LXIV. MoRDELLiDAE. - Anaspis. 383 



.4. Ilava L. (chiragra Duf.) (C.N.II.297.2.3). Bij a. *pectoralis Schilsky zijn de dekschilden geel 

 en alleen de buik zwart. Deze soort is nog bij Ankeveen, Bodegraven, Rotterdam en twijfelachtig 

 bij den Haag gevangen. Overigens is zij in alle grensprovinciön zeer verbreid. De var. thoracica 

 Emery is ook bij Sloten (Amsterdam) gevangen. 



A. m e 1 a n o s t o m a Costa (monilicornis Muls.) (C.N.II.297) werd in Nassau uit beuken- 

 liout gekweekt. Volgens L. von Heyden is A. r u f i 1 a b r i s Gyll. (l.c. 2.4) een bergvorm, welke 

 in Nassau en om Frankfort meestal met melanostoma schijnt verwisseld te zijn. 



A. pulicaria Costa (forcipata Muls., lateralis Steph.) (C. N. 11.298. 2. 5) is nog bij den Haag, Rot- 

 terdam, Haarlem, Hilversum, Ellecom, Ommen, Denekamp en op meerdere plaatsen in Limburg 

 gevangen. 



A. t'rontalis L. (assimilis Snell. v. Voll., atra F., flavifrons Eschsch., flavoatra Letzn., nigra 

 Rossi) (C.N.II.298.2.6). Exemplaren met rood halsschild, waarop in het midden eene meer of 

 minder uitgebreide zwarte vlek, zijn: a. *mac'ulicollis Motsch., of met eene zeer klein vlekje, *a. 

 punctata Eschsch. Ontwikkelt zich uit oud hout. 



A. Garneysi Fowl. (C.N.II.298 noot 2). Deze soort is meer verwant aan A. n i g r i p e s 

 Ch. Bris., eene soort uit meer zuidelijke streken, dan aan pulicaria Costa; de larve schijnt te 

 leven in oude holle boomen, terwijl pulicaria in massa voorkomt in streken waar geen boo- 

 men zijn en zich zeker in de stengels van kruid- of heesterachtige planten ontwikkelt. Langs de 

 fransche kust op meidoorn, ook in het bosch van Compiègne. 



A. tlioracica L. (confusa Emery, lateralis Thoms.) (C.N.II.299.2.7) is nog in het Haagsche bosch, 

 bij Amsterdam, Haarlem, Jisp (N.-Holl.), op Walcheren, in Friesland, LTtrecht, bij Ommen, Breda 

 en, met de var. Gerhardti Schilsky, op meerdere plaatsen in Gelderland en Limburg gevangen. 



A. Regimbarti Schilsky (B.114). Deze soort is het naast verwant aan r u f i c o 1 1 i s F., 



eveneens met nagenoeg geheel zwarten ^) kop. Vooral is zij opvallend doordat de dekschilden langs 

 den naad en aan het uiteinde diep zwart behaard zijn, zoodat deze deelen den indruk maken kaal 

 te zijn, tegenover het overige gedeelte dat geelachtig behaard is. Bij r u f i c o 1 1 i s daarentegen 

 zijn de dekschilden overal, gelijkmatig fijn,- zijdeachtig, geelachtig behaard. Aan Ste. Claire-De- 

 ville komt het voor dat in het grootste gedeelte van Frankrijk niet een enkele Anaspis 

 beantwoordt aan de door Schilsky geduide r u f i c o 1 1 i s F. Fabricws beschreef zijne M o r- 

 della ruficollis op exemplaren uit de omstreken van Parijs, zoodat deze moet blijven 

 heeten: ruficollis F. ; zonder twijfel, zegt hij, is dit de kever „a bande suturale obscurée", welke 

 veel om Parijs gevonden wordt en die door Schilsky op nieuw als Regimbarti beschreven 

 is. A. ruficollis Schilsky (non Fabr.), met volkomen gel ij k matige beharing, 

 schijnt zeldzaam in Frankrijk gevonden te worden. Deze moet, volgens Deville, heeten E m e r y i 

 Ragusa, „lequel s'applique d'aiileurs en propre a une petite race a tête o r a n g e é, avec Ie vertex 

 a peine obscure i" (algemeen op Sicilië, Corsica en Elba). 



A. ruficollis F. in britsche collecties zou zijn Regimbarti Schilsky, van wegen het diep 

 zwarte topgedeelte der dekschilden en den langen, smallen,driehoekigen, diep zwarten naadband, 

 waarvan de top aan het schildje gelegen is. Terwijl Schilsky en RoeUgen A. Regimbarti voor 

 Duitschland alleen de Rijnprov. (Koblenz) '^) als vindplaats noemen, blijkt mij dat alle in Ne- 

 derland gevonden exemplaren (39 in mijne collectie) niet tot ruficollis F., maar tot 

 Regimbarti Schilsky zouden behooren, terwijl slechts een exemplaar uit Domburg, Juni 

 en een uit Arnhem vi'ijwel beantwoorden aan ruficollis F. Kuhnt onderscheidt de beide soorten 

 als hierboven vermeld, maar voegt voor ruficollis F. er nog bij : sprietwortel en pooten geel- 

 rood, uiteinde der achterschenen en van alle tarsen donkerder; bij het ^ is het 3e sterniet in het 

 midden sterk uitgetrokken en draagt twee dunne, lang behaarde aanhangsels. Ook Csiki noemt 

 de twee soorten: Regimbarti Schilsky ( = ruficollis Ste. Claire Deville) en ruficollis 

 F. (= thoracica Herbst.). Merkwaardig is dat noch Redtenbacher noch Back, noch Seidlitz, in hun- 

 ne Fauna's, spreken over die eigenaardige beharing, welke volgens Ste. Claire Deville een kenmeik 

 zou zijn van ruficollis F. 3). Beide soorten zijn dus uit Nederland bekend, Regimbarti 



») Reuter (Fauna Germania III, 1911) vergist zich lilaarblijkelijk, daar liij A. R e g i m b a r t i, als na- 

 verwant aan tlioracica L., met geelrooden kop beschrijft. 



») Daarentegen verbreid over geheel Frankrijk, Engeland en zelfs in Algerië. 



') Redtenbacher vergelijkt ruficollis Geoffr., Fabr. met thoracica L.;hij zegt: „etwas 

 dichter behaart, der Kopf auf der hinteren Halfte schwarz, die Beine gelb, die Schenkel der 

 Hinterbeine etwas duukel. Ich sammelte diese Art nur ein einziges mal um Wien." Dit is dus de soort die 

 ook in Nederland zeer zeldzaam is. Bach geeft dezelfde beschrijving (voor ruficollis Geoffr.), maar 

 voegt erbij: Haufig. ,Seidii<s vergelijkt eveneens ruficollis Fabr. met thoracica L. en zegt: 

 „Kopf Schwarz, nur die Oberl. u. 1 kleiner Theil der Stirn gelb, B. gelb, die Hschkl. bisweilen dunkel, etc; 

 das 4. Abdsgm. des <J ohne Anhange". In Eur. bis Schwd. u. Finnl., b. uus (Fauna Baltica en Transsylv.) 

 selten. 



