370 LIX. Anobhdae. - Anobium. Xestobium. Ernobius. 



Hadrobregmus Thoms. De soort wordt door hem genoemd : costatiis Arrag. (fagi Muls. et 

 Rey, fagicola Muls. et Rey , fulvicornis C. G. Thoms.). Zij is nog op meerdere plaatsen in Lim- 

 burg gevangen. 



A. fulvicorne St. (morio Villa, rufipes Mrsh.) (C.N.II.231.5.4) is nog bij Ainhem, Warnsveld, 

 op vele plaatsen in Zuid-Liniburg en ook bij Loosduinen Juli, Aug. (vermoedelijk met hout ge- 

 importeerd) gevangen. Zij is uit Carpinus verkregen en wordt in aantal van Crataegus 

 geklopt. 



A. nitiduni Herbst (canaliculatum C. G. Thoms., striatum Gyll.) {C.X.II.232.5.5) is nog bij 

 Bussum, Juni, drie jaren achtereen, uit beukenhout, gekweekt (de $$ zijn soms zeer groot); ook 

 nog op meerdere plaatsen in Zuid-Limburg. Vroegere opgaven (uit Breda, Berg-en-Dal, Ruurlo en 

 Doetinchem) waren onjuist. In Kassau, in menigte uit klimop gekweekt en uit oud wilgenhout. 



Xestobium rufovillosuni De G. (tessellatum F., pulsator Schall.) (C.N.II.232.6.1) ontwikkelt 

 zich ook uit het hout van haagbeuk, wilgen en van oude kastanjes. Het (J klopt met het voorhoofd 

 tegen het vermolmde hout, de sterke toon dient om het § te lokken. 



X. pliinibeuiu 111. (aeneum Meg., coerulescens Geoffr., erythropus Steph., politum Dfts.) (C.N.II. 

 232.6.2). De a. variabile De G. (aeneicolle Dahl i.1.) heet bij Reitter en Schilsky a. aeneicolle Bach 

 (rariabile du V.), bij M. Pic: a. thoracicuni Rossi {aeneicnlle Bach, variabile Jacq. du Val); deze 

 ab. is op meerdere plaatsen in Zuid-Limburg en bij Denekamp gevangen. Halsschild als de dek- 

 schilden licht gekleurd. Tegen den winter wordt de soort ook wel uit droge afgevallen beukenbladen 

 verkregen en soms van braamstruiken geklopt. 



Ernobius ^) abietinus Gyllh. (C.N.II.233). Dat deze soort in Nederland zou gevangen zijn 

 (volgens wijlen Dr. Rousseau te Brussel) is mij niet bekend. 



E. abictis F. (brevicornis Bach, ?laevis IVIrsh., abieticola Thoms.) (C.N.n.234.7.1) is door het 

 geheele land verbreid en op sommige plaatsen niet zeldzaam. 



E. niollis L. (consimilis Muls. et Rey -), convexifrons Melsh., sybaris Kugel., tarsatus Kr., 

 testaceus L. ed. Gmel, gigas Muls. et Rey) (C.N.II.234.7.2). Exemplaren met eene oppervlakkige 

 middelgroef op het halsschild zijn: a. *sulcatuhis (niet sulcalus) Muls. 



E. pini Sturm (parens Muls. et Rey) (C.N.II.235.7.3) schijnt zich ook uit afgevallen pijnappels te 

 ontwikkelen. De door mij vermelde a. pini Ratzeb. {crassiuscidus Muls.) moet heeten: a. crassius- 

 culiis Muls. et Rey. De larve schijnt te leven in de door Retinia Buoliana Schiff. 

 aangetaste, verdroogde dennenspruiten. 



E. angusticoUis Ratzeb. (tabidus Ksw.) (C.N.II.235.7.4). Maurice Pic beschouwt E. parvicollis 

 Muls. et Rey. (l.c.7.5) als eene var. van angusticoUis Ratz. Beide vormen werden in 

 België bij Tervueren gevangen, zoo ook E. tabidus Ksw. (l.c.236). (Volgens M. Pic sjTioniem 

 met angusticollis). E. parvicollis zag ik nog uit Assen, Juni. 



E. nigrinus Strm. ( ?canaliculatus Thoms. ?mollis Geoffr.) (C.N.II.236.7.6). Volgens Reitter 

 onderscheidt zich de var. (of a.) politus Redtb. {fu^cus Muls. et Rey, nigrinus Thoms.) door het 

 ontbreken van de gladde middellijn op het halsschild; Kiihni zegt hierbij: dekschilden roodbruin, 

 sprietwortel, schenen en tarsen roodachtig. De gladde middellijn komt mij voor zoowel bij zwarte, 

 zwartbruine als bij exemplaren met roodbruine dekschilden, al of niet aanwezig te zijn. 

 Met het tj'pe. 



E. longicornis Htrm. (microtomus J. Sahlb.) (C.N.II.236 en L.III). Het type bij Oldenzaal en 

 Eerbeek. In België bij Ter\aieren. Bij a. d i 1 u t i p c n n i s Gerh. (B.115) zijn de dekschilden 

 geelbruin, bij Winterswijk. 



') Zie: J. Gerhardt Beitrag zur Kenntnis einiger E r u o b i u s-Arten, aus der Gruppe des nigri- 

 nus Er., in: Zeits. f. Entomol., Breslaii 30, 1905. M. Pic, Anomalies, rectifications et synonymie con- 

 cernant Ie genre Ernobius Thoms. (Buil. Soc. Ent. de France 1914, No. 7 — 8, p. 251 — 252). 



') Volgens Sharp (The Entom. Monthly Mag. LU (3d series-vol. II. 1916) is E. consimilis Muls. 

 eene van m o 1 1 i s L. onderscheidene soort. Volgens hem is m o 1 1 i s iets langer en bleeker van kleur, 

 met meer uitpuilende oogen, het 6e, 7e en 8e sprietlid nagenoeg even lang, terwijl bij consimilis 

 het 7clid opvallend langer is dan het 6e en 8c. Bij het 3 van m o 1 1 i s zijn do voorschenen gebogen, bij 

 consimilis volkomen recht. Het tJ van consimilis heeft doorgaans langere sprieten dan het 

 $, het 9e lid ervan heeft volkomen parallele zijden, terwijl dit bij het ? aan den binnenrand duidelijk 

 gebogen is. Sharp geeft deze den nieuwen naam E. Mulsantianus. Hij vond deze soort op ver- 

 brande echotsche dennen. 



