358 l^l\'. IMki.ykidak. - Malachius. Axinotarsus. Ebaeus. 



meer blauwachtig-groen, op kop en halsHchild blauw; bij drie ervan is de blei^k roodaclitig-gelo 

 randzoom van het liaisschikl, evenals bij liet exemplaar uit Terschelling, oi)vall<>nd smal, maar 

 toch nog iets brccdcr dan bij het inhuidsclic e.\<-mpljuu-; bij een vierde exenipiaai' \nt Corsica is de 

 meer roodachtige randzoom van het halsscinld opvallend breed. Wat de s])rietleedj(^s betreft is, 

 evenals bij het ', inlandsche «'xemplaar, het 4(^ lid zeer flauw uitgtMiind ; bij een ,j' daarentegen, even- 

 als het r)e Cn (ie lid. die|) uitgeiund. De jiooten zijn, met de tarsen, donk(^r gc^kieurd, bij (''ón exem- 

 ])laar de voor- en middeltarscn gceliood. 



Uit de hier genoemde bijzondeiheden blijkt m.i. duidelijk dut h(!t bc^wuste V tot M. sardous 

 moet g(Meken(l worden. Nad(M'e onderzoekingcMi op Terschelling en oj) de andere knsttnlanden zul- 

 len wellicht meer licht versi)reiden omtrent het voorkomen van deze soort langs de Noor-dzee-kust. 



M. e I e g a n s Oliv. ((!.N.l 1. l.s:5) wonlt bij Rcillcr niet vermeld. Zij zou in België bij Houffalizo 

 en ook bij Hamburg gevangen zijn. 



M, spinoaus Er. (angiistatus Mi'nótr.). Terwijl l)ij b i p n s t u I a t \i s, viridis en 

 8 p i n i p e n n i s de bovenzijde duidelijk met opgerichte zwarte har<Mr bezet is, ontbreken dczo 

 bij s ]) i n o s u s totaal, liet voorste gedeelte van den koj) is grooterrdeels donker'. (Jroen of blauw, 

 het uiteinde der dekschilden met ecrrc rood»-- vh^k; bij het (^ ingedrukt. Sprieten bij het <^ nagenoeg 

 gewoon. Lengte 4- 5è mm. In Krardirijk in het J)ept. Loire Irdórieure, ook in Thüringen langs 

 zoutmeren. Ook in Engeland oj) biezen, op moerassige plaatsen. 



M. V >i 1 n e r a t u s Abcille. Deze soort komt bij Parijs en in lu^ franseho Dejjt. Seinc et Oise 

 voor, op eene kleine ,] u neus -soort, langs veenderijen, vooral o|) luit eiruUi van Mc^i. Ook in Enge- 

 land aan de Theems-mondingen, bij (^iieensborough en Sheerness, in de bloenuMi van A r m e r i a 

 V u I g a r i s Willd. l)cz<!, mij ord)ckendo, soort is smaller dan s ]) i n o s u s, mvrr langwerjjig, 

 nr(;t slarrkere sprieten, ev(Mieens zonder opg(Michte haren o]) de dekschilden. Dekschilden metal- 

 lisch groen, aan het uiteinden rood gi^vlekt; halsschild gc^heel gro(!iia(^h(ig. SprietcMi gewoon, niet ge- 

 kamd, draadvornrig, har(^ leedjes met nag<Miocg ])aiallcl(^ zijdcMr; giïhccl zwart. Tasters geheel 

 donker' geklernd. Bij het ,^ is het uiteiiule der dekschilden sterk ingeknepen, ingtulr-ukt en, evenals 

 bij s |) i n i p e n n i s (( '.X. 1 1. 184), van een sterk gekromd, zwait, doorriachtig uitsteeksel voor- 

 zien; bij luit V is de top der dekschilden iets uitgerand en aan weerszijden van de uitranding van 

 een bundeltje haien voorzien. Ijc-ngte 5^ mnr. 



M. B a rn e V i 1 1 e i l*\iton. i)ez(! soort, welke o.a. in de Pyreneeën voorkomt, werd ook in 

 Engeland (Norfolk), in d(5 bhxMuen van C o n v o 1 v u 1 u s a r v e n s i s L., gevangen. Zij gelijkt 

 zeer op viridis en kan allicht met de a. elexjans V., ver'wisseld worden. Zij behoort tot eene 

 groep, bij welke d(i dwarsindruk aan het uiteirule der dekschilden bij het cJ smal en de membraan 

 van de klauwen in beide seksen sterk ontwikkeld is '). J5ij het ^ is, volgens Kranss, het uiteinde der 

 dekschilden, ofschoon rriet zec^r- di(i]), duidelijk dwars ingedrukt; sprieten gewoon, het Ie tot 9e 

 lid aan de orrderzijch^ meer of rrrindcr' geel; het eindlid der geU^ tasters zwart; e])imeren van den 

 niesothorax geel. Het ',' P'l'jkt o|) het ',' van viridis, «loch is gemakkelijk te her-keruien, o.a. 

 aan de gcuiUu'htigtï klerrr' der' voor- en rrriddf^ltarsen en van het voorhoofd; de warrg(Mi en de ei)ime- 

 ren van iV'W nresothorax zijn geel; het 4e tot öe sprietlid aan de binnenzijde volkomen recht, de 

 4 tot r> eerste spric^tleedjes meer of minder roodgeel; tasters (behalve het zwarte eindlid geel). 

 Ivongto 4 — 4i: mm. 



IM. viridis F. (C.N.II.184.1.4). De a. e I e (; a u s F. {immaculatus Dej., ronrolor Hclnlsky) 

 (L.V) bij Si^hellingwotide. 



AxiiiotarsiiH riiricollis Oliv. (rubricoUis Marsh.) (C.N. 11.184.2.1) is nog op vele ])laatsen in Zuid- 

 Lirrrbirrg gcvarrg(Mi. liet vinden bij Rotter'dam is ecnigszins twijfelachtig. 



VAm-iis a |) p v n d i e u 1 a t u s Er. (C.N.1 1.18(), noot 1). Volgens Sriiilskif in de llijni)rov. en 

 l)ij llarirburg; volgens Jiciltcr niet algemeen in Duitschland. 



E. e o e r ir 1 e s c e n s Rr. (nigricollis Kust.). Volgens Schil'iki/ in Westfalen en Noord -Duitsch- 

 larrd. Deze laatste twee soorten, benevens f 1 a v i e o r n i s Er. ((IN. II. 186), bij welke de toprand 

 der dekschild(Mi niet licht g(izoomd is '^) en slechts de aanhangsels bij het cJ veelal geel zijn, on- 

 deischeiden zich aldus: 



') Ilct Huh-Kori. II. VI) op tl >i s MnlH. — M. viridis, li i p ii s t u 1 a t u s en a c ri c ri s werden 

 lor een siil)^'eri. M a I a e li i ii H s. s( r. urerekerid. liij wellie de del<seliildeii in lieide seksen n i e t illRO- 

 <lniUt zijn. M. ni a r ^r i " e 1 I ii h wer'd (ot een snl>-Ken. (' 1 n n o i> t i 1 n s Muls. tceliraelit. Iii.) hetwelk 

 de deUseliilden aan den top van het .', hi'eed en diei» iiit),'eliidd en van \\\vr doorntje.s voorzien zijn. 



») .Sridlil: (Kauini Tianssvlvanlea ISitl, ii. .OKi) zcmtI van K. f 1 a v i e o r n i s Kr.: „di.> Siiilze der' Klri- 

 ««•Ideeken oft hei J inelir. hei ¥ .schrnal trelh"; volk'ens liiiUrr de dekschilden eeiikleurik'. slechts een der 

 aanliariKscla Kcol. IJij een puur $? uit Oostenrijk zie ik uog een uiterst fijn, geelhruin randje aan den top 

 (zie: C.N.II.186). 



