LXIV. ]\IoRDELUD. - MüRDELLiST. - LXV. Rhipiphorid. - Rhipiphor. Macrosiag. 387 



ger dan breed; mond, sprietwortel en voorpooten geelbruin (type) of geheel zwart 



(sb. *Emeryi Schilsky). Lengte 2^ — 3 mm confinis Costa. 



Eindsporen der achterschenen zwart 2 



2 Achterschenen op de buitenzijde, behalve de inkerving aan den top, nog met twee andere 

 inkervingen, van welke de bovenste schuin verloopt en veel langer is dan de onderste 3 

 Achterschenen met 3 tot 6 korte inkervingen op den buitenkant, van welke niet een 

 zich over het midden van het rugvlak voortzet. De soorten: s t e n i d e a Muls., brc- 

 vicauda Bohem., piiinila Gyll. en m i c a n s Cerm. 



3 Achterschenen slechts met eene enkele eindspoor. Eene kleine, geheel zwarte soort. 

 Door de veelal ternauwernood nog bemerkbare buitenste spoor der achterschenen van 

 p a r V u 1 a, bij welke deze altijd duidelijk is, onderscheiden ; ook is zij kleiner en smaller. 



Lengte 2— 2i mm n a n a Motsch. 



Achterschenen met twee, meestal ongelijk lange, eindsporen (hierbij ook de soort: 

 Kiigelliarti Schilsky) 4 



4 De buitenste eindspoor der achterschenen is opvallend kort, maar duidelijk. Eene 

 kleine, dicht grauw behaarde, soort; sprieten en pooten zwart (type), veelal de mond 

 en de voorpooten geel {a,.picipes Costa); nog zeldzamer vertoont elk der dekscliilden de 

 aanduiding van eene dichter en lichter behaarde langsstreep (a. *ajjinis Schilsky, zie 



1. c. 303. noot 2). Lengte 2— 2| mm parvula Gyll. 



De buitenste eindspoor is niet of slechts een weinig korter dan de binnenste. J3e bo- 

 venste inkerving der achterschenen doorsnijdt nagenoeg de geheele buitenzijde en ver- 

 loopt zeer schuin. Eene grootere, zwarte en zwart behaarde soort. De spits van het 

 pygidium opvallend lang en dun. Halsschild en de zijden van den thorax veelal iets 

 iriseerend. Lengte 3— 5 mm episternalis Muls. 



LXV. Familie RlliriPHORIDAE (C. N. II. 305) i). 



Deze familie wordt door Reuter in 3 tribus verdeeld, van welke er twee '-) in Nederland ver- 

 tegenwoordigd zijn, nl. : 



Dekscliilden niet verkort, langs den naad geleidelijk divergeerende, elk naar het uit- 

 einde versmald en toegespitst; de vleugels binnen de dekschilden vrij liggende en den 



top van het achterlijf overschrijdende Macrosiagoniiii. 



Kop klein, de schedel vlak. Halsschild met eene diepe langsgroef . Eindsporen der 



schenen kort. Voorschenen zonder eindsporen Mctoeciis Gerst. 



Kop grooter, zeer schuin snuitvormig naar onderen gebogen; de schedel hoog, stomp 

 plaatvormig gewelfd en afgerond, de welving van het halsschild overschrijdende. 

 Halsschild zonder langsgroef. Voorschenen met één, de middel- en achterschenen met 

 twee lange, krachtige eindsporen. . . . (Emenadia Lap.). Macrosiagon Hentz. 

 Dekschilden sterk verkort, bij het $ van Rhipidius (zoo ook de vleugels) geheel ontbre- 

 kend, bij het (J de vleugels vrij liggend. Sprieten op het voorhoofd ingeplant. Met het 

 genus Rhipidius Thunbg. (Symbius Sundevall) ^), bij hetwelk de achtercoxae dicht 

 bijeenstaan; sprieten op het voorhoofd, tusschen de oogen, vrij dicht bijeengeplaatst, 

 bij het (^ waaier-, bij het ? draadvormig; oogen bij het ^ zeer groot, op den schedel en 

 ook op de onderzijde van den kop aaneenstootend, bij het $ zeer klein Kliipipliorini. 



Rliipiphorus Fabr. (Metoecus Gerstacker) (C.N.ir.305.1) moet heeten: IHctoccus Gerstack. 

 (R h i p i \) h o r u s Fabr., non Bosc). De soort paradoviis L. *) (affinis Fisch., angulatus Panz., 

 erythrogaster Fröl.) (C.N.II.305.L1) is nog bij Valkenburg (Limb.), Aug., gevangen. 



Macrosiagon tricuspidata Lepech. (bimaculata F., larvata Schrank). Volgens 

 Schilsky in den Elzas; ook in de Rijnprov. Zwart; bij het $ kop, halsschild, mond, sprietwortel, 

 prosternum geheel of gedeeltelijk, achterlijf en pooten rood; bij het (J de kop veelal, zeldzamer 

 ook een gedeelte van het halsschild, zwart; sprietwortel, tasters en tarsen rood, de dekschilden 



') Csiki, Rhipiphoridae, Coleopterorum Catalogus, Junk-Schenkling, Pars 54, 1913. 



') Een derde tribus: Pelecotomini. 



') Een twoodc scnus is: Rhipiphorus Boso (M y o d e s Latr., Myodites Lap.), met ééne en- 

 kele Boort uit Ziüd-lOiiroita. 



*) Volgens J.coiiohl. Muder (Col. Rundschau 1915) is de beste tijd om Metoecus paradoxusL. 

 in wespennesten te vinden van 6 — 20 Sept. (bij Weenen). De meeste kans lieeft men in nesten op klaver- 

 velden, aan boschranden en in vruchtentuinen, n.1. de nesten van I Vs/»; nil</iiris 1^. met hare broze geel-tot- 

 bruinachtige raten; minder geschikt zijn de grauwe raten van l'fffpit. .(/fT«(«?uVvf F. die gaarne in verlaten 

 muizen- en moUengaten nestelen. Men doddt- den inhoud van een wespennest met behulp van zwavel- 

 koolstof, die men door een buis mot trechter inf,'i(t, nadat men met een prop klei, waardoor een gras- 

 sprietje gestoken tegen verstopping, het gat gesloten lieeft. Na een half uur is alles gedood. 



