LXIV. MORDELLIDAE. - MORDELLA. MORDELLISTENA. 385 



zijn. Het (^ onderscheidt zich nog door den vorm van het kaaktaster-eindUd, de gedaante van den 

 penis, de meer uitgebreide gele kleur der kaaktasters en de gele voordijen, welke slechts aan den top 

 smal zwart geringd zijn (de kleur breidt zich niet over den buitenrand der dij uit); voorschenen in 

 den regel geelachtig. Het 3e en 4e tarslid zijn niet verbreed, evenals bij a c u 1 e a t a. De a. *ves- 

 tita Emery (C.N.II.301.3.1, als ab. van aculeata L.) vertoont een lichter grauwbruin, veelal 

 met lichtere haren doormengd haarvilt op de dekschilden ; deze vervalt, daar het exemplaar een 

 typische 1 e u c a s p i s blijkt te zijn. Pygidium, evenals aan de basis met zilverwitte haren bezet. 

 Volgens Apfeïbeck de meest verbreide soort van de a c u 1 e a t a-groep; in grootte, toment-kleur, 

 ook eenigszins in dikte en lengte van het pygidium, veranderlijk. Lengte 4 — 5 mm. (zonder het lange 

 pygidiimi). In aantal bij Winterswijk, Juli; ook bij Gulpen, Juni en Bunde nabij Maastricht, Juli. 



M. b r e V i c a u d a Costa (brachyusa Muls., Fleischeri Emery, brunneicornis Schilsky) 

 (C.N.II.301, als ab. van aculeata). Volgens ScMlsky in Nassau. Het pygidium is bij het ^ in 

 het basale derde gedeelte plotseling versmald, dun en spits uitloopend e, 

 duidelijk gekromd (meer dan tweemaal zoo lang als het hyiwpygium); bij het $ eveneens plot- 

 seling versmald, maar korter en meestal nog spitser. De wortelleedjes der sprieten en de tasters 

 (behalve het eindlid) \Tiilgeel. Het Ie lid der kaaktasters bij het c^ rondachtig, plotseling sterk ver- 

 breed, schijfvormig, ongeveer de helft langer dan breed. Voordijen bij het ^ vuil geelbruin, naar 

 het uiteinde geleidelijk donkerder wordende, bij het $ in den regel donkerder gekleurd, zelden vol- 

 komen zwart. Voorschenen bij het cJ sterker geki'omd dan bij aculeata en 1 e u c a s p i s. 

 Het 3e voortarsenlid ternauwernood -, het 4e iets verbreed, beiden eenigszins gedrongen. Het 

 haarvilt op de bovenzijde is lichter of donkerder bruin, zelden aschgrauw {Fleischeri Emery), langs 

 den naad lichter. Dekschilden aan den top in een regelmatigen bocht afgerond. Eene kleine soort, 

 van 3i— 4i mm. (pygid. excl.), welke door Schilshj en Reitter als ab. van aculeata wordt be- 

 schouwd; volgens Apfeïbeck en Csiki eene goede soort. 



M. h o 1 o m e 1 a e n a Apfelb. Deze soort is het naast verwant aan b r e v i c a u d a; bij goed 

 uitgekleurde exemplaren daarvan onderscheiden : bij het (^ door de diepzwarte tasters 

 en voordijen; het diepzwarte, langs den naad niet lichter, haarvilt; de meer gedrongen 

 sprieten, het slankere, minder gewelfde lichaam en door den penisvorm. Het $ is onderscheiden 

 door de breedere voortarsen (3 en 4e lid), het zwarte haarvilt, de geheel zwarte voorpooten, de meer 

 gestrekte, vlakkere dekschilden en de opvallend meerdere gemiddelde grootte. Van aculeata 

 en 1 e u c a s p i s o. a. onderscheiden door het plotseling versmalde, spitse pygidium, het meer of 

 minder verbreede en gedrongen 3e en 4e voortarsenlid ; bij het ^ bovendien door de zwarte pooten 

 en tasters, alsmede den vorm der tasters. Dekschilden aan den top breed afgerond. Bij immature 

 exemplaren zijn de sprieten en tasters aan den wortel pekbruin. Voorschenen bij het (J sterk ge- 

 kromd. Lengte 4i— 5 mm. Vooral in bergstreken van Noord- en Oostelijk Middel Eiu'opa, maar ook 

 in aantal bij Eutin in Holstein. 



M. bisignata Redtb. (albosignata Muls., biguttata Sturm). (C.N.II.302). De larve leeft, 

 volgens Reitter, in rottend ahornhout en aan daarop levende fungi. 



Mordellistena Costa (C.N.II.302.4). iZez7/er beschouwt het sub-gen. Mordellochroa Emery 

 anders dan de auteurs, aangezien volgens hem de, tot nog toe voor de drie sub-genera gegevene, 

 onderscheidingskenmerken zeer onbestendig zijn. Hij onderscheidt het sub-gen. T o 1 i d a Muls. 

 (Modellochroa Emery pars) met de in ons gebied voorkomende soorten: abdoiuiualis F., hum e- 

 r a 1 i s L., lateralis Oliv. en Neiinaldcggiana Panz. en het sub-genus Mordellistena s.str, 

 met de soorten: confinis Costa, nana Motsch., parvula Gyll., episternalis Muls., 

 broicauda Bohem, piiinila Gyll., m i c a n s Germ. en stenidea Muls. ; hierbij komt ook 

 Eniiolharti Schilsky. Bij T o 1 i d a Muls. verloopen, volgens Reitter, de zijden van het halsschild, 

 van terzijde gezien, in een vlakken, convexen bocht tot aan de meer of minder a f g e- 

 r o n d e 1) achterhoeken. Het lichaam is zelden geheel zwart; de eindsporen der achterschenen 

 altijd geel. 



Bij Mordellistena s.str. zijn de zijden van het halsschild, van terzijde gezien, vanaf 

 het midden tot aan de scherp aangeduide achterhoeken, in een zeer f lauwen concaven bocht zwak 

 uitgebogen. Lichaam geheel zwai't, hoogstens de sprietwortel en de voorpooten roodgeel ; de eind- 

 sporen der achterschenen, met enkele uitzonderingen, zwart. 



') M i. is Reitter bij het onderscheiden der beide sub-genera minder gelulikig' geweest, daar de soorten: 

 hum eralis, lateralis en Neuwaldeggiana scherp aangeduide, rechte achterhoe- 

 ken van het halsschild vertoonen, in 't geheel niet „meer of minder afgerond". De door Kuhnt gege- 

 ven tabel is zeer geschikt om de soorten te onderscheiden; het sub-gen. T o 1 i d a Muls. geldt voor niet 

 in ons gebied voorkomende soorten. Zie : C.N. II. 302 noot 5. Het sub-gen. Mordellochroa Emery 

 blijft dus alleen geldig voor de soort ab do minalis F., terwijl alle andere, uit ons gebied vermelde, 

 soorten tot het sub -gen. Mordellistena s. str. worden gerekend. 



25 



