368 LIX. Anobiidae. - Episernus. Anobium. 



de dekschilden (bij a. *obscurior Pic zwart) meer of minder bruingeel. Lengte 3—4 



mm gentilis Rosenh. 



Halsschild aan de basis het breedst, van daar naar voren iets versmald, de zijden voor 

 het midden niet hoekig. Geheel licht gekleurde exemplaren (immatuur ?) zijn: a. *testa- 

 ceiis Pic. Zie verder: C.X.II.228 striatellus Bris. 



Anobium denticolle Panz. (C.N.II.229.5.1) is nog op meerdere plaatsen in Zuid-Limburg ge- 

 vangen. Zij leeft ook achter de schors van Fagus, Pinus picea L. en ontwikkelt zich 

 nog uit oud kersenhout en Robinia pseudacacia L. 



A. ?c o n t it s II ni Kraatz (denticolle Sahlbg., Gyll., Thoms.) (B.104). Een exemplaar, in Juli 

 bij Scheveningen gevangen en vermoedelijk met hout uit Noord-Europa geïmporteerd, behoort 

 hoogst waarschijnlijk tot deze soort, doch is daarvan opvallend onderscheiden door het niet 

 vergroeid zijn van het 2e tot 5e sterniet en daarom hetzij eene merkwaardige afwijking, of mis- 

 schien wel eene onbeschrevene soort. Volgens v. Seidlitz komt de soort in Zweden en Finland 

 voor, volgens Eeitter ook bij St. -Petersburg en zelfs in Spanje. Het exemplaar is zoo opvallend, 

 dat ik eene uitvoerige beschrijving ervan niet overbodig acht. 



De beschrijving bij de verschillende auteurs past volkomen op ons exemplaar, behoudens dat 

 het 2e tot 5e sterniet in het midden vergroeid moesten zijn (evenals bij A. d e n t i c o 1 1 e Panz. 

 en bij de niet als inheemsch bekende A. p e r t i n a x L.), wat echter bij ons exemplaar niet 

 het geval is. 



Vooreerst behoort het zonder eenigen twijfel tot het genus Anobium F., daar het halsschild 

 aan de zijden volkomen gerand is, de dekschilden van scherp ingestoken en goed begrensde stippel- 

 lijnen voorzien zijn, de bovenzijde uiterst fijn neerliggend behaard is, het halsschild iets smaller 

 dan de dekschilden is en de voorcoxae niet aaneenstooten. Dan is de niet sterk ontwikkelde bultige 

 verhevenheid op het halsschild van voren duidelijk breed ingedrukt en door een diepen langsin- 

 druk, welke naar voren als eene scherpe groef doorloopt, volkomen middendoor gedeeld ; bovendien 

 is het halsschild aan de basis het breedst, waarom het derhalve tot het sub-gen. D e n d r o b i u m 

 Muls. behooren zou, wanneer ook het 2e en 5e sterniet in het midden vergroeid waren. Tot de beide 

 andere sub-genera, M i c r o b r e g m a Seidl. ^) en A n ob i u m s.str. kan het exemplaar 

 niet gerekend worden, daar bij het eerstgenoemde sub-genus, ofschoon de bultige verhevenheid 

 op het halsschild evenzoo in de lengte duidelijk ingedrukt is, het halsschild daarentegen aan de 

 basis sterk versmald is en aldaar veel smaller is dan de dekschilden aan de basis (hiertoe behoort 

 A. e m a r g i n a t u m Dfts., bij welke de sterniten niet vergroeid zijn); en bij het sub-gen. 

 Anobium s.str. is de bultige verhevenheid op het halsschild zijdelings gecomprimeerd en in 

 het midden hoogstens slechts van eene verdiepte langslijn voorzien. Uit een en ander volgt dus 

 dat voor ons exemplaar, wanneer het niet tot het sub-gen. D e n d r o b i u m gerekend mag 

 worden, een nieuw sub-genus zou moeten worden opgesteld, maar dan is het ook eene nieuwe soort. 



De verwantschap van A. c o n f u s u m Kr., met de aanverwante soorten blijkt uit de hierbij 

 gevoegde tabel: 



1 De zijrandlijn van het halsschild is van voren, op eenigen af stand van de voorhoeken, 

 vorksgewijze vertakt, waardoor een driehoekig vlak aanwezig is; de bultige verheven- 

 heid over het midden met een oppervlakkigen langsindruk, van voren niet ingedrukt; 

 de basis nagenoeg overal, maar vooral in de achterhoeken, geel viltig behaard. Dek- 

 schilden aan den top te zamen afgerond, met zwakkere stippellijnen dan bij p e r t i- 



nax L. Zie verder: C.N.II.229.5.1. denticolle Panz. 



De zijrandlijn van het halsschild loopt gewoon (niet vorksgewijze vertakt) tot aan de 

 voorhoeken door en vormt daar geen driehoekig vlak. Aan de basis van het halsschild, 

 hoogstens alleen in de achterhoeken, geel viltig behaard 2 



2 Halsschild in de achterhoeken met eene goudgele viltvlek ; de bultige verhevenheid met 

 een duidelijken langsindruk, van voren niet ingedrukt ; voor het schildje met eene opper- 

 vlakkige langskiel. Zie verder l.c p e r t i n a x L. 



Halsschild zonder gele viltvlekken; de bultige verhevenheid niet sterk ontwikkeld, of 

 wel de schijf gelijkmatig gewelfd; de basis voor het schildje zonder eenige aanduiding 

 van eene langskiel 3 



3 Voorhoeken van het halsschild recht, scherp aangeduid. Beharing der bovenzijde 

 uiterst kort, de grondkleur niet bedekkend. De bultige verhevenheid van voren 

 breed ingedrukt en door eene langsgroef duidelijk middendoor gedeeld. Dekschilden 



') Bij de sub-genera Dendrobium en Microbregma heet het bij Reitter („Bestiinm. Tab. 

 47, Heft 1901, blz. 19 en Fauna Germanica III, 1911, blz. 311): „Der mehr weniger erhabene Höclier des 

 Halsschildcs vorn eingedrückt, oder durch ein Mittelgrübchen getheilt". Bij A. c o n f u s u in Kr. is 

 zoowel een middelgroefje op do bult van het halsschild als een dwarsindruk er voor voorhanden, bij de 

 andere soorten van het sub -gen. Dendrobium en bij het sub-gen. Microbregma is alleen 

 een middelgroefje aanwezig. 



