LXIX. Oedemeridae. - Oedemera. - LXX. Pythidae. Pytho. Lissodejia. 397 



O. virescens L. (striata Herbst) (C.N.II.331.4.5). Donkerblauwe exemplaren zijn a. *subazures 

 eens Reitt., koperglanzig-ertskleurigen: a. *cupreomirans Reitt. Deze soort is vooral in Gelderland 

 en Zuid-Limburg gevangen; ook bij Denekamp en Rolde. 



O. lurida IVIisli. (C.N.II.331.4.6). Bij a. p I a g i a t a Rey zijn de indrukken op het halsschild 

 zeer duidelijk. De indrukken op het halsschild zijn dan eens meer, dan eens minder scherp aan- 

 geduid, wat echter geen aanleiding is om eene ab. aan te nemen. In Nassau werd een koperkleurig 

 exemplaar gevangen. 



LXX. Familie PYTHIDAE (C. N. II. 331) i). 



Men nam aan dat vele soorten van deze familie leven van de larven van schorskevers ; de eerste 

 ontwikkelingstoestanden der M y c t e r i n i zijn tot nog toe niet bekend. 



De Salpingini, die, als eene Sub-Fam. Salpinginae, van de Pytiiinae moeten afgescheiden worden, 

 schijnen van kleine C r y p t o g a m e n te leven, wat Schilsky direct voor Lissode ma 

 q u a d r i p u s t u 1 a t u m Mrsh. heeft waargenomen. Waar afgestorven takken of losse boom- 

 schors C r y p t o g a m e n doen ontstaan, daar vindt men de S a 1 p i n g i n e n (soms in 

 massa, zooals Salpingus Reyi Abeille. In de boorgaten van bast- en schorskevers zouden 

 zij , ofschoon geen direct nadeel aan die kevers en haar broedsel te weeg brengende, zoo als Reitter 

 aanneemt, toch ongewenschte gasten zijn, doordat zij zich voeden met de ambrosia der bastkevers; 

 het microskopisch onderzoek van den maaginhoud moet zulks nader uitmaken. 



De Pythidae zijn zoowel aan de M e 1 a n d r y i d a e, waartoe vi-oeger Pytho ge- 

 rekend werd, alsook aan de Oedemeridae, waartoe men vroeger Mycterus rekende, 

 verwant. 



Pytho depressiis L. (lignarius de Geer, coeruleus Herbst, festivus F., planus Herbst, castaneus F.) 

 (C.N.II.333.1.1 en B.102) '-). Terwijl bij goed uitgekleurde exemplaren de dekschilden in den regel 

 staalblauw, of violet met purperglans 3) zijn, zijn deze veel zeldzamer fraai metaalgroen; ik 

 noemde deze laatste: cliloropterus nov. ab. (B.102). Bij goed uitgekleurde exemplaren is 

 het achterlijf zwart of zwartbruin, maar komen ook goed uitgekleurde exemplaren voor met 

 lichter of donkerder roodgeel- {coeruhiis F.), bij uitzondering zwart en rood gerand (/esfii'?tó F., 

 Everts) achterlijf. Daar bij het uitkleuringsproces bij de kevers de dekschilden alt ij d 

 de het laatst b ij kleurende organen zijn, zoo volgt hieruit, dat dergelijke 

 exemplaren met roodgeel achterlijf, niet onuitgekleurd zijn. Anders is het wellicht gesteld met 

 exemplaren, bij welke het voorste derde gedeelte en de zijranden der dekschilden roodachtig zijn 

 en daarbij ook het achterlijf geelrood, of zwart is ; evenzoo waar de dekschilden geheel geelbruin, 

 of roodachtig zijn, slechts naar het uiteinde of over de geheele oppervlakte met een staalblauw 

 waas, daarbij het achterlijf geelrood of zwart {castaneus F.). Niet onmogelijk, dat hier de dek- 

 schilden, onder normale omstandigheden, nog bijgekleurd zouden zijn. Westhoff vermoedt dat 

 Pytho depressus met mijnhout uit Noorwegen ingevoerd is, daar zij vroeger in Noord- 

 westelijk Duitschland en ook in Nederland ontbrak; de Lijst (1870) van Snellen van Vollenhoven 

 maakt er nog geen melding van en thans is zij over een groot deel van ons land waargenomen en 

 door het transport van gevelde dennenstammen zelfs in de zeeprovinciën gevangen. De kever leeft 

 achter de schors van afgestorven of zieke boomstammen, vooral van naaldboomen (dennen, 

 zeldzamer sparren) ook wel bij uitzondering van berken, wilgen en populieren; jacht makende op 

 andere insecten. Bronevski vond ze \Tetend aan de larve van Criocephalus polonicus 

 Motsch. 



De sub-fam. Salpingiuae wordt verdeeld in twee tribus: Lissodemini en Salpingini (C.N.II.332), 

 welke aldus onderscheiden worden: 



Halsschild met getande zijranden. Sprieten veelal met sterk vergroote eindleedjes. 

 Kop geheel zonder of slechts met korten snuit. Het genus Lissodema . Lissodemini. 

 Halsschild met gave zijranden. Sprieten meestal met slechts zwak vergroote eindleedjes. 

 Kop soms snuitvormig verlengd Salpingini. 



Lissodema quadripustulatum Mrsh. (denticolle Gyll., quadriguttatum Serv.) (C.N.I.333.2.1) 

 is nog bij Rotterdam, Ommen, Kerkrade en Wylré gevangen. 



') Dr. Oeorg von Seidlitz, Die letzten Familien der Heteromeren (Col.) in: Deutsche Ent. Zeits. 

 Pythidae, Heft II, p. 113; Fortsetzung von p. 128, in Doppelheft 111/ IV, p. 313; Forsetzung von 

 p. 344 in: Doppelheft V/VI, p. 387, 1916; Fortsetzung von p. 498 in: Doppelheft I/II, 1917. 



'') Zie: M. Pic. Quelques détails sur les moeurs et la coloration du Pytho depressus L., in: 

 Buil. de la Societé Entomol. de France. 1913, No. 7 — 8, Paris, 205 — 207. 



') Door Reitter: a. festivus F. genoemd. 



