384 LXIV. MoRDELUDAE. - Anaspis. Tomoxia. Mordella. 



Schilsky algemeen (ook in België bij Anderlues); ruficollis F. (non sensu Ste. Claire Deville) 

 zeer zeldzaam. Er schijnt toch nog onzekerheid te bestaan omtrent de juiste definitie dezer soorten. 



A. K i e s e n w e 1 1 e r i Emery (B.96). Een $ bij Rhoon nabij Rotterdam, Mei, op S i s y m- 

 b r i u m. Deze soort, welke in Oostenrijk en Hongarije voorkomt, is zeer opvallend door de kleur. 

 Reuter zegt in zijne Fauna Germanica III, 1911, blz. 380: „bei uns (Duitschland) vielleicht noch 

 aufzuf inden". 



In de tabel C.N.II.298, zou zij, als eene derde alinea van 8, aldus tusschengevoegd kunnen wor- 

 den: 



Dekschilden bruingeel; clypeus, mond, sprietwortel en pooten (behalve de eenigszins 

 donkere tarsen) geel. Kop, halsschild (alleen aan de voorhoeken iets bruingeel) en on- 

 derzijde zwartbruin tot zwart. Lengte 3 — 31 mm Kiesemvetleri Emery. 



A. subtestacea Steph. (C.N.II.299.2.11). Sprieten lang, naar het uiteinde zwartachtig. Exempla- 

 ren met geel achterlijf zijn: a. f ii s c a Schrk. (testecea IMi-sh., ;mtf o?or-Costa). De hoofdken- 

 merken waardoor deze soort van 1 a t i p a 1 p i s Schilsky onderscheiden is, zijn bij het cj de aan- 

 hangsels aan meerdere sterniten, of slechts aan één enkel stcrniet ; ook het minder breede kaak- 

 tasters-eindlid. Volgens Csiki heet deze soort: I u r i d a Steph. (subtestacea Steph.). Zij 

 werd nog bij Aiiisterdam, op ïexel, bij Rotterdam, Oldenzaal, Denekamp, Anrhem, Doetinchem, 

 Maastricht en Valkenburg gevangen. 



A. uiaculata Fourcr. (melanopa Forst., obscura Mrsh., picta Hampe) (C.X.II.299. 2.12). Behalve 

 een paar exemplaren (uit Leiden en Denekamp) bij welke de zwarte kleur op de dekschilden zoozeer 

 uitgebreid is, dat zich op elk een donkeren langsveeg vertoont, zag ik ook eene serie exemplaren van 

 deze soort uit Epen (Limb.), waaronder zeer donkeren waren, zelfs met zwartachtige dekschilden, 

 bij welke nog slechts een smallen zijrand okergeel blijft; ook zijn bij dezen het halsschild donker 

 getint en eenigszins rood gevlekt. Dergelijke donkere exemplaren zouden allicht als eene andere 

 soort beschouwd worden; toch acht ik eene benoeming als ab. col. minder geschikt, daar alle over- 

 gangen voorkomen. 



Tomoxia b i g ii 1 1 a t a Gyllh. (bucephala Costa). (C.N.II.300 en B.11.5). Bij Valkenburg 

 (L.), Juni. Deze soort komt, volgens Reitter, in dennenbosschen voor; de larven in rottend, ver- 

 molmd, zwammig hout. 



Mordolla aculcata L. (iriformis Fourcr. $, femoralis Baudi cj) (C.N.II.301.3.1). Volgens Apfel- 

 heck ^) is deze soort aan de ongevlekte, gelijkmatig zwarte dekschilden dadelijk te herkennen '-). 

 Bij het ^ is het pygidium geleidelijk versmald, met stompen top (ongeveer driemaal zoo breed als 

 de dikte van het klauwlid der achtertarsen), iets meer dan tweemaal zoolang als het hypopygium, 

 matig gebogen; bij het $ eveneens geleidelijk versmald, korter en stomper. Bij het i^ het eerste 

 kaaktaster-lid gestrekt, naar het uiteinde geleidelijk een weinig verbreed (nagenoeg cylindervor- 

 niig), ongeveer 2i maal zoolang als breed, of langer. Bij het ^ de voorschenen zwak gekromd of na- 

 genoeg recht. Voortarsen (3e en 4e lid) in beide seksen niet verbreed, gestrekt. — Dekschilden aan 

 den top, in een gelijkmatigen bocht, breed afgerond; het zwarte haarvilt vertoont, bij bepaald op- 

 vallend licht, een groen- of blauwachtigen metaalschijn, zelden is het donkerbruin, meer zijde- 

 glanzig, de naad over het algemeen niet lichter (type), bij uitzondering, evenals het schildje, iets, 

 maar weinig opvallend, lichter getint. — Tasters en wortelleedjes der sprieten geelbruin, het kaak- 

 taster-eindlid geheel of in het topgedeelte zwart. Dijen lichtgeel, aan het uiteinde en aan den bui- 

 tenrand zwart; zeer zelden breidt zich de zwarte kleur uit tot over het midden der dijen (a. *injus- 

 cata Apf.); schenen in den regel zwart. Pygidium aan de basis met zilverwitte haren. Lengte 4— 5.^ 

 mm. (zonder het lange pygidium). Ik zag exemplaren uit Heemstede, Warnsveld, Eibergen, Bram- 

 men, Deventer, Roermond, Houthem en Valkenbmg (Limb.), Juni — Aug. L. von Heijden kweekte 

 deze uit overwinterd oud beuken hout. 



M. I c II c a s p i s Kiist. (B.114). Volgens Reitter eene ab. van aculeataL. Volgens Apfel- 

 heck en (Jsiki eene goede soort. Ojivallend door de lichte \iltige beharing van den naad der door- 

 gaans iets smallere dekschilden en van het scutellvun, de naar den top sterk versmalde en aldaar 

 meer of minder hoekige, duidelijk schuin afgesnedene, dekschilden, welke van een lichter of don- 

 kerder bruinachtig-zwart, sterk glanzig haarvilt, veelal met lichtere haren doormengd, voorzien 



') F. Apfelheck, Revision der paliiciuktisc'licn M o r d o 1 1 a-Arten aiis der a e u 1 e a t a-Gnippe, 

 mit 6 Text-figurcn, in: Aiinales Mu.sci Xationalis Iluii^'arici, V^ol. XII 1914. p. OOö — 622. 



') De, overigens, zeer zeldzame, ongcvlcktc varictciteii van de tot eene andere grroep behoorende soor- 

 ten, als M. f a s c i a t a, zijn aan de gele doornon der achterselienen en het bij hot i breede eindlid der 

 kaaktasters gemakkelijk te herkennen, üin een Mordella van de a c u 1 o a t a-groep te determi- 

 neeren, is het noodig de voorpooten, de kaaktasters, het hypopygium (apicale sterniet) en pygidium 

 (tergiet) geheel vrij te kunnen bezien. 



