LUI Cantharidae. - Malthodes. - LIV. Melyridae. - Hapalochrus. Malachius. 357 



zijn de laatste segmenten ongewoon steik verlengd, het voorlaatste tergiet aan weerszijden van de 

 basis met een lang, dun, gekromd uitsteelisel ; het laatste tergiet met lange, slanke takken. De 

 zijlobben van het voorlaatste sterniet naar het uiteinde meestal spatelvormig verbreed. Het 

 laatste sterniet dieper gevorkt (dan bij 1 o b a t u s), met lange, den top van het voorlaatste of 

 de basis van het laatste tergiet omgrijpende vorktakken (Fig. 19). 



LIV. Familie MELYRIDAE (C. N. II. 178). 



Deze familie omvat de in Reüter\s „Fauna Germanica" tot de fam. Cantharidae gerekende 

 Sub-Familicn : Malachiinac en Dasytinac (l.c. 179). 



Het genus Hapalochrus Erichs. zou moeten heeten : P a r a t i n u s Abeille. De soort 

 f e m o r a 1 i s Er. (C.N.II.182) komt in Oostelijk Holstein op Elymus arenarius L. voor, 

 waar zij in de bladscheeden kruipt en daaruit door goed slingeren en schudden te voorschijn 

 komt. De a. * piceoantennatios Vorb., bij welke de laatste 5 sprietleedjes donker pekkleurig zijn, 

 is, volgens Künnemann, niet van beteekenis. 



Ulalachius ^) scutellaris Er. (C.N.II.182.1) werd ook in België, bij Stavelot, gevangen. 



M. r u b i d u s Er. Deze soort komt, volgens Reuter, overal in Duitschland voor, maar 

 is, evenals M. scutellaris Er., zeldzaam. De dekschilden zijn rood, met eene groen- 

 achtige of zwartblauwe smalle naadvlek, welke nagenoeg tot aan of tot iets over de helft der dek- 

 schilden reikt (bij scutellaris is het slechts eene kleine, gemeenschappelijke, zwartblauwe 

 vlek aan het schildje). Bij het $ is het 2e sprietlid kort, bij het ^ sterk bijlvormig, het 3e en 4e lid 

 zwakker naar buiten verbreed (bij scutellaris het 2e sprietlid bij het $ kort, knopvormig, 

 bij het (^ slechts naar buiten afgerond-verbreed). Clypeus ook voor de sprieten gedeeltelijk donker. 

 Zelden zijn de dekschilden groen, de smalle zijden, het uiteinde en eene langsvlek achter de schou- 

 ders rood (a. *fallax Strübing). De soort komt in Nassau, Mei en Juni, op bloemen in bosschen voor; 

 de pop werd in het nest van een muurbij gevonden. Lengte 5^ mm. 



M. aeneus L. (C.N.II.183.L1). P. Schultze zag in Oost-Pruissen dat honderde exemplaren op 

 Chrysanthemum i n o d o r u m L. zaten. Op den stengel en aan de zijstengels bevonden 

 zich roodachtige plekken. Niettegenstaande de roodgroene kevers in menigte op de planten zaten, 

 waren zij, wegens de overeenkomende kleuren, slechts moeielijk waar te nemen ; bij het afkloppen 

 der planten werd men opnieuw verrast door het groot aantal exemplaren dat men zag vluchten, 

 terwijl men van te voren moeite had er een te zien. Op andere planten zag men ze niet, behalve op 

 een U m b e 1 1 i f e e r, die eveneens roodachtige stengelvlekken vertoonde. In Zwitserland, 

 Tirol en Oostenrijk komt eene var. *medki.s Abeille voor, bij welke de dekschilden groen-metallisch 

 zijn, slechts met een smallen randzoom en het uiteinde rood. 



M. bipiistiilatus L. -) (C.N.II.183.1.2). Bij a. i ni m a c u I a t ii s Rey (L.IX) is het halsschild 

 eenkleurig donker metallisch, niet aan de voorhoeken rood gevlekt ; bij Bunde nabij Maastricht. 



M. s a r d o u s Er. (C.N.II.183, noot 1). Deze soort, welke op Corsica en Sai-dinië voorkomt, 

 werd ook langs de Oostzeekust (bij Warnemünde en bij Misdroy op het eiland WoUin) gevangen. 

 Ook op Terschelling, Juni, werd een $ gevangen, dat nagenoeg aan de beschrijving van deze soort 

 beantwoordt. Zij is het naast verwant aan m a r g i n e 1 1 u s, doch gemiddeld kleiner. Terwijl bij 

 m a r g i n e 1 1 u s het 3e en 4e, veelal ook het 5e sprietlid, op de binnenzijde zwak, maar duidelijk 

 uitgerand zijn, zijn deze leedjes bij s a r d o u s gewoon, met volkomen rechten binnenrand. 

 Volgens Kranss is de soort blauw of violet (bij ons exemplaar groenachtig), het uiteinde der voor- 

 schenen meer of minder geel ; clypeus, bovenlip, de eerste 6 of 7 sprietleedjes op de onderzijde, 

 ook de tasters (behalve het zwarte eindlid) en de tarsen geel; een tamelijk smalle ^) zoom langs den 

 zijrand van het halsschild, benevens het uiteinde der dekschilden rood ; dit alles ook bij ons exem- 

 plaar, waar de voor- en middeltarsen geelachtig zijn. Bij het ^ zijn de dekschilden aan het uiteinde 

 niet ingedrukt, maar iets rimpelig. Lengte 4^—5^ mm. Het exemplaar van Terschelling komt in 

 kleur volkomen overeen met een exemplaar uit Corsica in mijne collectie (kop en dekschilden zijn 

 groen, zooals bij b i p u s t u 1 a t u s, het halsschild meer geelkoper-kleurig groen); het 3e spriet- 

 lid is op de binnenzijde in 't geheel niet, het 4e echter zeer flauw, het 5e daarentegen weinig of niet 

 uitgerand; de bleek-roodgele randzoom van het halsschild is zeer smal, nog smaller dan bij het 

 Corsikaansche exemplaar. Bij 4 exemplaren uit Corsica, in de collectie D. van der Hoop, door »S7e. 

 Claire Deville gedetermineerd, is een ervan groenachtig (even als ons exemplaar), de andere drie 



') Dr. H. Krauss, Bestimmungstabelle der europiiischeu Coleopteren No. 49, Genus Malachius, 

 Paskau 1902. 



') Zie : C. Urban, Zui Naturgeschichte des Malachius b i p u s t u 1 a t ii s L. in : Entom. Mittcil. 

 Bd. III, Berlin 1914. 



') Bij M. m a r g i n e 1 1 u s is die zoom zeer breed. 



