.i. de var. *annulatus Kiesw. = necro- 

 phoriis Dalla Torre); zie: l.c. noot 1. De a. *lateralis Er. heeft een geheel geelachtig halsschild, bij 

 a. *Mocquerysi Reiche is het midden van het halsschild zwart; bij beiden zijn de dekschilden 

 zwart en de pooten bruingeel. Bij het exemplaar uit Breda (a. ruhens F.) zijn de pooten, behalve 

 de tarsen, geheel roodgeel; ook kunnen de achterschenen gedeeltelijk donker zijn. Bij a. *ruficeps 

 Gabriel is het lichaam rood, kop en halsschild geheel licht gekleurd ; dekschilden zwart, slechts aan 

 den zijrand, vanaf de basis tot aan het midden, smal rood gezoomd; metasternum en achterlijf 

 zwart, dit laatste met lichten rand ; tarsen donker. Vooral op Coniferen. 



Thcicphoriis Schaeffer (Cantharis Fabr. nee L.) (C.N.II. 158.2), zou nu moeten heeten: Cantliaris 

 Lin. (Thelephorus Schaff.) 2). 



') E. C. Rosenberg, Bidrag til Ktinsdskabcii om Billernes Udvikling, Levevis og Systematik II. Dri- 

 lus eoncolor Ahr. : IIuuiu'u.s l-Oihandliug i Skallen af Helix horteiisis, in: Entom. Meddelelser II 

 Raekke, III Bind. 1908, eu mctanidrphosf etc. l.c. 1909. 



') T h e I e p 11 o r u s is, volgous vuii KicsenweUer en Seidlitz, de goede schrijfwijze. 



