LIII. Cantharidae. - Cantharis. Absidia. Rhagony'cha. 349 



V. tigiirata Mnnh. (liturata Gyll.) (C.N.II.165.2.12). Bij deze soort zijn de dijen geheel of gedeel- 

 telijk zwart, bij a. luteata Schilsky grootendeels licht gekleurd. Onder de donkerste exemplaren 

 (vergelijk bij C. r u f a L. a. liturata Fall.) komen er voor die aan melanisme doen denken; bij 

 exemplaren uit Delden, Venlo en Weert is het lichaam grootendeels zwart, slechts de clypeus, bo- 

 venlip, een weinig de zijden en de acliterrand van het halsschild, benevens de randen der sterniten 

 zijn nog iets geelroodachtig gekleurd. Terwijl dit eene extreme, donkere kleursverscheidenheid is, 

 zijn bij Ommen en Winterswijk exemplaren gevangen, bij welke de dijen en schenen gedeeltelijk 

 zwart en de zijden en het uiteinde der dekschilden berookt zijn (deze waren ten onrechte tot C. 

 r u f a, a. litnrata Fall. gerekend (L.IX)); ik noem deze ï u m a t a nov. ab. (B.117). Dea. luteata 

 is nog bij Amby (Limb.) gevangen. 



C. D a r w i n i a n a Sharp (C.N.II.165). Deze soort is in Juni 1914 door 6'. Stock i) op het noor- 

 delijkste gedeelte van het Duitsche Noordzee-eiland Sylt gevangen, waar zij niet op planten leeft, 

 maar op het strand, tusschen aangespoelde zeeplanten (wier of zeegras?), haar buit vervolgt. 

 Sharp ontdekte deze in Schotland, onder dezelfde omstandigheden, sedert werd zij ook bij Queen- 

 borough aan de Theemsmonding gevangen. Stock noemt de dekschilden en de sprieten bij de 

 wijfjes „verkrüppelt", dus rudimentair; zij herinneren aan de yleugellooze wijfjes van een aan- 

 verwant genus. 



Het exemplaar uit Oirschot, waarvan (C.N.II.165, noot 1) melding gemaakt is, bleek toch in het 

 Brusselsche Museum bewaard te zijn. M. i. is het ongetwijfeld een tusschenvorm van C. r u f a tot 

 de a. liturata (L.V). Reitter geeft voor C. Darwiniana als vindplaatsen op: Schotland en 

 België. Volgens Stock's mededeeling schijnt deze uitsluitend een kustbewoner te zijn en is het zeer 

 twijfelachtig of men deze ook ver van de zeekust verwijderd zal aantreffen. W^ellicht dat deze soort 

 ook nog op de Noordzee-eilanden of aan de mondingen van Maas en Schelde ontdekt wordt. 



i\ discoidea Ahr. (signata Fald., humeralis Redtb.) (C.N.II. 165.2. 14). Reitter vereenigt de beide 

 vormen: lineata Bach en liturata Redt. tot eene enkele a. liturata Redtb. (notata Waltl, lineata 

 Bach, deserta Dietr.), bij welke twee korte, zwarte streepjes op het midden van het halsschild 

 voorhanden zijn. Exemplaren bij welke de naad, de zijrand, benevens de toprand der dekschilden 

 zwartachtig zijn, rekent hij tot het type. 



€. Iiaeniorrhoidalis Fabr. (clypeata Illig., nivea Panz., Picciolii Ragusa) (C.N.II. 166.2. 15). 

 Volgens Reitter van de daarop gelijkende C. figurata Goeze het gemakkelijkst te onderschei- 

 den door de grove, meer verspreide granuleering en de spaarzame beharing der dekschilden. 



Absidia pilosa Payk. (C.N.II. 166). Exemplaren bij welke het lichaam donkerbruin is, de 

 randen van het halsschild en de dekschilden licht bruingeel zijn, met een donkerbruinen langsveeg 

 op het achtergedeelte van deze laatsten. A. rufotestacea Letzn. (angularis Sahlbg.) is eene 

 andere soort, uit Oost-Duitschland, maar o.a. ook uit Nassau. 



A. p r o 1 i X a Mark. ($ sulcifrons Mark.) (C.N.II. 166, noot 1). Volgens Schilsky in Westfalen. 

 De hier genoemde drie soorten worden aldus onderscheiden: 



Tweede sprietlid langer dan breed, het 3e lid slechts H maal zoo lang als het 2e. 

 Halsschild bij het ^ iets langer, bij het $ ternauwernood langer dan breed en naar 

 voren iets versmald ; de basis duidelijk afgerond, de achterhoeken stomp. De slapen 

 bij het ($ achter de oogen versmald, bij het $ met nagenoeg parallele zijden; dek- 

 schilden bij het § het achterlijf niet geheel bedekkende. Vuil geelbruin of bruingeel, 

 het eindlid der kaaktasters, de tarsen en veelal ook het uiteinde der sprieten wat don- 

 kerder. Lengte 7i— 9 mm pilosa Payk. 



Tweede sprietlid ternauwernood langer dan breed, het 3e lid tweemaal zoo lang als het 

 2e, Halsschild iets langer dan breed, naar voren versmald, de basis afgeknot en de ach- 

 terhoeken naar buiten hoekig uitstekende. Lichaam lang en smal, licht roodgeel. Eind- 

 lid der tasters iets, de tarsen sterker donker gekleurd. Lengte 8 mm 



rufotestacea Letzn. 

 Tweede sprietlid even lang als breed, het 3e lid ruim tweemaal zoo lang als het 2e. 

 Halsschild bij het ^ vierkant, bij het $ iets breeder dan lang. Dekschilden bij het $ 

 aanmerkelijk verkort. Lichaam roodgeel, de dekschilden lichter geel; sprieten, behalve 

 de wortel, de tasters en tarsen bruin. Lengte 7— 8| mm prolixa Mark. 



Rliagonyclia nigriceps Waltl (cj boops Kiesw.) (C.N.IL167). Exemplaren, bij welke 

 de geheele kop en de dijen zwart zijn, zijn a. *atricapilla Kiesw. 



R. testacea L. (C.N.II. 167.3.3). Bij a. *obsciiritharax Pic is het halsschild geheel zwart. 



') In: Entoraol.-Blatter 1914; Zur Coleopteren fauna der Nordseeinsel Sylt." 



