354 LUI. Cantharidae. - Malthodes. 



Het laatste tergiet verlengd en aan den top breed en diep uitgesneden, of tot ver naar de 

 basis in twee takken gedeeld. Het laatste sterniet als een iets van af het midden op- 

 waarts gekiomden, in het topgedeelte uitgeranden of gevorkten, beugel {^). Halsschild 

 met schuin afgeknotte, naj)vormige voorhoeken, daarachter meestal ongerand ; binnen 

 de zijden slechts met zwakke indrukken 6 



6 Het laatste tergiet breed en diep uitgebogen (^J). De soorten: chelifer Ksw. en 

 d i m i d i a t i c o 1 1 i s Rosenh. (Fig. 12). 



Het laatste tergiet tot ver naar de basis in twee takken gedeeld. Het laatste stei'niet 

 in het topgedeelte gevorkt ((J) 7 



7 Het laatste sterniet gewoon gevorkt ((J) 8 



Het laatste sterniet voor de vorksgewijze splitsing plotseling verbreed en iets naar 

 voren omgebogen ; de vorktakken echter horizontaal of schuin opgaande en naar achte- 

 ren gericht, zoodat zij onder een nagenoeg rechten hoek gebroken toeschijnen, de 

 bovenzijde er van uitgehold (t^). . . De soort: hexacanthus Kiesw. (Fig. 18). 



8 De zijlobben van het voorlaatste sterniet sterk verlengd, den top van het voorlaatste 

 tergiet geheel of nagenoeg bereikende. Het voorlaatste tergiet aan weerszijden aan de 

 basis met een aanhangsel ((^). De soorten: spathifer Ksw. en 1 o b a t u s Ksw. (Fig. 19 

 en 17). 



De zijlobben van het voorlaatste sterniet het derde-laatste tergiet niet of slechts weinig 

 overschrijdend. Het voorlaatste tergiet in of achter het midden der zijden met een 

 klein doornachtig aanhangsel of zonder dit ((^). . De soort: atomiis Thoms. (Fig. 16). 



^lalthodes inarginatus Latr. (biguttatus Panz., Thoms.; nigricollis Steph.) (C.N.II.173.6.1). Bij 

 het (J is het voorlaatste tergiet aan de basis meer dan half zoo breed als het normale vooraf- 

 gaande ; verbreed, van achteren breed afgerond. Het laatste tergiet is klein en kort, aan den top 

 niet of slechts zeer flauw uitgerand. De met elkaar vergroeide takken van het laatste sterniet lang, 

 iets opwaarts gekromd, in het vrije topgedeelte zijdelings samengedrukt, naar boven en naar 

 onderen verbreed en aan den top eenigszins scheef afgeknot (Fig. 1). 



M. t r i f u r c a t u s Kiesw. (quadrifidus Weise) (C.N.II.173. noot -)). Schilsky noemt ook Ham- 

 burg als Aindplaats. Volgens Reitter over de Alpen, Apennijnen, Karpathen enz. verbreid. Boven- 

 zijde grauwbruin, de voor- en achterrand en alle hoeken van het halsschild geel. Dekschilden met 

 eene glanzige, gele topvlek. Bij a. *atramentarius Kiesw. is de bovenzijde geheel zwart, het hals- 

 schild slechts nabij de achterhoeken smal roodachtig gezoomd of geheel zwart, bij de donkerste 

 exemplaren ontbreekt ook de gele topvlek der dekschilden. Bij het ^J zijn de, tot over het midden 

 door een doorschijnenden langsband met elkaar verbonden, takken van het laatste sterniet, in 

 het vrije topgedeelte, in twee ongelijke vorktakken gesplitst. De binnenste vorktak is zijdelings 

 samengedrukt, van achteren verbreed, aan den top schuin afgeknot en naar onderen spits uit- 

 getrokken ; met rechten, stompen of afgeronden bovensten hoek. De buitenste vorktak is aan den, 

 veelal iets verbreeden, top afgerond of toegespitst, even lang of iets korter, zelden iets langer dan de 

 binnenste. Het voorlaatste tergiet is naar achteren sterk versmald, ongeveer J- zoo breed als het 

 normale voorafgaande, van achteren smal afgerond, het onder den top er van neerhangende laatste 

 tergiet meer of minder lang, in het topgedeelte iets naar achteren gebogen en door eene insnijding 

 gevorkt of diep uitgerand (Fig. 2). Lengte 4 — 5 mm. 



M. guttifer Kiesw. (C.X.II. 174.6.2) is nog op meerdere plaatsen in de provinciën Gelderland, 

 Overijssel en Limburg gevangen. Ook op meerdere plaatsen in België verzameld. Bij uitzondering 

 ontbreekt de gele topvlek der dekschilden (a. *guttegemis Reitt.). Bij het o bestaat het laatste 

 sterniet uit twee gewone, flauw opwaarts gekiomde, uiteen staande, beugelvormige takken, welke 

 tot over het midden door een doorschijnenden langsband met elkaar verbonden zijn. Het voor- 

 laatste tergiet is breeder dan lang, naar achteren iets versmald, van achteren breed afgerond 

 (Fig. 3). 



M. mysticus Kiesw. (C.N.II. 174.6.3). De var. ohscuriusculm Dietr. is nog bij Breda, Arnhem en 

 Epen (Limb.) gevangen; ook in België (Yvoir). Bij het ^ bestaat het laatste sterniet uit twee, tot 

 ver over het midden nauw met elkaar vergroeide, opwaarts gebogene beugelvormige takken, welke 

 in het tweede derde gedeelte naar onderen sterker of minder sterk knievormig verbreed en in het 

 topgedeelte naar achteren gebogen zijn. Het voorlaatste tergiet naar achteren versmald, aan den 

 top tamelijk smal afgerond. Het laatste tergiet naar het uiteinde vrij sterk verbreed (Fig. 4). 



M. n i g c 1 1 u s Kiesw. (brevicoUis Thoms.) (C.N.II.174. B.62 en L.VII) moet heeten: b r e- 

 V i c o 1 1 is Payk. (nigellus Ksw., lunifer Czwal.). Bij Epen (Limb.), Juni. In België o.a. bij Houf- 

 falize (prov. Luxemburg). Vroegere opgaven (1881) uit Nederland waren onjuist. Bij het ^ is het 

 laatste tergiet stijlvormig verlengd, met zwak uitgeranden top, en bestaande uit twee dunne, met 

 elkaar vergroeide staafjes. Het 9e tergiet aan weerszijden met eene, schuin naar achteren gerichte, 



