388 LXV. Rhipiphoridae. - Macrosiagon. Rhipidius. - LXVI. JMeloidae. 



geelrood, eene vlek naast het schildje, die zich veelal over de geheele basis uitbreidt, en eene top- 

 vlek zwart. Dekschilden met langsrimpelige bestippeling. Bovenzijde nagenoeg kaal. Lengte 6—12 

 mm. De eieren worden, evenals bij M e t o e c u s, M e 1 o ë e.a. op den grond in de nabijheid 

 van die planten (als E r y n g i u m c a m p e s t r e L., D a u c u s c a i- o t a L., ]\I e n t h a 

 silvestris L., r o t u'n d i f o 1 i a L. e.a.) gelegd, die door solitaire bijen (Odynerus, 

 Megachile) bezocht worden. Uit die eieren ontwikkelt zich een kleinen jeugdvorm der larve, 

 met lange pooten, zeer vlug in de bewegingen, welke larven op de genoemde planten kruipen en 

 zich aan het behaarde lichaam der genoemde bijen vasthechten en zoodoende naar haar nest ge- 

 dragen worden, waar zij het oogenblik afwachten dat de bijenlarven uitgegroeid zijn en zich tot 

 eene omkapselde nymph hebben veranderd. Dan vreet de Macrosiago n-larve zich in de 

 bijenpop, verslindt den inhoud, terwijl zij zelf in den eigenlijken dikken, kortpootigen larvenvorm 

 verandert en bimien de pophuid van de bij verpopt. Na korten tijd verschijnt de kever, tegelijk met 

 de ontwikkelde bijen, in Juli of begin Augustus, hoofdzakelijk op de genoemde bloeiende planten. 



Rhipidius^) pectinicornis Thunbg. (anceps Steph., blattarum Sundev.) (L.VII). Het cJ 

 met 11 -ledige, vanaf het 4e lid lang gewaaierde sprieten. Oogen ';l van de koplengte imiemende. 

 Halsschild aan de basis tweemaal zoo breed als in het midden lang, naar voren sterk versmald, 

 aan de zijden uitgebogen, aan de basis tweemaal uitgerand, met stompe achterhoeken, rimpelig 

 bestippeld. Schildje groot, vierhoekig, gerimpeld. Dekschilden nauwelijks tweemaal zoo lang als het 

 halsschild, elk afzonderlijk aan het uiteinde schuin afgesneden. Zwartbruin, fijn behaard. Lengte 

 3—4 mm. In Amsterdam, door Prof. de Meyere, twee $$( ex larva) uit B 1 a 1 1 a (P h y 1 1 o d r o- 

 m i a) g e r m a n i c a L. gekweekt. Augustus. Zij komt, behalve in Europa, ook in Oostindië voor. 



LXVI. Familie MELOIDAE (C. N. II. 307) ^). 



Reuter wijst op een, tot nog toe niet opgevallen kenmerk bij deze familie ^), waardoor zij van alle 

 andere Heteromera onderscheiden is, nl. op eene elliptische uitranding, aan dt bimienzijde 

 van den top der voorschenen, waardoor het aan die dieren mogelijk is de tarsen naar bimien 

 te krommen; de eindsporen staan aan den rand van deze uitranding en zijn zoo ver van elkaar 

 gescheiden, dat daartusschen de dikke tarsen gelegd kunnen worden. De eindsporen staan dien- 

 tengevolge niet aan den top der voorschenen, doch daarvóór en hooger ingeplant dan de inplan- 

 tingsplaats der tarsen, welke uitgehold is. Bij INI e 1 o ë is dit kenmerk iets minder scherp aan- 

 geduid; bij de groote soorten der O e d e m e r i d e n is het aangeduid, aangezien de schenen naar 

 binnen scheef afgeknot zijn, maar de einddoornen staan daar dicht bijeen en maken het niet 

 mogelijk dat de tarsen zich daar tusschen leggen. 



Reuter verdeelt de Meloidae in twee sub-familiën: üleloiuac en Lyttinae, van welke de 

 tweede in 4 tribus verdeeld wordt. 



1 Dekschilden aan de basis meer of minder over elkaar grijpend, van achteren uiteen 

 wijkende, meer of minder verkort, aan de zijden een deel van de borst omvattend, de 

 naadrand zonder aanduiding van eene randlijn; geen achtervleugels. Schildje ontbre- 

 kend of bedekt, zeer zelden klein en viij. Voorkaken met zeer stompen, tweelobbigen 



top. Het genus: Meloë L. '*) Sub-fam. Mcloinae. 



Dekschilden aan de basis niet over elkaar grijpend, maar aaneenstaande, de naad al- 

 daar meestal met eene fijne randlijn; zelden zijn zij verkort, maar ook wel naar achteren 

 divergeerende ; de zijstukken van de borst niet omvattend ; meestal gevleugeld. Schildje 

 altijd goed zichtbaar, vrij liggend, de voorkaken met scherpen top. Sub-fam. Lyttinae. 2 



2 Sprieten dicht vóór de fijne dwarslijn (of dwarsgroef ), welke het voorhoofd van den cly- 

 peus scheidt, ingeplant, van de oogen verwijderd; bij het c? zeer onregelmatig gevormd, 

 bij het $ met verdikt eindlid. Voorkaken lang, bij het S^ benevens de clypeus, snuitvor- 

 mig verlengd. Bovenlip groot, minstens even lang als breed, diep gegroefd. Dekschilden 

 volkomen vlak, met parallele zijden. Lichaam metallisch groen of blauw. Het genus : 



Cerocoma Geoffr Tribus Ccrocoinini. 



Sprieten dicht achter de dwarslijn of -lijst, welke den clypeus van het voorhoofd scheidt, 

 ingeplant, meestal zeer dicht tegen de oogen geplaatst, in beide seksen gelijk. Bovenlip 

 kleiner, meestal verbreed, veelal gegroefd • ^ 



3 Sprieten snoer- of draadvormig, gewoonlijk naar het uiteinde iets, veelal aanmerkelijk 



verdikt -4 



Sprieten lang, naar het uiteinde iets dunner wordend, daardoor meer borstelvormig. 

 Beide einddoornen der achterschenen ongelyk, de buitenste meestal verdikt. Het 



M Van dit genus zijn 6 soorten uit Europa (bovengenoemde het langst) bekend. 

 ') F. Borchmann, Meloidae, Coleopter. Catalog., Junk-Schcnkliim, Par. 69, 1917. 

 ') Volgens Reitier is de naam l^ediculus apis voor den T r i u n g u 1 i n u s-vorni der M e- 

 1 o i d e n, door Fahricius, niet door Linné, gegeven (C.N. II. 308). 



*) Zie H. Friese, Ueber S i t a r i s und M o 1 o ë (Illustr. Zeits. f. Eutom. III 1898). 



