LXI. Alleculid. - Prionych. Hymenal. Pseudocist. Gonod. Mycetoch. Cteniop.Omophl. 379 



Prionyciius m e 1 a n a r i u s Germ. (ater Redt., ater (J Seidl., atra $ Baudi, nitidula Thoms., 

 laevis Rosenh.) (C.N.II.271) onderscheidt zich, volgens Reuter, nog van ater F., doordat het hals- 

 schild aan den geheelen omtrek uiterst fijn lijnvormig gerand is en de tarsen roodbruin zijn. Bij 

 ater is de voorrand van het halsschild in het midden ongerand en zijn de tarsen donkerbruin. 



Hymenalia rufipes F. (fusca Illlig.) (C.N.II.271.3.1) is de soort waarvan een exemplaar, in 1854 

 en 1870, door Snellen van Vollenhoven verkeerdelijk als C i s t e 1 a m o r i o Dahl werd opgegeven. 

 Zij werd ook in Valkenburg (in huis) aangetroffen. Volgens L. von Heyden overal op dermen 



(Nassau). 



Cistela F. (Pseudocistela Crotch) (C.N.II.271.4) heet bij Reitter en Borchmann: Pseudocis- 

 tela Crotch. Bij Schilsky is Pseudocistela Crotch een sub-genus van G o n o d e r a Muls. 



Pseudocistela ceramboides L. (rufa De Geer, striata Foiu-cr. denticornis Duf.) (C.N.II.272.4.1). 

 De op een meelworm gelijkende larve leeft in het houtknaagsel van verschillende boorkevers, 

 in eiken. 



Gonodera Luperus Herbst (fulvipes L., erjdihropa Mrsh.) (C.N.272.5.1) is nog bij Delden, Dene- 

 kamp, Meerssen, Valkenburg, Epen en Kerkrade (Limb.) Mei, Juni, gevangen. Ook op bloemen. 



Mycetochara Berthold (Mycetophila Gyll., Mycetocharis Gyll., Mycetochares Latr., Myce- 

 tocharus Steph.) (C.N.II.273.7). 



De soort a x i 1 1 a r i s Payk. (C.N.II.A.775) is bij Roosendaal nabij Arnhem, Sept., gevangen; 

 de lichte schoudervlek is bij dit exemplaar weinig scherp aangeduid, zij nadert tot de a. *morio 

 Redt. welke laatste door Borchmann geduid wordt als: morio Seidl. ((J linearis Gyll., $ morio 

 Redt., 5 maurina Muls., (J fuscicornis Muls.). 



M. bipustulata lUig. (^ scapularis Gyll.) (C.N.II.274.7.1) heet bij Reitter en Schilsky: humeralis 

 Fabr. (scapularis Gyll., bij Schilsky ook = bipustulata Illig.); bij Borchmann — $ bipustulata 

 UI. — ? scapularis 111. Wasmann vond de soort bij Exaeten (Limb.) Mei, Juni, bij L a s i u s 

 n i g e r. 



M. pygmaea Redtb. (C.N.II.274.7.2., als ab. van linearis UI.) leeft uitsluitend in de 

 gangen van mierennesten (kleine L a s i u s-soorten onder steenen en achter boomschors); zij maakt 

 spartelende bewegingen, is zeer vlug en komt vooral voor inCroatië, Slavonië, Bosnië, Herzegowina, 

 het Balkanschiereiland en den Caucasus, in gezelschap van eene C 1 a v i g e r-soort, maar schijnt 

 ook in Pruissen.Thüringen en Silesië gevonden te zijn en is wellicht ook nog meer westwaarts te 

 vinden. Reitter beschouwde deze soort in zijne revisie (Deutsch. Ent. Zeits. 1884. 247) als var. van 

 linearis UI. en werd zij door v. Seidlitz slechts door de bruine dijen van linearis onder- 

 scheiden, daar hij zegt {Erichs. : Nat. Ins. Deutschl. V.II.163) dat deze zich behalve door de donkere 

 dijen in geenerlei wijze van het type onderscheidt. 



Het (J onderscheidt zich door de dieper zwarte kleur, den smalleren vorm, de zwarte sprieten, 

 bij welke slechts het Ie lid of de beide eerste leedjes bruin gekleurd zijn; met vuil lichtbruine pooten 

 met zwartachtige dijen. Het $ gelijkt meer op dat van linearis $, de sprieten zijn echter ge- 

 kleurd als bij het <^, de pooten eenkleurig vuil lichtbruin, de dijen meestal niet donkerder; de dek- 

 schilden in den regel zwartbruin, dichter en langer zwart behaard. (^ en $ onderscheiden zich nog 

 door de iets dichtere bestippeling van het halsschild, de slankere, minder verdikte sprieten (bij het 

 ^ zijn de leedjes veel meer gestrekt), het eindlid is niet als bij linearis zwakker gebouwd; 

 verder zijn de dekschilden veel fijner en dichter bestippeld, de langstrepen uit dicht opeenstaande 

 stippels bestaande, de tusschenruimten met gelijke, minder dicht staande, stippels ; bij linearis 

 zijn de langsstrepen veel sterker en de tusschenruimten opvallend fijner bestippeld. Er komen 

 meer ^^ dan $$ voor, bij linearis schijnt juist het omgekeerde het geval te zijn ^). Lengte 

 5 — 6 mm. 



Cteniopus flavus Scop. (sulphureus L.) (C.N.II.275.8.1) heet bij Schilsky en Reitter: sulphureus 

 L. (flavus Scop.), bij Borchmann: flavus Scop. (sulphurea L. lutea Fourcr.). De zwa velgele exem- 

 plaren komen veel voor op de gele inflorescenties van Galium verum L. 



Omophlus rufitarsis Leske ( Armeriae CHirt., pinicola Redt., pubescens Muls ; Amerinae 

 Kirsch) (C.N.II.275 en B.104). Uit eene oude collectie een exemplaar van de a. /rig'irfits Muls., 

 met de etiket: „Nymegen (Oudemans)". Niet onwaarschijnlijk is het dat bij een lateren bezitter 

 etiketverwisseling heeft plaats gehad. Onmogelijk is het echter niet, dat deze soort bij ons meer 



>) Zie: Reitter, in Entom. Naclir. 1899 No. 10, blz. 157. 



