390 LXVI. Meloidae. - Meloë. 



schilden met spaarzame, zeer fijne, vlakke stippeltjes bezet. Onderzijde dicht bestip- 

 peld, glanziger. Lengte 16 — 30 mm. 



Halsschild breed rechthoekig, de zijrand stompkantig; de voorrand, de basis en het 

 schildje veelal met fijne geelachtige haren bezet; de basale kantlijn bevindt zich 

 in het midden, nagenoeg in het niveau van de schijf. Deze laatste meestal van drie 

 ondiepe langsgroeven voorzien. Dekschilden aan de zijden, vooral vanaf de schouders 

 tot aan het midden, duidelijk kantig. Kop en halsschild spaarzaam maar duidelijk 

 bestippeld, de dekschilden fijn gechagrineerd of rimpelig. Voor- en middeltarsen bij het 

 (J op de onderzijde met gele borstelharen bezet. Sprieten slank (Sub-gen. M i c r o m e- 

 1 o c Reitt.). De soort d e c o r u s Brandt is zwart, veelal met geringen blauwachtigen 

 schijn. Kop en halsschild violet, glanzig. Dekschilden lederachtig gerimpeld. Halsschild 

 met vlakke zijgroeven, de middelgroef van achteren verbreed en verdiept. De zijden 

 van de dekschilden alleen aan de basis kantig. Achterlijf vrij krachtig bestippeld en 

 daartusschen rimpelig. Lengte 8 — 10 mm. 



.Meloë autuiiinalis Oliv. (cyaneus F., glabratus Leach, hiemalis Gredl.) (C.X.II.311.1.3) is nog 

 bij Kerkrade (Limb.) gevangen. 



M. proscarabaeiis Lin. (atratiis Meyer, brunsvicensis Meyer, punctatus F., rugicollis Steph., 

 rugipennis Mannh., vulgaris Steph.) (C.N.II.311.1.1). Exemplaren bij welke de sprieten bij het (J, 

 evenals bij het $, gewoon verdikt zijn, vormen de var. ^ siniplicicornis Escher. (L.VIII) 

 (bij Breda). In den regel zijn de sprieten bij het ^ in het midden geknikt. In gras- en klavervelden. 

 JDe larven in de nesten van grondbijen. De a. *angusticollis v. Heyd., uit Nassau, is een vorm 

 met een zeer klein halsschild. 



M. violaceus IVIrsh. (proscarabaeus Sulz., similis Mrsh., api'ilinus Meyer, montanus Reitt., 

 rufipes Bremi, strigosus Motsch., testus Rey, prolifericornis Motsch.). (C.N. 11.311. 1.2). Exemplaren 

 welke nagenoeg zwart zijn, vormen a. *montanus Gerh. 



UI. brevicoUis Panz. (splendens Escher., semipunctatus Krynicky) (C.N.II.312. 1.4). Bij het type 

 is het halsschild spaarzaam en weinig sterk bestippeld, sterk glanzig ; bij v. c e p h a 1 u t e s 

 Curtis (L.VIII) dicht en sterk bestippeld (bij Voorst). De area (zie-C.N.II.309) op het zwarte ach- 

 terlijf is klein en reikt niet geheel tot aan den achterrand der tergiten. 



M. h u n g a r u s Schrnk. (limbatus F.). Volgens L. von Heijden in West-Duitschland. Eene in 

 het Oosten levende soort, welke in het gebied om Frankfort voorkomt; ook een relict van eene 

 oude steppenfauna. 



M. decorus Brandt et Erichs. (pygmaeus Redtb.). Volgens Reuter, met uitzondering van 

 het meest noordelijke gedeelte, overal in Duitschland, o.a. in de Rijnprovincie en Nassau, maar zeer 

 zeldzaam. 



M. cicatricosus Leach. ( ?radio-punctatus Latr.) (C.N.II.312. noot 1). Volgens Bedel 

 zou deze soort moeten heeten: M. punctatoradiatus Latr., 1804 (= cicatricosus 

 Leach, 1815). Deze soort komt in het voor- en najaar, in Engeland (Margate), metM. r u g o s u s 

 Mrsh. voor. Ook in Nassau. 



M. e o r i a r i u s Brandt et Erichs. (reticulatus Brandt et Ratzeb., Hoffmamiseggi Gei'm.) 

 (C.N.II.312) zou, volgens Bedel, moeten heeten: sul ei co 11 is Latr., 1804 (= reticulatus 

 ]3randt et Ratz., 1830, = coriarius Brandt et Erichs., 1832). 



M. varicgatus Donov. (majalis F., scabrosus Mrsh.) (C.N. 11.312. 1.5) is nog bij Huisscn, Roer- 

 mond, lerseke (Zeel.) en Sittard gevangen. Snellen van Vollenhoven vermeldde deze soort (1870) 

 als majalis L., wat majalis F. moet zijn. 



Tribus M y 1 a b r i n i, met het genus M y 1 a b r i s F. (C.N.II.313. noot 1)). Bij Reitler heeten 

 deze: Zonabrini en Zonabris Harold (Mylabris Fab., non Geoffr., Megabris des Gozis). 

 De vermelde soort van de Lüneburgerheide is niet 12-punctata Oliv., maar crocata 

 Pall., welke ook uit Mccklenburg is opgegeven. Hier is het uiteinde der dekscliilden geel (niet met 

 zwarten toprand als bij q u a d r i p u n c t a t a L., welke ook van de Lüneburgerheide vermeld 

 is), de voorste twee zwarte vlekken staan schuin ten opzichte van elkaar en is het halsschild alleen 

 zwart behaard, niet bovendien met eene witachtige haarvlek als bij 12-punctata Oliv.'). 



') Zie: F. A. Chapman, Notes on the first stages of S i t a r i s m u r a 1 i s Forst, and M e t o o o u s 

 p a r a (1 o X u s L., in: The Entomol. Monthly Mag. second series, Vol. XXIII (vol. XLVIII) London 

 1912. 



Prof. L. von Heyden vermeldt dat in Frankfort a.M., in 1874, bij afbraak van een oud huis, eengroot 

 aantal exemplaren van Sitaris muralis Forst, (alleen SS), tegen een muur zittende, gevangen 

 werden. Het $ dat verborgen leeft, is kenbaar aan het dikkere achterlijf en de veel kortere sprieten. 



