392 LXVIII. AxTHiciDAE. - Hylophilus. Xotoxus. Forjucomus. Anthicus. 



voorlaatste, bij var. *oculalus Panz. bij het (^ nagenoeg driemaal, bij het 5 tweemaal zoo lang als 

 het voorlaatste lid. Ook op breedbladige wilgen. Reuter vond deze soort op de bladen van den 

 wijnstok. 



H. n i g r i n u s Germ. (C.N.IT.319,B.32 en L.IV). Op V a c o i n i u m v i t i s i d e a L. Bij 



Oldenzaal, Ommen en Leuvenum; Juni, Juli. 



Xotoxus Geoffr. (C.N.II.319). De larven leven onder rottende plantenstoffen. 



Notoxns (Notoxys) trifasciatus Rossi (cornutus F.) (C.N.II.320 en noot 1) heet bij 

 SchiUky, Reitier en Knhnt: cornutus Fabr. (trifasciatus Rossi), bij M. Pic als in „Col. Neerl." 

 De zwarte basale band over de beide dekschilden bestaat bij het tyj^e uit drie afzonderlijke vlekken, 

 bovendien zijn bij het type (volgens Knhnt) de twee gele dwarsbanden aan den naad onderbroken, 

 bij de als * trifasciatus Rossi beschouwde ab. daarentegen aan den naad niet onderbroken. Bij 

 a. *armatus Schmidt loopt de zwarte basale band over de beide dekschilden onafgebroken door. 

 Op wilgenstruiken nabij rivieren. 



X. monoceros L. (cucullatus Fourcr.) (C.N.II. 320.2.1). Bij a. I a t e ni a c u I a t u s Pic (B.114) 

 is de donkere teekening op de dekschilden sterk verbreed; bij een ex. uit Tiel zijn de dekschilden, 

 behalve langs de zijden, het uiteinde en een flauw aangeduid vlekje op het eerste derde gedeelte 

 nabij den naad, zwart. Bij a. inimaculatus Pic (B.114) ontbreekt de donkere teeke- 

 ning op de dekschilden; hiertoe kan ook gerekend worden het exemplaar, uit Bergen (N.-HoU.) 

 vermeld, bij hetwelk de dekscliilden voor het uiteinde nabij den zij rand, nog een zeer flauw be- 

 rookt vlekje vertoonen; bij een overgangsexemplaar uit Haarlem is bovendien aan weerszijden 

 van het schildje en achter den schouder nog een flauw berookt vlekje zichtbaar; overigens zijn 

 hier kop en halsschild roestkleurig-geel of het achtergedeelte van den kop iets berookt ; deze komen 

 mij voor immature exemparlen te zijn. 



Prof. J. Rouhal vermeldt dat deze soort gewoonlijk op allerlei struiken, lage planten e. a. leeft, 

 maar dat hij enkele malen (in Bohemen) op een bosch- of veldpad een zwerm, als mieren, snel 

 zag rondloopen ; ook zag hij eenmaal een zwerm van deze dieren die aan een dooden ]M e 1 o ë 

 vraten. 



N. brachycerus Falderm. (major Schmidt) (C.N.II. 320) werd in Nassau op P o p u 1 u s 

 nigra L. en alba L., Tanacetum en Oenothera gevangen. 



Formicomus pedestris Rossi. Deze soort komt in de Rijnprovincie voor, vermoede- 

 lijk bij Crefeld. Eene vroegere opgave (1870) uit Nederland was onjuist en berustte op verkeerde 

 determinatie. Het genus Formicomus Laferté onderscheidt zich van A n t h i c u s, door- 

 dat de dijen aan het uiteinde sterk knotsvormig-, bij A n t h i c u s dunner en naar het uit- 

 einde zwak en geleidelijk verdikt zijn; voordijen bij eerstgenoemd genus, althans bij het cj met een 

 tand, bij A n t h i c u s ongetand. Bij Formicomus de schouders afgerond, bij A n t h i- 

 c u s stomphoekig. De soort pedestris is roestrood; sprieten, tasters en de achterdijen naar 

 den top gebruind ; kop, buik en dekschilden zwart, deze laatsten aan de basis meer of minder bruin, 

 met een geelrooden, smallen dwarsband achter de basis, welke aan den naad onderbroken is, soms 

 zijn de dekschilden geheel zwart. Bij a. *atratulus Reitt. is het lichaam geheel zwart, behalve eene 

 scheeve, weinig duidelijke, roestroode dwarsvlek achter de basis. Kop rondachtig, dicht bestippeld. 

 Halsschild zoo breed als de kop, langer dan breed, hartvormig, dicht en fijn bestippeld. Dekschil- 

 den ongeveer zoo lang als kop en halsschild te zamen, elliptisch, gewelfd, glanzig, zeer fijn en spaar- 

 zaam bestippeld en met enkele lange, dumie, afstaande witachtige haren bezet, welke aan de basis 

 en achter het midden dichter tot dwarsbanden staan. Lengte 3|— 4i mm. Onder rottende planten- 

 stoffen, in aantal bijeen. 



Anthicus biniaculatiis Illig. (sagitta Kryn.) (C.N.II.321.3.1). De beide genoemde kleur- 

 aberraties moeten heeten: a. Schilskyi Fic (fasciatusSchi\sky, non ChevroL) en a,. pallescens Pic 

 (pullens Schilsky, non Lee). Deze soort werd ook destijds, in aantal, op het stationsemplace- 

 ment te Rotterdam, uit aangevoerd duinzand, verki-egen. Merkwaardig is dat deze soort, eigen 

 aan de zeekust, ook voorkomt op de groote zandvlakten (oude ïertiairzee) bij Mombach en 

 Darmstad (L.van Heyden). 



A. hiimilis Germ. (depilis Rey, detritus Rey) (C.N.II.321.3.2). Terwijl bij het tjrpe de tophelft 

 der roodgele dijen donker gekleurd is, zijn bij a. f u s c i c r u s Rey de dijen geheel donkerbruin 

 (hiertoe behoort het vermelde exemplaar uit Middelburg). Bij de iets meer gestrekte a. p e r a n- 

 X i u s Rey is de kop krachtig bestippeld en zijn de lichte vlekken op de dekschilden duidelijker 

 aangeduid (Zierikzee). De a. *subconvexus Rey is bijna geheel roodbruin en zijn de dekscliilden 



